บทที่ 679 นวิยาที่พังทลายลง

ขานั้น......

ในฐานะศัลยแพทย์ พิชิตก็มองออกในแวบเดียว ขาของนวิยาผิดปกติ

กระดูกขาของคนปกติ มีช่วงการเคลื่อนไหวที่จำกัด และเป็นไปไม่ได้เลย ที่จะเกิดมุมแบบนี้ ท่าแบบนี้

นี่หมายความว่าอะไร ก็หมายความว่ากระดูกขาของนวิยาหัก！

และดูท่าแล้ว ดูเหมือนจะหักที่หัวเข่า

“‘นัทธี เอ่อ......”พิชิตยื่นมือออกไปอย่างสั่นๆ ชี้ไปที่นวิยาที่อยู่บนเตียง“ขาของนวิยา ทำไมเป็นแบบนี้？”

วารุณีเลิกคิ้วขึ้น มองไปที่นัทธี

ปัญหาแบบนี้ ให้เขาจัดการเถอะ

เธอเป็นคนที่ไม่มีตัวตนเงียบๆก็พอแล้ว

นัทธีหันไปมองที่พิชิต ตอบกลับด้วยน้ำเสียงนิ่งเฉย：“ถูกคนของฉันตีจนหัก”

“อะไรนะ？”เสียงของพิชิตสูงขึ้น“ทำไมล่ะ？นัทธีทำไมแกทำแบบนี้？”

หน้าที่แสนน่ารักของเขาก็แดงขึ้นมา ชัดเจนว่าโกรธมาก

นัทธีพูดอย่างเย็นชา：“ทำไม？ต้องโทษแกไม่ใช่เหรอ？”

“โทษ......โทษฉัน？”พิชิตพูดไม่ออก ชัดเจนว่าไม่ค่อยเข้าใจความหมายของเขา

นัทธีเม้มปาก“แน่นอน ครั้งที่แล้วแกปล่อยเธอไป ทำให้เธอทำร้ายลูกทั้งสองคนของฉันแล้วก็หนีไป ดังนั้นครั้งนี้ ฉันก็ให้คนหักขาเธอไปเลย ให้เธอหนีไม่ได้อีก ถึงมีคนช่วยเธอ เธอก็จะเดือดร้อนไปด้วย”

“อะ......อะไรนะ！”ได้ยินคำนี้ พิชิตก็เหมือนได้รับแรงกระตุ้นมหาศาล เซถอยไปก้าวหนึ่งอย่างไม่รู้ตัว

ดันเป็นขา

เพราะว่าครั้งที่แล้วเขาปล่อยนวิยา ดังนั้นครั้งนี้ นัทธีจึงตัดขาของนวิยา

ดังนั้นขาของนวิยาจึงเป็นแบบนี้ เป็นเขาที่ทำ！

พิชิตก้มหน้ามองมือตัวเอง ไม่รู้ว่าเพราะอะไร ทั้งๆที่ฝ่ามือนั้นสะอาด แต่เขากลับมองเห็นเลือดในมือ

จู่ๆเขาก็ไม่เข้าใจหน่อยๆว่า ตัวเองเป็นหมอ หรือเป็นปีศาจกันแน่

ในฐานะหมอ เขาจิตใจดี ช่วยคนไข้ แต่ที่เขาปล่อยนวิยาไป กลับเป็นการทำร้ายเด็กทั้งสองไปด้วย และตอนนี้ก็ทำร้ายนวิยาเอง

ดังนั้นเขาเป็นหมอจริงๆเหรอ？

เขากำลังช่วยชีวิตคนจริงๆเหรอ？

ทำไมเขารู้สึกว่าตัวเอง ทำร้ายคนอื่นมาตลอด？

พิชิตมือสั่นอย่างแรง ตัวเขา ก็เข้าสู่ความสงสัยในตัวเองอย่างลึกซึ้ง

วารุณีมองออก ก็ผลักชายหนุ่มข้างๆเบาๆ“นัทธี คุณหมอพิชิตปิดปกติแล้ว ในใจเขา เหมือนจะเกิดปัญหาบางอย่างนะ”

ที่สำคัญคือในใจของพิชิตเกิดปัญหานั้นแสดงออกมาชัดเจน ชัดเจนจน เธอที่เป็นคนไม่เข้าใจจิตวิทยา ต่างมองออก

นัทธีก็มองออก หรี่ตาลง“มารุต”

“ครับ！”มารุตที่อยู่ด้านนอกตอบรับ แล้วเดินเข้าไป

“ปลุกนวิยา”นัทธีสั่งการไป

ได้ยินคำนี้ พิชิตได้สติคืนมาทันที“ฉันเอง ให้ฉันทำ！”

ทุกคนมองไปที่เขา

เขายิ้มอย่างเศร้าๆ“ตอนนี้นวิยากำลังหมดสติในที่สาธารณะ ต้องใช้วิธีเรียกแบบมืออาชีพ ไม่งั้นจะส่งผลต่อจิตวิญญาณ นัทธี พวกแกออกไปหน่อยได้ไหม？ฉันอยากพูดกับนวิยาส่วนตัว พวกแกวางใจได้ ฉันแค่อยากถามเธอไม่กี่อย่าง ฉันจะไม่ใช้โอกาสนี้ช่วยเธอ และพวกแกก็อยู่ข้างนอก ฉันก็หมดหนทางช่วยเธอออกไปอยู่ดี ขอร้องล่ะ”

เขาก้มโค้งให้นัทธีต่ำมาก

วารุณีถอนหายใจ“นัทธี รับปากเขาสิ”

นัทธีเห็นเธอพูดแบบนี้ จะพูดอะไรได้อีก เลยพาเธอกับมารุตออกไป

พิชิตได้ยินเสียงฝีเท้า จึงเงยหน้าขึ้น จ้องมองที่ทั้งสาม ตะโกนไปอย่างจริงใจ“นัทธี ขอบคุณนะ”

ฝีเท้านัทธีหยุดลง แป๊บเดียวก็คืนกลับมาเป็นปกติ แล้วเดินออกไปนอกประตู

มารุตปิดประตู ทั้งสามคนยืนรออยู่หน้าประตู