บทที่ 565 ร่องรอยของนิรุตติ์

แต่แค่เพียงไม่นาน เธอก็สูดหายใจลึก ระงับความเกลียดชังที่มี หันหลังแล้วเดินตามไป

“นิรุตติ์ คุณมีวิธีไหม ที่จะพาเราออกไปจากที่นี่ได้ ?”เธอเดินตามหลังนิรุตติ์แล้วเอ่ยถาม

นิรุตติ์หลุบตาลง “มีแน่นอน แต่ต้องรออีกหน่อย ”

“ต้องรออีกเหรอ？”รับรู้ได้ว่านวิยาไม่พอใจกับคำตอบนี้ กัดริมฝีปากแล้วพูดว่า“หากยังต้องรอไปอีก เราคงต้องโดนจับแน่ๆ ในเมื่อทางเข้าหลักไม่สามารถใช้ได้ งั้นเราก็ลักลอบข้ามทางแม่น้ำ หรือไม่ก็ใช้เฮลิคอปเตอร์สิ”

“นัทธีรู้แล้วว่าเธอไม่ได้อยู่ในจังหวัดจันทร์ และเธอหนีจากการปิดล้อมจากจังหวัดจันทร์ได้ยังไง ที่เขาคิดได้ ก็คือลักลอบข้ามทางแม่น้ำ ดังนั้นเธอคิดว่าท่าเรือข้ามฟากใหญ่ๆจะไม่ถูกตรวจค้นหรือยังไง ？”

“นี่......”นวิยาถึงกับสะอึก โต้แย้งกลับไม่ได้

จากนั้น เธอก็กำมือแน่น ฝากความหวังไว้ที่วิธีสุดท้าย“ แล้วเฮลิคอปเตอร์ล่ะ？”

“ไม่ได้เหมือนกัน บนท้องฟ้ามีเครื่องบินลาดตระเวนทุกวัน เครื่องบินส่วนตัวก็ถูกค้น ”นิรุตติ์พูดเสียงเรียบ

นวิยากระทืบเท้า“ นั้นก็ไม่ได้นี้ก็ไม่ได้ เราถูกขังอยู่ที่นี่แล้วจริงๆ”

“ดังนั้นฉันบอกไปแล้ว ว่ารออีกหน่อย ฉันได้เตรียมการเอาไว้แล้ว ”นิรุตติ์หรี่ตาลงแล้วพูดออกมา

นวิยาถูไปที่ใบหน้าอย่างแรง “ก็คงทำได้แค่นี้ แล้วถ้าเราไป คุณจะพาวารุณีไปด้วยหรือเปล่า？”

“ไม่ต้องรีบ ฉันจะพาเธอไปแน่ แต่ไม่ใช่ตอนนี้”นิรุตติ์ลูบไปที่กระเป๋าบนอกเสื้อ พูดด้วยดวงตาฉายแววเลศนัย

นวิยาเหลือบมองเขาอย่างประหลาดใจ ไม่เข้าใจว่ากระเป๋าในอกเสื้อเขามันมีอะไร ต้องสัมผัสมันอยู่หลายครั้งในแต่ละวัน

แต่ที่เธอมั่นใจได้ก็คือ มันต้องเป็นสิ่งของที่สำคัญมากๆสำหรับเขาแน่

ดังนั้น เธอต้องรู้มันให้ได้ ไม่แน่ว่าเธออาจจะใช้มันมาข่มขู่เขาก็ได้

คิดได้ดังนั้น นวิยาก็รีบก้มหน้าลง เพื่อเลี่ยงไม่ให้เขาอ่านใจเธอออก

อีกฝั่งหนึ่ง ทางวารุณีพวกเธอสามคนกลับมาถึงที่คฤหาสน์ หลังจากที่จัดแจงทุกอย่างเรียบร้อย นัทธีก็โทรเข้ามา

วารุณีนั่งอยู่ตรงริมหน้าต่าง มองวิวทิวทัศน์ด้านนอก และกดรับสายของนัทธี

“คู่หูคุณมาแล้วเหรอ ？”นัทธีเอ่ยถาม

วารุณีพยักหน้า “ใช่ค่ะ”

เธอไม่ได้สงสัยว่าเขารู้ได้อย่างไร เพราะบอดี้การ์ดที่อยู่รอบๆเธอ จะรายงานทุกอย่างที่เกี่ยวกับเธอให้เขารู้

“การแข่งขันรอบต่อไป มีความมั่นใจไหม ？”นัทธีเอ่ยถาม ในขณะที่ก็กำลังตรวจเช็กเอกสารไปด้วย

วารุณีถอนหายใจ “พูดตามตรง ไม่มีความมั่นใจอะไรเลย เข้ามาถึงตรงจุดนี้ได้ ก็ถือว่าเป็นนักออกแบบที่มีพรสวรรค์พิเศษแล้ว อยากจะคว้าแชมป์ท่ามกลางพวกเขา มันยากมาก แต่ยังไงฉันก็จะพยายามให้เต็มที่ ”

“ผมเชื่อในตัวคุณ”นัทธีพยักหน้าให้เล็กน้อย “เออนี่ พรุ่งนี้ผมจะไปหานะ”

“พรุ่งนี้คุณจะมาทำไม ไม่ใช่สุดสัปดาห์สักหน่อย”วารุณีกะพริบตาปริบๆด้วยความสงสัย

นัทธีตอบกลับ“หลังรอบรองชนะเลิศ ก็จะเป็นรอบชิง ดังนั้นการแข่งขันในสองรอบสุดท้าย ผมอยากจะอยู่เคียงข้างคุณ”

เมื่อได้ยินคำนี้ วารุณีก็รู้สึกอบอุ่นในใจ และค่อนข้างซึ้งใจมาก แต่ก็ปฏิเสธออกไป “ไม่ต้องหรอกค่ะ แม้จะเหลือแค่สองรอบสุดท้าย แต่การแข่งขันในแต่ละรอบก็กินเวลานานมาก แต่ละรอบน่าจะราวๆครึ่งเดือนได้”

เพราะเสื้อผ้ากับเครื่องประดับต้องร่วมมือกัน

หากมีเพียงเสื้อผ้า การแข่งขันในแต่ละรอบ ก็จะใช้เวลาประมาณหนึ่งสัปดาห์

แต่เมื่อรวมเครื่องประดับเข้ามาด้วย เวลาหนึ่งสัปดาห์ไม่พอแน่นอน เพราะการออกแบบเครื่องประดับ ใช้เวลานานกว่าออกแบบเสื้อผ้าอยู่หลายเท่า

ดังนั้นหากนัทธีจะอยู่กับเธอในช่วงของการแข่งขันในสองรอบสุดท้าย อย่างน้อยก็ต้องอยู่ที่นี่กับเธอเป็นเวลานานเกือบหนึ่งเดือน

เวลาเดือนหนึ่ง ทางบริษัทจะทำยังไง ?

นัทธีเองรู้ว่าวารุณีกังวลเรื่องอะไร หัวเราะออกมาเสียงเบา“ วางใจเถอะ ผมได้โยกผู้จัดการจากสาขาย่อยมาดูแลคนหนึ่ง ให้เขามาบริการจัดการที่สำนักงานใหญ่ให้ชั่วคราว รอการแข่งขันระดับนานาชาติเสร็จสิ้น ผมค่อยกลับมา”

“แบบนี้ก็ได้เหรอคะ ？”วารุณีหวั่นไหวเล็กน้อย