บทที่ 585 ป้าส้มเข้าโรงพยาบาล

ที่นั่น วารุณีและอาจารย์เมอร์เซเดอคุยกันนานกว่าสิบนาที แล้วหลังจากนั้นอาจารย์เมอร์เซเดอกับเหล่าอาจารย์ก็กลับไป

กลับมาหาลีน่า

ลีน่าจับแขนเธอแล้วถามว่า “คุณพูดอะไรกับอาจารย์ของคุณ?”

“ไม่มีอะไรหรอก แค่พูดถึงความคิดเกี่ยวกับเรื่องในวันนี้ และในอนาคตให้ฉันระวังเรื่องคำพูด” วารุณีตอบด้วยรอยยิ้ม

ลีน่าพยักหน้า "เป็นความจริงที่คุณควรระวังเรื่องคำพูด ไม่เช่นนั้นคุณอาจจะเจอสิ่งที่คล้ายกันในอนาคต"

“ใช่ ไปกันเถอะ กลับไปห้องรับรองกันก่อน ใช่สิแล้วเชอรีนล่ะ” วารุณีมองไปรอบๆ

ลีน่ายิ้ม “หลังจากที่เธอถอดเครื่องสำอางและเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วเธอก็ไปกับผู้ช่วยมารุต”

“อย่างนี้นี่เอง” วารุณีส่ายหัวด้วยรอยยิ้ม

ถึงที่ทางเข้าห้องรับรอง จู่ๆ ลีน่าก็ได้รับโทรศัพท์จากอาจารย์ของเธอ จึงเดินไปรับ

วารุณีผลักประตูเข้าไป เด็กทั้งสองตะโกนอย่างไพเราะ "หม่ามี๊ คุณกลับมาแล้ว"

“อืม กลับมาแล้ว” วารุณียิ้มและพยักหน้าให้เด็กทั้งสอง แล้วมองที่นัทธี “ดูอะไรอยู่เหรอ?”

"รายงานการประเมินการแต่งกาย" นัทธียื่นเอกสารให้

วารุณีเริ่มจริงจังในทันที และหลังจากได้รับเอกสารก็ตรวจสอบอย่างละเอียด

ที่แท้อันนาและแลนเซอร์โรยผงเรซินที่ไม่มีสีและไม่มีกลิ่นลงบนชุดเดรสและเครื่องประดับในกระเป๋า

ตราบใดที่ผิวหนังเปื้อนแป้งชนิดนี้ ภายในสิบนาทีถึงครึ่งชั่วโมง มันจะคันมาก และจะมีจุดสีแดงขนาดใหญ่หรือตุ่มขึ้นบนร่างกาย

ในกรณีที่ร้ายแรงกว่านั้น อาจทำให้เกิดการติดเชื้อทางเดินหายใจและเสียชีวิตได้

เมื่อเห็นเช่นนั้น วารุณีก็ถอนหายใจ กำแฟ้มแน่น แล้วพูดอย่างโกรธเคืองว่า “พวกเขาทำเกินไปเอาของแบบนี้ใส่เข้าไปได้ยังไง โชคดีที่เชอรีนไม่ได้ใส่ ไม่อย่างนั้น...”

เธอไม่พูดอะไรหลังจากนั้น

นัทธียื่นแก้วน้ำน้ำผึ้งให้เธอ “เพราะว่าผงนี้ไม่มีสี ไม่มีรส เมื่อโรยบนชุดและเครื่องประดับจะมองไม่เห็น ด้วยวิธีนี้ แม้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับเชอรีน คนอื่นก็จะไม่น่าสงสัยว่าเป็นชุด แต่จะคิดแค่ว่า เชอรีน แพ้”

“พวกเขาโหดร้ายเกินไป ถ้าฉันไม่ได้ติดตั้งกล้องวงจรปิดไว้ในห้องแต่งตัวแต่เนิ่นๆ บางทีเราอาจจะหาสองคนนี้ไม่เจอ” วารุณีลูบขมับแล้วพูด

นัทธีปิดปากเงียบแล้วพยักหน้า

วารุณีดื่มน้ำหนึ่งจิบแล้วระงับความโกรธไว้ในใจ "เอาส่งไปที่สถานีตำรวจ สั่งห้ามแค่สามปีจะพอได้ยังไง เรื่องนี้มันเกี่ยวข้องกับอาชญากรรมและการฆาตกรรมแล้ว"

“ฉันรู้ ฉันให้คนส่งไปให้แล้ว และอันนี้เป็นตัวสำรอง” นัทธีหยิบแฟ้มนั้นมาวางไว้บนโต๊ะกาแฟ

วารุณีถอนหายใจ มีอะไรจะพูดอีก โทรศัพท์ของนัทธีก็ดังขึ้น

เขาเอามือออกมาและเหลือบดู ผู้จัดการของสำนักงานใหญ่โทรมา

“เดี๋ยวฉันไปรับโทรศัพท์นะ” นัทธีลุกขึ้น

วารุณีพยักหน้าและกล่าวว่า "ไปเถอะ"

เขาเดินไปที่ระเบียง

ในเวลานี้ ประตูห้องรับรองถูกเคาะ

อารัณกระโดดลงจากโซฟาแล้วพูดว่า "หม่ามี๊ เดี๋ยวฉันไปเปิดประตู"

ด้านนอกประตูมีบอดี้การ์ดอยู่ คนที่มาเคาะประตูสามารถผ่านบอดี้การ์ดมาได้ เห็นได้ชัดว่าเป็นพวกเดียวกัน

ดังนั้น วารุณีจึงพยักหน้าอย่างสบายใจและปล่อยเขาไป

ไม่นานลีน่าก็จับมืออารัณย์เดินเข้ามา

"วารุณี เรื่องเมื่อตอนเวทีแฟชั่นโชว์ อาจารย์ของฉันและคนอื่นๆ ก็รู้เรื่องนี้ด้วย ตอนนี้พวกเขาไปหาอาจารย์ของอันนาเพื่อชำระบัญชี" ลีน่าพูดด้วยความตื่นเต้น

วารุณีขยับให้พื้นที่แก่เธอแล้วให้เธอนั่งลง "ดูเหมือนว่าอาจารย์ของคุณจะเอ็นดูคุณมากนะ"

“ไม่ใช่หรอก ฉันเป็นศิษย์หญิงคนเดียวของอาจารย์ ฉันถูกรังแก อาจารย์ของฉันจะไม่ปล่อยมันไปแบบนี้แน่ ประจวบพอดีอาจารย์ของเขากับอันนาก็มีเรื่องขัดแย้งกัน และตอนนี้ก็มีเหตุผล ที่จะไปหาเรื่องอาจารย์ของอันนา” ลีคงกล่าวด้วยรอยยิ้ม