บทที่ 658 ปลดล็อกโทรศัพท์

มาถึงหน้าประตูห้องนวิยา หัวใจของวารุณีก็เต้นไม่หยุด จนเกือบจะทะลักออกมา เหมือนกับตอนที่เอาโทรศัพท์ก่อนหน้านี้เลย

หมดหนทาง แอบเข้าไปในห้องคนอื่นแบบนี้ และกลัวคนอื่นจับได้ ถือเป็นครั้งแรกที่เธอทำ ไม่มีทางที่จะไม่กังวลหรือตื่นตระหนก

“ไม่ได้ วารุณีเธอจะตื่นตระหนกไม่ได้ ถ้าตื่นตระหนกล่ะแย่เลย！”วารุณีเอามือวางไว้ที่หน้าอกแล้วตบเบาๆ กระซิบบอกตัวเองว่าอย่าตื่นตระหนกอีก

แบบนี้ได้ผลมาก วารุณีสูดหายใจลึกๆแล้ว ก็ค่อยๆสงบอารมณ์ลง จากนั้นเอามือวางไว้ที่ลูกบิดประตู หมุนเบาๆ

เพราะว่าภายหลังคนใช้ไม่ได้ขังนวิยาไว้ ส่วนนวิยาก็มองไม่เห็นอีก ดังนั้นประตูห้องนี้ จะต้องมาได้ถูกล็อกจากด้านในแน่

อย่างที่คิดไว้ วารุณีหันไป ลูกบิดประตูถูกหมุน แป๊บหนึ่ง ประตูก็เปิดออก เปิดช่องว่างเล็กๆออก

แสงไฟสว่างลอดออกมาจากด้านใน วารุณีกลั้นหายใจ แล้วค่อยๆผลักประตูออกอย่างเบามือ

แค่การกระทำนี้ เธอใช้เวลาไปเกือบสองนาที

เพราะกลัวผลักประตูเร็วไป จะส่งเสียงออกมาได้

ประตูเปิดออกหมดแล้ว แต่วารุณีไม่ได้รีบเข้าไป แต่ยืนสังเกตตรงหน้าประตู สังเกตสถานการณ์ในห้อง อยากดูว่านวิยาหลับหรือยัง

เธอมองไปตำแหน่งเตียงก่อนหน้านี้ เห็นนวิยานอนอยู่ข้างบน ปิดผ้าห่ม ตาสองข้างหลับอยู่ ราวกับกำลังหลับใหล

เห็นแบบนี้ วารุณีก็ยิ้มด้วยความแปลกใจ

ดีจัง นวิยาหลับแล้วจริงๆ

พระเจ้าให้โอกาสเธอแล้ว！

วารุณีปล่อยที่จับประตูออก ก้าวเท้าขึ้นและเดินไปที่เตียงใหญ่ในห้องเบาๆ

ในห้องปูพรมหนา เหยียบบนพื้นก็ไม่ส่งเสียง

วารุณีก้าวเร็วขึ้นเล็กน้อย สิบกว่าวินาทีก็มาถึงข้างเตียง

วารุณียืนอยู่ข้างเตียง หยิบโทรศัพท์ออกมา ไม่ได้รีบไปจับมือของนวิยามาปลดล็อก แต่ก้มหน้าลงมองสังเกตนวิยาลงไป

อยากดูว่านวิยาจะสังเกตเห็นว่ามีคนยืนอยู่ข้างเตียงเธอระหว่างที่หลับไหม

แน่นอนว่า ไม่สังเกตเห็นก็ดี ถ้าสังเกตเห็นล่ะก็ เธอก็ยังมีโอกาสอธิบายว่าตัวเองแค่เข้ามาดู ไม่ได้มาปลดล็อกโทรศัพท์

รออยู่ข้างเตียงประมาณสองสามนาที วารุณีเห็นนวิยาไม่ขยับเลย ก็รู้ว่านวิยาหลับลึก ไม่สังเกตเห็นว่ามีใครเข้ามา ในที่สุดก็วางใจ โล่งอก

จากนั้น เธอก้มลง เอาโทรศัพท์ยื่นไปทางมือของนวิยา

ที่จริงเธออยากจับมือของนวิยา ใช้ลายนิ้วมือของนวิยาปลดล็อก แต่พอคิดดู ถ้าตอนที่ตัวเองลงมือจับมือของนวิยา จู่ๆนวิยาตื่นมาก็คงแย่แล้ว

ดังนั้นเธอได้แต่ยื่นโทรศัพท์ไปเลย ให้โทรศัพท์ไปแตะลายนิ้วมือของนวิยา

ดีที่มือของนวิยากำลังผ่อนคลาย นิ้วทั้งห้าคลายออก ไม่ได้กำไว้ ไม่งั้น เธอก็ทำได้แค่เสี่ยงจริงๆ ที่จะจับมือของนวิยา

วารุณีเอาโทรศัพท์แนบบนนิ้วโป้งซ้ายของนวิยา โทรศัพท์ก็สั่นเบาๆ

วารุณีคิดว่าถูกปลดล็อกแล้ว จึงรีบหยิบโทรศัพท์มาดูตรงหน้า ปรากฏว่าขึ้นว่าลายนิ้วมือผิด ก็ทำให้เธอผิดหวังอย่างมากทันที

แต่แป๊บเดียว วารุณีก็ร่าเริงขึ้นอีกครั้ง ยื่นโทรศัพท์ไปทางนิ้วโป้งขวาของนวิยา

บันทึกลายนิ้วมือของคนทั่วไป ต่างใช้นิ้วโป้งบันทึก ดังนั้นไม่นิ้วขวา ก็นิ้วซ้าย

ตามที่คาดการณ์ไว้ ครั้งนี้ โทรศัพท์ปลดล็อกแล้ว

วารุณีดีใจจนเกือบร้องออกมา

ดีที่สติของเธอดึงเธอกลับมาจากความหุนหันพลันแล่นได้ทันเวลา รีบปิดปากไว้ จึงไม่มีเสียงออกมา ไม่งั้นนวิยาจะตกใจตื่นได้

วารุณีมองโทรศัพท์ที่ปลดล็อกแล้ว ก็สูดหายใจลึกๆ หลังจากระงับความตื่นเต้นในใจแล้ว ก็รีบลุกขึ้น หันกลับเดินไปด้านนอก

เธอต้องโทรศัพท์ เธอรอแทบไม่ไหว อยากจะติดต่อกับนัทธี

แป๊บเดียว วารุณีก็ออกจากห้อง ปิดประตูเบาๆ

หลังจากประตูปิดลง เธอก็ไม่ระมัดระวังตัวอีก หันกลับรีบเดินไปชั้นบน

พอถึงชั้นสาม วารุณีก็สวมรองเท้าที่เพิ่งถอดตรงขั้นบันได จากนั้นเข้าไปในห้องของตัวเอง ปิดประตู ก้มหน้าลงโทรศัพท์ไป

เธอจำเบอร์ของนัทธีได้เสมอ จำได้แม่นมากๆ

เธอกรอกตัวเลขที่คุ้นเคยพวกนั้นเสร็จ ก็รีบเอาโทรศัพท์ไว้ข้างหู