บทที่ 66 การแก้แค้นของวารุณี

เมื่ออารัณได้ฟังคำพูดของเขา ก็รีบมองไปที่ใบหน้าของวารุณี ก็เห็นรอยนิ้วสีแดงสด บนใบหน้าที่นุ่มนิ่ม ก็มีความเย็นชาที่ไม่เหมาะกับอายุของเขาปรากฏออกมา “หม่ามี๊ ใครทำร้ายหม่ามี๊เหรอ？”

ไอริณเองก็เพิ่งจะรู้ว่าวารุณีถูกทำร้าย เลยร้องไห้ขึ้นมาเสียงดัง

วารุณีรีบกอดเธอเข้ามาอยู่ในอ้อมกอด พลางปลอบ และหันไปตอบพ่อลูก “พ่อฉันเอง”

“สุภัทรมาหาคุณงั้นเหรอ？” นัทธีเม้มริมฝีปากบาง

วารุณีพยักหน้า

“สุภัทร……” อารัณพูดชื่อนี้ออกมาเบาๆ แววตาที่มืดดำ ก็มีประกายของความเย็นชาออกมา

ทั้งสองคนนั้นไม่ได้สังเกตเห็นด้วยซ้ำ

นัทธีถามเสียงต่ำ “เขามาหาคุณทำไม？”

วารุณีวางไอริณลง ก่อนจะยิ้มอย่างขมขื่น “จะมาเพื่ออะไรล่ะ ก็มาเพื่อให้ฉันขอโทษพิชญากับขยานีไง”

“แล้วคุณขอโทษหรือเปล่า？”

“เปล่า ฉันไม่ได้ทำอะไรผิด ทำไมต้องขอโทษด้วย” วารุณีส่ายหัว

อารัณกลอกตา “หม่ามี๊ สุภัทรคนนั้นน่ะ ทำไมเขาต้องให้หม่ามี๊ขอโทษด้วย？”

“เด็กน้อยอย่าถามไปเลย เอาล่ะ พาน้องไปเล่นในห้องได้แล้ว” วารุณีเคาะหัวของเขาเล็กน้อย ก่อนจะส่งไอริณให้เขา

อารัณไม่ได้ได้รับคำตอบที่ต้องการ ถึงแม้ว่าจะไม่พอใจ แต่ว่าก็ยังพาไอริณกลับเข้าไปในห้อง

“ประธานนัทธี ขอบคุณคุณมากนะที่ช่วยฉันพาเด็กทั้งสองคนกลับมา” วารุณีโค้งตัวให้นัทธีเล็กน้อย เพื่อเป็นการขอบคุณ

นัทธีค่อยๆ รับให้เธอเงยขึ้นมา ก่อนจะถามออกไป “คุณดีขึ้นหรือยัง？”

“อือ ดีขึ้นมากแล้ว ยังมึนอยู่นิดหน่อย แต่ไม่มีไข้แล้วล่ะ”

“งั้นก็ดีแล้วล่ะ” นัทธีพยักหน้า

วารุณีเบี่ยงตัวเพื่อหลีกทางออกจากประตู “ประธานนัทธี เข้ามานั่งข้างในก่อนเถอะ”

นัทธีลังเลเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธ ก่อนจะเดินเข้ามา

วารุณีรินน้ำให้เขา จู่ๆ ก็พูดขึ้น “ประธานนัทธี อันที่จริงฉันไม่ได้บอกคุณ ว่าผู้จัดการพิชญาเป็นคนผลักขยานีน่ะ”

มือของนัทธีที่ถือแก้วอยู่นั้นขยับเล็กน้อย “คุณว่าอย่างไรนะ？”

วารุณีมองเขา ก่อนจะพูดคำเมื่อสักครู่อีกครั้ง “ผู้จัดการพิชญาเป็นคนผลักขยานี ตอนนั้น ฉันโกรธขยานีมาก แล้วขยานีจะเข้ามาทำร้ายฉัน จากนั้นผู้จัดการพิชญาก็เข้ามา แล้วก็จะผลักฉันจากด้านหลัง ฉันหลบได้ทัน เธอเลยผลักไปโดนขยานี จากนั้นก็ใส่ร้ายฉัน”

“คุณมีหลักฐานอะไรไหม？” นัทธีหรี่ตาลง ก่อนจะสบตากับเธอ

วารุณียิ้มเบาๆ “มีสิ อันที่จริงพวกคุณไม่รู้ว่าจุดเกิดเหตุนั้นมันมีกล้องวงจรปิด หลังจากที่ต้นแบบของฉันถูกพี่บุษบาขโมยไป ฉันก็ไม่ไว้ใจคนในแผนกออกแบบเลย ดังนั้นตอนที่วัสดุผ้าของBath fire rebirthมาส่ง ฉันเลยยื่นขอการติดตั้งกล้องวงจรปิดกับแผนกดูแลความปลอดภัยไปเยอะมาก”

เมื่อได้ฟังดังนั้น นัทธีจะไม่เข้าใจได้อย่างไร

ไม่น่าล่ะหลังจากที่เธอฟื้นแล้ว เขาก็ไม่ได้เห็นความร้อนใจและตึงเครียดบนใบหน้าของเธอเลย

ที่แท้เธอก็มีหลักฐานที่ทำให้ตัวเองไร้มลทินได้อยู่แล้ว

“งั้นคุณอยากจะทำอย่างไรเหรอ จะเผยแพร่คลิปจากกล้องวงจรปิดงั้นเหรอ？” นัทธีวางแก้วน้ำลง

วารุณีนั่งลงตรงข้ามเขา “ใช่แล้วล่ะ ฉันหมายถึงอย่างนั้นล่ะ เพราะผู้จัดการพิชญานั้นเป็นคู่หมั้นของคุณ เมื่อฉันเปิดความจริงออกมา ประธานนัทธีก็จะเสียหน้าไปด้วย ดังนั้นฉันเลยมาบอกคุณโดยเฉพาะเลย ประธานนัทธี คุณจะห้ามฉันไหม？”

เธอมองตาของเขา

นัทธีขมวดคิ้วแน่น แต่ก็ไม่ได้ตอบอะไร

ตามเหตุผลแล้ว เขาก็ควรจะห้ามเอาไว้ เพราะหลังจากที่เธอเปิดเผยความจริงออกไป การทำให้เขาเสียหน้านั้นมันเป็นเรื่องเล็กๆ แต่สิ่งที่ใหญ่ที่สุดนั้นคือมันจะกระทบต่อบริษัท

แต่ว่าอีกแง่หนึ่ง เธอก็เป็นผู้ถูกกระทำที่ถูกใส่ร้ายป้ายสีเต็มๆ เธอจะโต้ตอบกลับนั้นมันก็ปกติ เขาเองก็ไม่มีสิทธิ์ไปขวาง

เมื่อนัทธีลังเลไม่พูดอะไรออกมา วารุณีก็ผลุบตาลง ก่อนจะปกปิดความผิดหวังในแววตา “ประธานนัทธี คุณอาจจะยังไม่รู้ ว่าผู้จัดการพิชญายุยงเด็กในโรงเรียนอนุบาลของอารัณกับไอริณก่อนหน้านี้ เพื่อบอกว่าอารัณกับไอริณนั้นเป็นลูกนอกสมรสที่ไม่มีพ่อ”

“อะไรนะ？” นัทธีมีม่านตาหดลง ก่อนจะมีสีหน้ามืดมนลง “มีเรื่องแบบนี้ด้วยเหรอ？”

“ใช่แล้วล่ะ ในฐานะที่เป็นแม่ ฉันไม่ยอมให้ลูกของฉันเจออะไรที่น่าน้อยใจแบบนี้หรอก ดังนั้นถึงประธานนัทธีจะอยากขัดขวาง ฉันก็จะเปิดเผยความจริงอยู่ดี เพื่อให้ผู้จัดการพิชญาได้รับโทษ ถึงแม้ว่าสุดท้ายคุณจะไล่ฉันออกก็ตาม” วารุณีพูดด้วยท่าทีเย็นชา ส่วนน้ำเสียงนั้นจริงจังสุดๆ

ในใจของนัทธีเกิดความโกรธเคืองขึ้นมา ไม่ใช่โกรธเธอ แต่โกรธพิชญา