บทที่ 625 เจ้าสาวที่สวยที่สุด

วารุณีมองดูชุดแต่งงานที่คุ้นเคยนี้ และยิ้มอย่างสดใสบนใบหน้าอันงดงามของเธอ

อย่าว่าแต่ผู้ชายเลย ผู้หญิงเห็นแล้วยังต้องตะลึง

พวกปาจรีย์สามคนก็เป็นแบบนี้เหมือนกัน

ในตอนที่วารุณีลุกขึ้นเตรียมเปลี่ยนชุดแต่งงาน ประตูห้องแต่งหน้าก็ถูกคนเคาะขึ้น

“ใครคะ?” เชอรีนเดินไปแง้มประตูออก แล้วมองออกไปด้านนอก

พอเห็นคนด้านนอก ก็อุทานขึ้นอย่างตกใจ “ประธานนัทธี?”

วารุณีได้ยินชื่อนี้แล้ว ก็รีบกลับหลังหันทันที “นัทธีมาเหรอ?”

เชอรีนพยักหน้า จากนั้นก็เปิดประตูออก “ประธานนัทธีมีอะไรหรือเปล่าคะ?”

นัทธีไม่ได้สนใจเธอ แต่กลับเดินผ่านเธอ แล้วตรงเข้าไปหาวารุณีในห้องแต่งหน้า

วารุณีแต่งหน้าจัดเต็ม ทรงผมก็ทำเสร็จแล้ว

แม้บนตัวจะยังไม่ได้เปลี่ยนชุดแต่งงาน แต่ก็ดูสวยมากแล้ว

จินตนาการภาพตอนที่เธอใส่ชุดแต่งงานได้เลยว่า เธอจะต้องสวยมากแน่ๆ

“ฉันมาดูว่าพวกเธอเตรียมตัวไปถึงไหนแล้ว” นัทธีมองวารุณีโดยไม่ละสายตา ลูกกระเดือกขยับ แล้วถามด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง

พวกปาจรีย์สามคนเห็นแล้ว ก็แอบหัวเราะคิกคักกันใหญ่

“ฉันว่านะคะ ประธานนัทธีคงรอไม่ไหว อยากเห็นวารุณีใส่ชุดแต่งงานเต็มทนล่ะสิ” ปาจรีย์พูดหยอก

นัทธีเหลือบตามองเธอ แต่ก็ไม่ได้พูดปฏิเสธใดๆ

ปาจรีย์เห็นแล้ว ก็กวักมือเรียกเชอรีนและลีน่า “ในเมื่อประธานนัทธีมาแล้ว งั้นพวกเราออกไปกันเถอะ ให้เวลาสองคนนี้ได้อยู่ด้วยกัน”

“ได้” ลีน่ากับเชอรีนพยักหน้าพร้อมกัน

จากนั้นสามคนก็เดินออกจากห้องแต่งหน้าไปด้วยรอยยิ้ม

ภายในห้องแต่งหน้าเหลือเพียงนัทธีกับวารุณีสองคน

นัทธีเดินเข้าไปใกล้เธอ

เขาเปลี่ยนชุดเจ้าบ่าวเรียบร้อยแล้ว ทรงผมก็เสยขึ้นไปทั้งหมด เผยให้เห็นหน้าผากใสกิ๊ง ออร่าที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวเขาดูเข้มแข็งและเป็นผู้ใหญ่มาก

“งานแต่งจะเริ่มแล้ว นายไม่รอฉันที่ห้องโถง มาที่นี่ทำไม?” วารุณีมองดูชายหนุ่มแล้วพูด

ชายหนุ่มยื่นมือไปกอดเธอเอาไว้ “คิดถึงเธอน่ะสิ ก็เลยมาหาเธอนี่ไง”

วารุณีหัวเราะแล้วพูดว่า “พวกเราห่างกันแค่ไม่กี่ชั่วโมง จำเป็นต้องขนาดนี้เลยเหรอ?”

“จำเป็นสิ” นัทธีพยักหน้า

วารุณีมองบนอย่างหมดคำจะพูด “ก็ได้ แต่ตอนนี้นายก็เห็นแล้ว รีบออกไปเถอะ ฉันจะได้เปลี่ยนชุดแต่งงาน”

“ฉันช่วยเธอเปลี่ยนนะ” ว่าแล้ว นัทธีก็เดินไปยังชุดแต่งงาน เตรียมเอาชุดลงจากหุ่น

วารุณีเห็นท่าทีกระตือรือร้นของเขา ก็อดไม่ได้หรี่ตาลง

เขาคงไม่ได้มาตรงเวลา เพื่อมาเปลี่ยนชุดแต่งงานให้เธอหรอกนะ?

เธอยิ่งดูก็ยิ่งรู้สึกแบบนั้น

แต่ช่างเถอะ เขาอยากทำก็ปล่อยให้เขาทำไปเถอะ

ใครใช้ให้เขาเป็นสามีเธอล่ะ ก็ต้องตามใจไปก่อน

วารุณีหัวเราะแล้วส่ายหน้า จากนั้นก็ก้าวเดินไปหาเขา

ชุดแต่งงานหนักมาก การใส่คนเดียวเป็นเรื่องที่ยากมาก จะต้องมีคนคอยช่วยใส่

ตอนแรกก่อนหน้านี้มีพวกปาจรีย์สามคนช่วยใส่ แต่ตอนนี้มีแค่นัทธีคนเดียว แรงของผู้ชายก็เยอะด้วย แค่เขาคนเดียวก็ช่วยวารุณีใส่ชุดแต่งงานได้แล้ว

ครั้งนี้เธอแต่งหน้าทำผมแบบเจ้าสาว และสวมชุดแต่งงานอีก ดูสวยขึ้นกว่าเดิมเป็นร้อยเท่า สวยกว่าครั้งก่อนอีก

เพราะยังไงครั้งก่อน เธอไม่ได้แต่งหน้าแบบนี้ และไม่ได้ทำทรงผมแบบนี้ด้วย สวยก็จริง แต่ยังไงก็ยังขาดบางอย่างอยู่ดี

ตอนนี้ต่างกัน วารุณีในสายตาของนัทธีแล้ว เป็นเหมือนนางฟ้าลงมาจุติ ทำให้เขาอดไม่ได้อยากกอดรัดเธอไว้ในอ้อมกอดแน่นๆ กอดเอาไว้กลัวเธอจะลอยขึ้นสวรรค์ไป

วารุณีรู้สึกได้ถึงความกังวลของเขา แม้จะไม่รู้ว่าเขากำลังกลัวอะไร แต่เธอก็ไม่ได้ถาม และตบหลังเขาเบาๆ ปลอบใจโดยไร้คำพูด

ผ่านไปสองนาที นัทธีก็ตั้งสติ และเข้าใจว่าผู้หญิงตรงหน้าเป็นภรรยาของเขา เป็นผู้หญิงที่จะอยู่กับเขาไปตลอดชีวิต ไม่มีทางบินหนีไปไหนได้หรอก

เขาปล่อยเธอออกเบาๆ แล้วจ้องมองเธออย่างละเอียด “ยังขาดอะไรไปอย่าง”