บทที่ 62 ใส่ร้ายป้ายสี

“เกิดอะไรขึ้นเหรอ？”

“ไม่รู้ เห็นว่ามาหาคุณวารุณีน่ะ”

คนมากมายภายในห้องทำงานใหญ่ ต่างพากันมองไปที่วารุณี

วารุณีขมวดคิ้วพลางยืนขึ้นมา ก็เห็นขยานีอยู่ที่หน้าประตูในทันที

เธอยืนเท้าเอวอยู่ตรงนั้น ด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความโกรธ เห็นได้ชัดว่ามาเพื่อก่อเรื่องวุ่นวาย

วารุณีเองก็ไม่อยากรบกวนการทำงานของคนอื่น เลยเดินเข้าไปหา แล้วก็ปิดประตูของห้องทำงานใหญ่นั้น แววตาของทุกคนที่อยากจะเห็นความวุ่นวายนั้นก็ถูกปิดกั้นเอาไว้ จากนั้นก็ถามด้วยเสียงเย็นชา “คุณมีเรื่องอะไรหรือเปล่า？”

ขยานีกัดฟันแน่นพลางยกมือขึ้น ก่อนจะเข้ามาตบหน้าของเธอ

วารุณีหรี่ตาคมกริบ ก่อนจะเบี่ยงหัวเพื่อหลบฝ่ามือของขยานี แล้วจับมือของเธอเอาไว้ พลางพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา “คุณอยากจะตบฉันงั้นเหรอ？”

ขยานีมองวารุณีด้วยความร้ายกาจ “ฉันจะตบนังแพศยาในตัวคุณต่างหาก คุณกล้ามาอ่อยลูกเขยของฉัน เราจะได้เห็นดีกัน！”

“ฉันไปอ่อยลูกเขยคุณตอนไหน？” วารุณีสะบัดมือของเธอออก

ขยานีเซไปสองก้าวก่อนจะยืนอย่างมั่นคง จากนั้นก็หยิบรูปมากมายออกมาโยนใส่วารุณี

วารุณีดูรูปเหล่านั้นเล็กน้อย ก็พบว่าเป็นภาพที่นัทธีพาพวกเขาแม่ลูกทั้งสามคนไปที่สวนสนุก

“ตอนนี้คุณมีอะไรจะพูดอีกไหม？” ขยานีมองเธอด้วยความแดกดัน

วารุณีหัวเราะขึ้นมา ก่อนจะพูดอย่างใจเย็น “แค่รูปพวกนี้ คุณจะมาบอกว่าฉันอ่อยประธานนัทธี มันไม่น่าตลกไปหน่อยเหรอ อีกอย่างฉันกับประธานนัทธีมีลูกด้วยกันแล้ว จะมาพูดเรื่อยอ่อยอีกทำไม เขามาอยู่กับพวกเราแม่ลูกสามคนนั้น มันก็สมควรแล้วไม่ใช่เหรอ？”

“ตอแหล ฉันได้ยินพิชญาบอกมาหมดแล้ว ลูกนอกสมรสของคุณไม่ใช่ลูกของนัทธีด้วยซ้ำ ครั้งก่อนที่นัทธีบอกว่าเป็นลูกเขา ก็เพราะจะช่วยคุณเท่านั้นเอง แต่คุณยังอยากจะไต่เต้าขึ้นไปอีก เพื่อแย่งตำแหน่งไปจากพิชญา” ขยานีชี้ตรงไปพลางด่าเธอ

ถึงวารุณีจะโกรธที่ด่าเด็กทั้งสองคนว่าลูกนอกสมรส แต่สื่งที่น่าตกใจกว่าคือความไม่รู้ของขยานี “ที่แท้พิชญาก็ไม่ได้บอกคุณเหรอ”

พิชญารู้ว่าเด็กทั้งสองคนนั้นเป็นลูกของนัทธี แล้วก็บอกสุภัทรด้วย แต่กลับไม่ได้บอกขยานี แถมยังโกหกขยานีอีก

ดูๆ ไปแล้วพิชญาคงจะรังเกียจแม่อย่างขยานีมากเลยล่ะ

วารุณีมองขยานีด้วยความเห็นใจ “จู่ๆ ฉันก็รู้สึกว่าคุณน่าสงสารมากเลยล่ะ”

“คุณหมายความว่าอย่างไร？” ขยานีถามเสียงสูงขึ้นมา

“ไม่มีอะไร” วารุณียักไหล่ ก่อนจะหยิบรูปขึ้นจากพื้นขึ้นมาปัดๆ ในมือ “รูปพวกนี้พิชญาเป็นคนให้คุณใช่ไหม？”

ขยานีแววตาเป็นประกาย

วารุณีรู้ว่าตัวเองเดาถูกแล้ว เลยพูดจาแดกดันด้วยความเย็นชา “ขนาดการตามเพื่อแอบถ่ายยังทำได้เลย ชั้นต่ำจริงๆ”

“พิชญาของฉันสูงส่งกว่าคุณตั้งเยอะ” ขยานีมองเธอด้วยความดูถูก “แอบถ่ายแล้วมันทำไมเหรอ？เธอเป็นคู่หมั้นของนัทธี เมื่อเห็นเขากับเมียน้อยอยู่ด้วยกัน ก็ต้องถ่ายเอาไว้ไม่ใช่เหรอไง？”

“เมียน้อยงั้นเหรอ？” วารุณีเลิกคิ้วขึ้น

ขยานีเดินวนเธอรอบหนึ่ง “ทำไม คุณไม่ใช่เมียน้อยเหรอ？ทั้งๆที่เธอรู้ว่านัทธีกับพิชญาหมั้นหมายกันแล้ว แต่กลับมาอยู่กับนัทธีตลอดเวลา นี่มันไม่ใช่เมียน้อยแบบคลาสสิคเลยเหรอ？”

วารุณีเหมือนได้ฟังเรื่องตลก เลยกอดอกแล้วหัวเราะขึ้นมา “สมัยนี้แล้ว ถึงจะบอกว่ามีคนทุกแบบ แต่เมียน้อยจริงๆ มาว่าคนอื่นว่าเมียน้อยเนี่ย ฉันเพิ่งเคยเห็นนะ คุณน้าขยานี อยู่ตำแหน่งเมียหลวงมานานเกินไปแล้วใช่ไหม ดังนั้นคุณเลยลืมว่าคุณขึ้นมาเป็นเมียหลวงได้อย่างไร？”

“นี่……” ขยานีหน้าบูด แววตาที่จ้องวารุณีนั้นเหมือนจะพ่นพิษออกมาได้เลยล่ะ

สิ่งที่เธอเกลียดที่สุดในชีวิต คือการถูกคนอื่นด่าว่าขึ้นมาจากตำแหน่งเมียน้อย

แต่นังแพศยานี่ ตั้งใจมาเหยียบย่ำบาดแผลในใจเธอเลยนี่

เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ สติของขยานีก็เริ่มถูกความโกรธครอบงำ ก่อนจะรีบปรี่เข้าไปหาวารุณี เพราะอยากจะแหกหน้าของวารุณีออกเป็นชิ้นๆ

แต่ในครั้งนี้วารุณีก็หลบได้อีกครั้ง

แต่ว่าขยานีกลับไม่รีรอ จึงปรี่เข้าไปอีกครั้ง พลางตัดสินใจว่าจะเอาวารุณีให้ตายถึงจะหยุด

ถึงแม้ว่าวารุณีจะเคยเรียนการป้องกันตัวจากต่างประเทศอยู่บ้าง แต่ขยานีนั้นเหมือนอีบ้า ที่พอทะเลาะขึ้นมาก็ไร้กฎเกณฑ์จนควบคุมไม่ได้เลยล่ะ