บทที่ 562 ส่งกลับประเทศ

ใครใช้ให้เธอไม่มีอำนาจ ไม่มีแบ็คคอยซัพพอร์ต ไม่มีที่พึ่งกันล่ะ ?

หากเธอมี เธอคงไม่ต้องมาใช้วิธีแบบนี้จัดการกับวารุณี แต่จะเผชิญหน้ากันตรงๆไปเลย

เดิมทีคิดว่าของที่เธอส่งไปให้ถึงที่นั่น จะบรรลุตามเป้าหมาย ทำให้วารุณีแท้งได้ เมื่อเป็นแบบนี้ ก็จะทำให้วารุณีเจ็บปวด ไม่แน่ว่าสามีของวารุณีอาจจะหย่าขาดกับเธอ เพราะเธอแท้งลูกก็เป็นไป

แต่ไม่คิดว่า วารุณีจะยังมีชีวิตที่สุขสบายดี ！

ทำไมพระเจ้าถึงไม่ยุติธรรมเอาซะเลย ทำไมคนบางคนเกิดมาถึงได้เพียบพร้อมไปซะทุกอย่าง ไม่ว่าจะเป็นฐานะทางครอบครัว รูปร่างหน้าตา ความสามารถ หรือการเลือกคู่ชีวิต ล้วนก็ดีกว่าคนธรรมดาทั่วไปมาก

ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกไม่ยุติธรรม ยิ่งคิดก็ยิ่งอิจฉา ใบหน้าของสุชาดาบูดบึ้ง

วารุณีหัวเราะเยาะ“ ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง”

“คุณจะจัดการยังไงกับเธอ ?” นัทธีมองเธอและถาม

เมื่อสุชาดาได้ยินคำว่าจัดการ หัวใจก็แทบจะกระเด็นหลุดออกมา

เธอพูดด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือว่า“ ฉันขอบอกไว้ก่อน บ้านเมืองมีขื่อมีแป พวกเธอจะทำอะไรตามอำเภอใจไม่ได้ ”

เธอกลัวจริงๆว่าวารุณีและพวกจะฆ่าปิดปากเธออย่างเงียบๆ

ด้วยความสามารถของพวกเขา พวกเขาทำมันได้อยู่แล้ว อีกทั้งยังสามารถจัดการกับศพของเธอให้หายไปอย่างไร้ร่องรอย ให้คนตามหาตัวไม่เจอ

เมื่อได้ยินคำพูดของสุชาดา เชอรีนก็ถึงกับหลุดขำ“เธอคิดว่าเราจะทำอะไรกับเธองั้นเหรอ ? ฆ่าเธอ ? หรือทำร้ายเธอจนพิการงั้นเหรอ ? เหอะ ไม่หรอก เธอก็พูดเองว่าบ้านเมืองมีขื่อมีแป พวกเราไม่ใช่พวกไม่เคารพกฎหมาย ย่อมไม่ทำอะไรอย่างนั้นกับเธอแน่ ”

“จริงเหรอ？”สุชาดามีท่าทีแปลกใจ

วารุณีพยักหน้า “จริง เราไม่ฆ่าเธอแน่ และไม่ทำร้ายอะไรเธอด้วย สิ่งที่เธอทำ ความผิดมันไม่ถึงตาย แต่เราก็ไม่ปล่อยเธอไปง่ายๆเหมือนกัน เราจะส่งเธอไปให้กับตำรวจ ความผิดฐานข่มขู่ให้ตกใจกลัว”

“พวกเธออยากให้ฉันติดคุกเหรอ ? ”เสียงของสุชาดาก็แผดดังขึ้น

เชอรีนถลึงตาใส่เธอ “ของต่างๆที่เธอส่งมา ล้วนแต่ผิดกฎหมาย ติดคุกมันไม่สมควรหรือไง ? เธอไม่อยากเข้าคุกก็ได้นะ แต่ต้องตัดแข้งตัดขาของเธอทิ้งว่ายังไง ”

สุชาดาร่างกายสั่นเทิ้ม มองไปยังแววตาของกลุ่มวารุณี ราวกับเห็นปีศาจยังไงอย่างนั้น

ตัดแข้งตัดขาของเธอ！

คำพูดที่ชวนขนพองสยองเกล้า พวกเขากลับพูดมันออกมาได้อย่างไม่รู้สึกรู้สา คนพวกนี้ช่างเลือดเย็นจริงๆ

เมื่อเห็นสุชาดาตกใจกลัว มุมปากเชอรีนก็กระตุก“ ดังนั้นเธอจะใช้ขาทั้งสองข้างของเธอแลกกับอิสรภาพ หรือว่า ......”

“ฉันยอมติดคุก ฉันยอมติดคุก！”ไม่รอให้เชอรีนได้พูดจบ สุชาดาก็รีบตัดสินใจทันที

เชอรีนหัวเราะ “ตัดสินใจถูกแล้ว ติดคุกก็ยังดีกว่าอัมพาตครึ่งซีก”

สุชาดาไม่ได้พูดตอบ ในใจโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ

ใช่ ติดคุกดีกว่าพิการ แต่เธอก็ไม่อยากติดคุกเช่นกัน

แต่ตอนนี้ เธอไม่มีทางเลือกอื่นที่ดีกว่านี้

หากรู้ว่าตัวเองจะมีจุดจบแบบนี้ เธอไม่น่าไปโกรธแค้นวารุณีเลย

แต่มานึกเสียใจได้ในตอนนี้ก็สายเกินไปแล้ว เธอทำได้เพียงยอมรับสภาพที่เป็นอยู่อย่างเงียบๆ

“เอาล่ะมารุต พาตัวเธอไปส่งให้กับทางตำรวจซะ” นัทธีจับมือวารุณีแล้วลุกขึ้นยืน คลึงหว่างคิ้วแล้วออกคำสั่ง

มารุตรับคำ“ได้ครับ”

“ฉันไปด้วย”เชอรีนรีบพูดขึ้นตาม“ ยังไงฉันก็เป็นเพื่อนร่วมชั้นกับเธอ ไปส่งเธอสักหน่อยแล้วกัน ”

“งั้นก็ไปเถอะ”วารุณีพยักหน้าตกลง