บทที่ 56 แผ่นดินไหว

ดูเหมือนว่าเธอ ไม่เคยบอกขนาดตัวของตนเอง

หรือว่า เขาเดาด้วยสายตา?

เมื่อคิดแบบนี้ หน้าของวารุณีก็แดงระเรื่อยิ่งกว่าเดิม ภายในใจของเธอมีความรู้สึกดีเล็กน้อย เพราะถึงอย่างไรขนาดตัวของตนเอง ถูกผู้ชายคนหนึ่งรู้อย่างชัดเจน ย่อมต้องประหม่าไม่มากก็น้อย

แต่เธอก็ไม่ได้กระมิดกระเมี้ยนนานจนเกินไป เมื่อเห็นว่าเหลือเวลาไม่มากแล้ว วารุณีรีบวางชุดราตรีลงแล้วเดินไปอาบน้ำ เตรียมที่จะไปร่วมงานเลี้ยงในคืนนี้

หลังจากเธออาบน้ำและแต่งหน้าเสร็จ ฟ้ามืดแล้ว

วารุณีคว้ากระเป๋าถือ ใส่รองเท้าส้นสูงเดินออกมาจากห้องสูท เดินไปที่ห้องของนัทธี ขณะที่เธอกำลังจะเคาะประตู จู่ๆ ประตูก็เปิดออก

นัทธีสวมชุดสูทที่ดูทางการกว่าปกติ ปรากฏตัวตรงหน้าเธอ

"ประธานนัทธี" วารุณีร้องเรียกเขา

นัทธีมองวารุณีที่แต่งหน้าได้อย่างสวยงาม หลังจากนัยน์ตาของเขาฉายแสงตกตะลึง แววตาของเขาก็หม่นหมองลง "ชุดนี้เหมาะกับคุณมาก！”

ได้ยินคำชมของเขาโดยไม่ทันตั้งตัว วารุณีตกใจเล็กน้อย และรู้สึกเขินอาย แต่มุมปากของเธอกลับยกขึ้นอย่างไม่อาจควบคุมได้ ภายในใจของเธอรู้สึกชุ่มฉ่ำ "จริงเหรอคะ?"

"อื้ม" นัทธีพยักหน้าเบาๆ ถือว่าตอบ

ตอนเลือกชุดราตรี เขามองปราดเดียวก็เลือกชุดนี้ รู้สึกว่าเหมาะกับวารุณีมาก

ตอนนี้เป็นไปตามที่เขาคิดจริงๆ

วารุณีจับติ่งหู "คืนนี้ประธานนัทธีก็หล่อมากเหมือนกันค่ะ！”

เธอไม่ได้ย้อนชื่นชมเขาเพราะความเกรงใจ เขาหน้าตาดีอยู่แล้ว แต่งเนื้อแต่งตัวนิดหน่อย ก็ยิ่งหล่ออย่างไร้ที่ติ รอบตัวของเขาเต็มไปด้วยออร่าสูงสง่า

อารัณโตขึ้น ก็คงจะไม่ต่างจากเขาเท่าไหร่

คิดถึงตรงนี้ วารุณีอดไม่ได้ที่จะเผยยิ้มคาดหวัง

ตอนแรกนัทธีอารมณ์ดีเพราะคำพูดของเธอ แต่เมื่อเห็นรอยยิ้มบนใบหน้าของเธอ รวมถึงแววตาของเธอตอนที่มองเขา บรรยากาศรอบตัวก็เย็นยะเยือกทันที

เธอกำลังมองใครผ่านเขา?

นิรุตติ์เหรอ?

สัมผัสได้ถึงความผิดปกติของนัทธี วารุณีดึงสติกลับมาอย่างมีไหวพริบ ถามด้วยความไม่เข้าใจ "ประธานนัทธี คุณเป็นอะไรไปคะ?"

"ผมไม่ได้เป็นอะไร" นัทธีเดินผ่านเธอด้วยสีหน้าเยือกเย็น เดินไปที่ลิฟต์

วารุณีมองดูแผ่นหลังของเขา เอียงศีรษะด้วยความงุนงง

เขาโมโหอะไรเนี่ย?

เหมือนเธอก็ไม่ได้ทำอะไรให้เขาไม่พอใจหนิ?

ไม่เข้าใจ วารุณีถอนหายใจด้วยความจนปัญญา แล้ววิ่งตามไป

งานเลี้ยงจัดขึ้นที่แฟชั่นฮอลล์ คนที่มาร่วมงานไม่ได้มีแค่นักวิจารณ์ด้านแฟชั่นที่มีชื่อเสียง แต่ยังมีนักออกแบบมากมาย

นอกจากนี้นักออกแบบบางคน ยังนำผลงานของตนมาด้วย กำลังแสดงผลงานในงานเลี้ยง

วารุณีมองผลงานออกแบบเหล่านั้นด้วยความอิจฉา อดไม่ได้ที่จะเบ้ปาก "รู้ว่าจะเป็นแบบนี้ตั้งแต่แรก ฉันเอางานของตัวเองมาด้วยก็ดี"

นัทธีได้ยินคำพูดนี้ หันไปมองเธอ "แฟชั่นโชว์‘Bath fire rebirth’ เป็นเวทีที่จะทำให้คุณมีชื่อเสียง ที่นี่เล็กเกินไป ไม่มีความจำเป็น"

"ประธานนัทธีเชื่อใจในตัวฉันมากขนาดนั้นเลยเหรอคะ?" วารุณีเลิกคิ้วขึ้นด้วยความแปลกใจ

"ผมเชื่อใจในผลงานของคุณ" นัทธีหยิบไวน์สองแก้ว จากถาดของบริกรที่เดินผ่าน แล้วยื่นอีกแก้วหนึ่งให้เธอ "ไปกันเถอะ ไปเชิญนักวิจารณ์"

"ค่ะ" วารุณีพยักหน้า คล้องแขนเขา เดินไปหานักวิจารณ์ที่มีชื่อเสียงพร้อมกับเขา

เดินรอบหนึ่ง ทั้งสองเชิญนักวิจารณ์ระดับโลกที่มีชื่อเสียงได้ประมาณสิบกว่าคน

ตัวเลขนี้ นักวิจารณ์มีมากเกินกว่าที่แฟชั่นโชว์ทั่วไปต้องการแล้ว

ดังนั้นเวลาที่เหลือต่อจากนี้ ทั้งสองจึงไม่ได้เชิญใครอีก แต่ถือแก้วไวน์เตรียมจะไปพัก

แต่ในเวลานี้เอง จู่ๆ แผ่นดินก็ไหวอย่างแรง

วารุณีใส่รองเท้าส้นสูงทำให้ยืนไม่มั่นคง กำลังจะล้มลงไปบนพื้น