บทที่ 646 ไม่อยากเห็นหน้าเธออีก

วารุณีหน้าบึ้งและเดินไปที่ประตูทันที

เธอไม่ต้องการให้ นิรุตติ์ขึ้นมาเรียกเธอ ใครจะไปรู้ว่าคนโรคจิตอย่างเขาจะทำอะไรบ้าง

วารุณีเปิดประตูออก คนใช้โค้งคำนับและยิ้มให้เธอ “คุณนาย!”

“อย่ามาเรียกฉันว่าคุณนาย!” วารุณีเตือนด้วยสีหน้าเย็นชา

ในตอนแรก เธอนึกว่าที่เรียกคุณนายเพราะคนใช้เห็นแหวนแต่งงานที่นิ้วเธอ จึงเรียกนางว่าคุณนาย

แต่ตอนนี้ เธอเข้าใจแล้วว่าไม่ใช่

คำว่าคุณนายนี้ หมายถึงภรรยาของนิรุตติ์

วารุณีรู้สึกขยะแขยงเมื่อเขาคิดว่านิรุตติ์ขอให้คนใช้เรียกเธอแบบนี้

คนใช้ยังคงยิ้ม “ขออภัยค่ะคุณนาย คุณผู้ชายขอให้เรียกคุณแบบนี้ หากคุณไม่ชอบชื่อนี้ ลองคุยกับคุณผู้ชายนะคะ ฉันไม่สามารถเปลี่ยนคำเรียกที่คุณผู้ชายบอกไว้ได้”

เพราะเธอได้รับเงินเดือนจากนิรุตติ์

วารุณีเข้าใจความคิดของคนรับใช้อย่างชัดเจน โกรธมากแต่ทำอะไรไม่ได้

ถึงยังนั้นคนใช้ก็ฟังแต่นิรุตติ์ และคนใช้ไม่จำเป็นต้องฟังคำพูดของเธอ

ไม่มีทาง วารุณีต้องยอมแพ้และเดินลงบันไดไป

ในห้องอาหารนิรุตติ์ และนวิยานั่งกับที่เรียบร้อย

เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้า นิรุตติ์และนวิยามองมาพร้อมกัน

เมื่อเห็นวรุณี นัยน์ตานิรุตติ์ก็เปล่งประกายด้วยความประหลาดใจ

ในห้องเมื่อกี้ เพราะแสงที่สลัวจึงมองเห็นได้ไม่ชัด ตอนนี้ภายใต้แสงไฟสว่าง เขาพบว่าเธอสวยกว่าเมื่อก่อนมาก

หรืออาจจะเป็นเพราะมีลูกได้ไม่นาน ในขณะนี้ เธอตอนนี้ที่เต็มไปด้วยเสน่ห์ของผู้หญิงที่มีความเป็นผู้ใหญ่ มองแล้วน่าประหลาดใจมาก

แต่สายตานวิยาเต็มไปด้วยความอิจฉา อิจฉาทุกอย่างที่เป็นวารุณี ยิ่งเป็นใบหน้าวารุณีก็ยิ่งอิจฉามาก

เธอเชื่อเสมอว่านัทธีชอบวารุณี ก็เพราะใบหน้าของวารุณี

เธอมีเวลาในวัยเด็กกับนัทธี และรู้จักกันมานานมาก ทำใมนัทธีถึงไม่ชอบเธอ เมื่อวารุณีปรากฏตัวไม่นาน เขาก็ตกหลุมรักวารุณี?

เป็นเพราะวารุณีสวยกว่าเธอ!

นวิยาฉุนเฉียวขึ้นมา "วารุณี ไม่เจอกันนานเลยนะ ยังจำฉันได้ไหม?"

วารุณีกำมือแน่น “ไม่เจอกันนานเลยนะ แน่นอนว่าจำได้สิ สิ่งที่คุณหนูนวิยาทำให้ฉันและลูกของฉัน ฉันจำได้ขึ้นใจเลยล่ะ”

เมื่อเห็นความเกลียดชังในสายตาของวารุณี นวิยาเม้มริมฝีปาก "จริงเหรอ? เป็นเกียรติจริง ๆ ที่ทำให้ความทรงจำของคุณพิชญายังเด่นชัด"

วารุณีเม้มปากไม่พูดอะไร

ยังเด่นชัดในความทรงจำ

ใช่สิ เธอเป็นความทรงจำที่เด่นชัดไม่ใช่?

เมื่อนึกถึงสถานการณ์ที่น่าเศร้าของอารัณและไอริณ เธอแทบแทบอยากจะลอกหนังนวิยาออก

เดิมทีเธอคิดว่าเธอจะต้องรออีกนานกว่าจะได้เห็นนวิยา

คิดไม่ถึงเลยว่าตอนนี้เธอจะไม่เห็นพวกเขาในสถานการณ์แบบนี้

ดีเลย เธอจะได้หาวิธีจัดการนวิยา และที่สำคัญที่สุดคือต้องกระจายที่อยู่ของนวิยาและนิรุตติ์ออกไป

“พอได้แล้ว พูดให้มันน้อย ๆหน่อย” นิรุตติ์พูดเตือนและเหล่มองไปที่วนิ จากนั้นไม่นานเขาก็หันกลับมามองที่วรุณีด้วยสายตาอ่อนโยน “วารุณี นั่งลงสิ”

เขาดึงเก้าอี้ข้างตัวออก

วารุณีแทบไม่มองและเดินไปนั่งอีกฝั่งคนเดียว

เมื่อเห็นเธอทำเช่นนี้นิรุตติ์ก็หรี่ตาลง

นวิยาพูดเยาะเย้ย "ความใส่ใจของคุณ เหมือนเขาจะไม่รับนะ"

นิรุตติ์ผลักแว่นตาของเขา “ไม่เป็นไร วารุณีเพิ่งมาที่นี่ ต้องใช้เวลาในการปรับตัว และมันจะดีขึ้นเอง ฉันเชื่อว่าวารุณีจะยอมรับแน่ ใช่ไหมวารุณี?”

เขามองดูซารุณีด้วยดวงตาที่ลึกล้ำ

วรุณีกำตะเกียบแน่นและไม่พูดอะไร

นิรุตติ์ก็ไม่ได้โกรธเช่นกัน ยิ้มแล้วหยิบตะเกียบขึ้นมา "เอาล่ะ กินข้าวกันเถอะ"

นวิยา 'หั่น' และเริ่มกิน

ในห้องอาหารใหญ่เงียบลง ไม่มีใครพูดคุยกัน มีเพียงเสียงภาชนะบนโต๊ะอาหารที่กระทบกันเท่านั้น