บทที่ 627 กลับไปค่อยจัดการเธอ

นัทธีแต่งงานกับผู้หญิงคนนี้ คงจะน้อยใจน่าดู

จุ๊บแจงรู้สึกหึงหวงจนดวงตาแดงก่ำ

เพื่อนร่วมงานข้างๆเห็นท่าทีเธอแบบนี้ ก็แอบไปฟ้องหัวหน้างาน “หัวหน้าคะ ดูเธอสิคะ”

เพื่อนร่วมงานชี้ไปที่จุ๊บแจง

หัวหน้าเห็นแล้ว สีหน้าของเธอก็บึ้งตึงทันที “พวกเธอสองคน เอาตัวเธอมาที่นี่ อย่าให้ท่านประธานเห็นเชียวนะ”

ตอนนี้เธอรู้สึกเสียใจมากที่เอาผู้หญิงคนนี้มาช่วยงานที่นี่

ยังกล้ามาร้องไห้ที่นี่อีก แถมยังทำท่าอิจฉาริษยาอีกนะ

ถ้าท่านประธานหรือคนใหญ่คนโตคนไหนเห็นเข้า คงจะมีเรื่องวุ่นวายตามมาแน่

“รับทราบค่ะหัวหน้า” เพื่อนร่วมงานที่ฟ้องก็รีบพยักหน้า จากนั้นก็เรียกเพื่อนอีกคน ไปจับตัวจุ๊บแจงมา

จุ๊บแจงสนใจแต่เรื่องในโบสถ์ ไม่ทันระวังพวกหัวหน้าเลย

จนกระทั่งเธอถูกเพื่อนร่วมงานจับตัวแล้วลากออกไป เธอก็ถึงรู้สึกตัวและพยายามขัดขืน “พวกเธอทำอะไรน่ะ?”

ได้ยินเธอพูดเสียงสูง สีหน้าของหัวหน้าก็เปลี่ยนไปทันที เธอรีบพูดขึ้นว่า: “รีบปิดปากเธอไว้ อย่าให้เธอตะโกนออกมา!”

ถ้าเกิดเสียงของจุ๊บแจงดึงดูดผู้คนในโบสถ์ เดี๋ยวจะเป็นปัญหาเอาได้

เพื่อนร่วมงานก็ต่างพยักหน้ากัน ยกมือขึ้นกำลังจะปิดปากจุ๊บแจงไว้

จุ๊บแจงก็กลับตะโกนเสียงดังว่า “ท่านประธานคะ ท่านประธาน ช่วยด้วยค่ะ!”

เสียงของเธอดังมาก แถมยังมีความหวาดกลัวและตกใจอีก ทำอย่างกับถูกลักพาตัวยังไงหยั่งงั้น

สีหน้าของหัวหน้าซีดเซียว ขณะเดียวกันก็รู้สึกโมโหและกลัวไปด้วย

ผู้หญิงคนนี้กลับกล้าตะโกนออกมาจริงๆ!

ใครไม่รู้บ้างว่านี่คืองานแต่งของท่านประธานกับคุณหญิง จุ๊บแจงผู้หญิงคนนี้กลับตะโกนร้องโหวกเหวกโวยวาย ทำลายบรรยากาศในงานแต่ง

เธอที่เป็นหัวหน้า ก็ต้องถูกเรียกตัวคนแรกแน่!

เพราะยังไงเธอก็เป็นคนที่นำตัวจุ๊บแจงมา

หัวหน้ารู้สึกเกลียดจุ๊บแจงจับใจ เกลียดจนอยากจะบีบคอจุ๊บแจงให้ตายๆไปซะ

ขนาดเพื่อนร่วมงานที่จับตัวจุ๊บแจงไว้ ก็เริ่มกลัวขึ้นมา พวกเธอสบตากันไม่รู้ควรทำยังไงดี

ภายในโบสถ์ วารุณีกำลังเตรียมโยนดอกไม้ ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงร้องของจุ๊บแจง รอยยิ้มบนใบหน้าก็ชะงักไปทันที

นัทธีก็ขมวดคิ้วเป็นปมเหมือนกัน

ส่วนแขกคนอื่นๆก็ต่างหยุดปรบมือ แล้วมองออกไปด้านนอกอย่างสงสัย

“วารุณี เกิดอะไรขึ้นกันแน่?” ปาจรีย์ถามอย่างสงสัย

เชอรีนกับลีน่าต่างก็หันไปมองวารุณี

วารุณีเม้มปากไม่ตอบ

นัทธีกวักมือเรียกมารุต “ไปดูหน่อยสิ”

“ครับ” มารุตพยักหน้าด้วยสีหน้าเข้มงวด จากนั้นก็กลับหลังหันเดินออกจากโบสถ์

เขามาถึงตรงหน้าพวกพนักงานทำความสะอาด มองจุ๊บแจงด้วยสายตาที่เย็นชา “โวยวายอะไรกัน?”

จุ๊บแจงถูกเขามองจนหวาดกลัว และรีบก้มหน้าหลบสายตาเขาอย่างไหว

หัวหน้ารีบเข้ามาอธิบายว่า “ผู้ช่วยมารุตคะ เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับพวกเรานะคะ ฉันแค่อยากให้คนพาผู้หญิงคนนี้ออกไป สุดท้ายเธอกลับตะโกนขึ้นมาเอง”

“ไม่ใช่อย่างนั้นนะ” จุ๊บแจงเงยหน้าขึ้น ตอบกลับเสียงดัง “ทั้งที่เธอเป็นคนจับตัวฉันไว้ ฉันก็เลยต้องตะโกนไง เธอไม่ใช้ให้คนจับตัวฉัน ฉันก็ไม่มีทางตะโกนหรอกนะ”

“เธอ……”

หัวหน้ายังอยากจะพูดอะไรต่อ

มารุตก็พูดแทรกก่อนว่า “พอแล้ว!”

หัวหน้าได้ยินแล้วก็หัวหด แล้วไม่พูดอะไรต่อ

จุ๊บแจงเห็นแบบนี้แล้ว สายตาก็กลับประกายไปด้วยความได้ใจ

สายตาได้ใจของเธอถูกมารุตเห็นเข้าพอดี

มารุตหรี่ตาลง “จุ๊บแจง เธอตั้งใจงั้นเหรอ?”

“อะ……อะไรนะคะ?” จุ๊บแจงอึ้ง

มารุตกระตุกยิ้มเย็นชา “เธอเห็นท่านประธานกับคุณหญิงแต่งงานกัน ในใจก็เลยไม่พอใจ จากนั้นตอนที่เธอถูกหัวหน้าจับไว้ เธอก็เลยตั้งใจร้องตะโกนออกมา อยากดึงดูดความสนใจจากคนในโบสถ์ เป้าหมายเพื่อทำลายบรรยากาศในงานแต่ง ฉันพูดถูกไหม?”

“ไม่ใช่อย่างนั้นนะ ฉัน……ฉันแค่……” แต่ทว่าจุ๊บแจงเห็นแววตาดูถูกของมารุตแล้ว ก็รู้สึกผิดจนพูดไม่ออก

หัวหน้าเห็นแล้ว จะไม่เข้าใจได้ยังไง เธอโมโหจนอยากตบคนแล้วจริงๆ