บทที่ 587 ข่าวคราวของพิชิต

“โอเคท่านประธาน” ฝั่งผู้จัดการรับทราบ

ต่อมานัทธีวางโทรศัพท์และจัดการกับเอกสารบนเครื่องบินที่ยังจัดการไม่เสร็จต่อไป

ประมาณครึ่งชั่วโมงก็มาถึงโรงพยาบาล

นัทธีผลักประตูและเข้าไปในห้องผู้ป่วย ป้าส้มยังไม่ฟื้น ลูกสะใภ้ดูแลเธออยู่ที่ข้างเตียง

เมื่อเห็นนัทธี ลูกสะใภ้ก็ลุกขึ้นพูดว่า “คุณนัทธี คุณมาแล้ว”

นัทธีพยักหน้า “เกิดอะไรขึ้นกับป้าส้ม”

“แม่ปวดหลังตั้งแต่เมื่อคืน ในตอนเช้าหมอได้ยาแก้ปวดก่อนที่จะผล็อยหลับไป เดาว่าเธอคงจะตื่นในไม่ช้านี้” ลูกสะใภ้มองดูหญิงชราบนเตียงคนไข้แล้วตอบ

นัทธีเม้มปาก “ขอโทษ ที่ทำให้ป้าส้มเป็นอย่างนี้”

“ไม่ๆ เกี่ยวอะไรกับคุณนัทธีเลย แม่ก็บอก มันเป็นความผิดของคนชั่วคนนั้น ดังนั้น คุณนัทธีอย่าโทษตัวเองเลย” ลูกสะใภ้โบกมืออย่างรวดเร็ว

นัทธีกดขมับ “ไม่ว่ายังไงก็ตามเกิดเรื่องขึ้นกับป้าส้มที่บ้านของฉัน ฉันจะรับผิดชอบค่ารักษาพยาบาลและค่ารักษาต่อสำหรับป้าส้ม”

“ขอบคุณ ประธานนัทธี” ลูกสะใภ้ยิ้มขอบคุณ

แม้ว่าครอบครัวของพวกเขาจะไม่เดือดร้อนเรื่องเงิน แต่ก็ไม่ได้รวย

และเธอยังมีลูกชายอีกสองคน คนหนึ่งกำลังศึกษาระดับบัณฑิตศึกษาและอีกคนกำลังจะเข้ามหาวิทยาลัยเร็วๆ นี้ ต้องใช้เงินมากมาย

ในเมื่อมีคนดูแลท่านย่า มันก็ย่อมดีกว่า

ขณะที่กำลังคิด โทรศัพท์มือถือของลูกสะใภ้ก็ดังขึ้น

เธอหยิบออกมาดูแล้วพูดอย่างเกรงใจ “คุณนัทธี สามีฉันโทรมา ฉันจะไปรับสายก่อน”

“ได้สิ” นัทธีพยักหน้าตกลง

ลูกสะใภ้รับโทรศัพท์แล้วเดินไปที่ระเบียง

นัทธีดึงเก้าอี้แล้วนั่งลงข้างเตียง

หลังจากนั่งได้ประมาณสองนาที หญิงชราบนเตียงคนไข้ก็ส่งเสียงฮัมและลืมตาขึ้น

เมื่อเห็นดังนั้น นัทธีจึงยืนขึ้น “ป้าส้ม คุณตื่นแล้วเหรอ”

“คุณผู้ชาย?” ตอนที่ป้าส้มเห็นเขานึกว่าเป็นภาพลวงตา อดไม่ได้ที่จะกะพริบตาสองครั้ง แต่เขาก็ยังอยู่ที่นั่น

ป้าส้มจึงรู้ว่านี่ไม่ใช่ภาพลวงตา แต่เป็นคนจริง

“คุณผู้ชาย เป็นคุณจริงๆด้วย คุณกลับมาแล้วเหรอ” ป้าส้มมีความสุขจนอยากจะลุกขึ้นนั่ง

นัทธีนวดมือ "ป้าส้ม แผลของคุณยังไม่หายอย่าพึ่งขยับนอนลงดีกว่า"

ป้าส้มพยักหน้า “โอเค โอเค ฉันจะไม่ขยับ คุณผู้ชายคุณมาคนเดียวเหรอ คุณหญิงยังไม่กลับมาอีกเหรอ?”

เธอมองไปข้างหลังเขาไม่เห็นวารุณีกับลูกทั้งสอง แววตาของเธอดูผิดหวังเล็กน้อย

นับตั้งแต่สุภัทรเสียชีวิต คุณหญิงก็ได้พาลูกสองคนไปแข่งขันที่ต่างประเทศ และไม่ได้กลับมาเป็นเวลาเกือบสามเดือนแล้ว

เธอคิดถึงอย่างมาก โดยเฉพาะลูกสองคน

เธอยังปฏิบัติต่อเด็กสองคนเสมือนเป็นหลานของเธอจริงๆ ทุกครั้งที่เธอได้ยินเด็กสองคนเรียกตัวเองว่าคุณยายส้มในวิดีโอ ใจของเธอก็จะละลายอยู่แล้ว

“วารุณีกำลังจะเข้ารอบชิงชนะเลิศ มาไม่ได้ ฉันก็ไม่สบายใจที่จะพาลูกสองคนกลับมา ดังนั้นผมจึงกลับมาคนเดียว ไม่ต้องห่วง รอฝั่งนั้นเช้าก่อนเดี๋ยวผมเปิดวิดีโอให้เจอเลย” นัทธีนั่งลงอีกครั้งแล้วพูด

ป้าส้มยิ้มตอบ “ก็ดี เรื่องการแข่งขันและความปลอดภัยของลูกทั้งสองคนสำคัญกว่า ว่าแต่ช่วงนี้คุณผู้ชายไม่ได้เจอนิรุตติ์เลยใช่ไหม?”

“เจอมาแล้ว” พูดถึงนิรุตติ์ สีหน้านัทธีก็ซีดลง

ป้าส้มถอนหายใจ “คุณว่าคนนี้ทำไมถึงเลวได้ขนาดนี้”

“เอาล่ะป้าส้ม คุณเล่าถึงสถานการณ์ของชายที่บุกเข้าไปในคฤหาสน์ก่อน” นัทธีมองมาที่เธอ

แม้ว่าผู้จัดการจะเคยบอกไปแล้วครั้งหนึ่ง แต่ก็ไม่ใช่สิ่งที่ป้าส้มพูดด้วยตัวเอง อาจมีบางที่ที่ไม่ลงรายละเอียดมากนัก

อาจจะมีอย่างอื่นที่มีเพียงป้าส้มเท่านั้นที่รู้

ป้าส้มพยักหน้า “ตกลง เมื่อคืนฉันซักผ้าในห้องซักผ้า จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงคนเดินเข้ามาในห้อง ตอนแรกนึกว่าเป็นคุณผู้ชายที่กลับมา ฉันยังตะโกนเรียกจากชั้นล่างอยู่เลย แต่ชั้นบนไม่มีเสียงตอบแม้แต่น้อย ฉันเริ่มตระหนักว่ามีบางอย่างผิดปกติ และจะขึ้นไปชั้นบนเพื่อดูให้แน่ชัดและดูว่าเกิดอะไรขึ้น ไม่คิดว่าจะมีขโมย”