บทที่ 686 การตัดสินใจของนัทธี

เธอเข้าใจผิดมาโดยตลอด ว่าคนที่ลักพาตัวอารัณในตอนแรก คนที่ทำให้อารัณประสบอุบัติเหตุคือนวิยา

เข้าใจว่าคนที่ทำให้พงศกรประสบอุบัติเหตุ ก็คือนวิยาเช่นกัน

คิดไม่ถึง นวิยาจะกลับบอกเธอ ว่าเรื่องพวกนี้ ไม่ใช่นวิยา แต่เป็นพงศกรเช่นเดียวกัน

แม้กระทั่งไฟไหม้ที่โกดังของบริษัทเธอ ก็มีแผนการของพงศกรเช่นกัน

เมื่อนำเรื่องพวกนี้มารวมกัน ก็ทำให้เธอตกใจในเวลาเดียวกัน และไม่เข้าใจ ว่าทำไมพงศกรต้องทำถึงขนาดนี้！

เขาไม่ใช่พ่อทูนหัวของอารัณเหรอ？ตลอดเวลาที่ผ่านมา เขาดีกับอารัณและไอรินขนาดนั้น อารัณและไอริณเองก็เห็นเขาเป็นพ่อ

เพราะฉะนั้นทำไมเขาต้องทำขนาดนี้？

แล้วยังมีเรื่องอุบัติเหตุของเขาเอง？

ทำไมเขาถึงต้องเสี่ยงทำไมตัวเองขนาดนี้？ จุดประสงค์คืออะไรกัน？

รวมไปถึงโกดังของเธอ เผาไปแล้วเขาจะได้อะไร？

วารุณี ขมวดคิ้ว รู้สึกได้แต่อาการหงุดหงิดในใจจึงอยู่ไม่สุข

เขาอยากไปถามพงศกรให้รู้เรื่อง！

คิดถึงเท่านี้ วารุณีก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา แล้วโทรไปหาพงศกร

แต่ถ้าว่าเสียงที่ออกมาจากปลายสายกลับเป็นเสียงผู้หญิงคอลเซ็นเตอร์ “สวัสดีค่ะ ปลายสายของท่านปิดเครื่อง กรุณาโทรใหม่อีกครั้งในภายหลัง......”

ปิดเครื่อง！

วารุณีขมวดคิ้ว

พงศกรไม่ว่างเพราะกำลังผ่าตัดอยู่ หรือว่า......

ระหว่างที่กำลังคิดอยู่ โทรศัพท์ก็ดังขึ้น

วารุณีก้มหน้าดูทันที เป็นปาจรีย์ที่โทรเข้ามา

เธอข้ามไปกดปุ่มสีเขียว แล้วยกโทรศัพท์ขึ้นมาแนบหู “ฮัลโหล ว่าปาจรีย์”

“วารุณี ฉันมีเรื่อง อยากจะคุยกับเธอ” เสียงแหบแห้งของปาจรีย์กระจายออกมา

คิ้วสวยของวารุณีขมวด “ปาจรีย์ว่ามาเลย เธอเป็นอะไรหรือเปล่า？ฟังเสียงแล้วดูไม่ค่อยมีแรง ไม่สบายเหรอ？”

นอกจาก เธอจะฟังเสียงของปาจรีย์ที่ดูอ่อนแรงออก ยังได้ยินอย่างอื่นด้วย

แต่คืออะไร มันติดขัดเกินไป เธอพูดไม่ชัด

“อืม นิดหน่อย ฉันไม่สบายนิดหน่อย” ปาจรีย์พูดอยู่ ก็ไอไปสองครั้ง

วารุณีเป็นห่วงมาก “เป็นหนักหรือเปล่า？กินยาหรือยัง？”

“กินยาแล้ว สบายใจเถอะวารุณี ฉันโตขนาดนี้แล้ว ฉันจะไม่รู้เรื่องพวกนี้ได้ยังไง ไม่ต้องห่วง อีกสองสามวันก็ดีขึ้นแล้วล่ะ” ปาจรีย์พูดแล้วยิ้ม

แต่เสียงหัวเราะของเธอ กลับเต็มไปด้วยความขมขื่นและไร้เรี่ยวแรง ไม่ได้มีชีวิตชีวาอย่างที่เป็นปกติ

วารุณีรู้สึกแค่ว่าเกิดอะไรบางอย่างขึ้นกับเธอ กำลังที่จะถาม

เสียงของปาจรีย์ก็ดังขึ้นอีกครั้ง “วารุณี ฉันจะบอกเธอ ว่าสองวันนี้ฉันไม่ไปบริษัทนะ ฉันว่าจับหยุดสักสองวันไปดูพ่อกับแม่”

“โอเค ได้เวลากลับไปดูลุงคุณป้าแล้ว เธอไม่ได้ไปหลายเดือนแล้วหนิ” วารุณีพยักหน้า เห็นด้วยอย่างมีความสุข

“ช่วยแล้ว พ่อกับแม่บอกว่าคิดถึงฉันเลย” ปาจรีย์พูดแล้วหัวเราะ

วารุณีถาม “แล้วจะกลับเมื่อไหร่ ให้ฉันไปส่งสนามบินไหม？”

“ไม่ต้องหรอก เดี๋ยวฉันก็ไปแล้ว” ปาจรีย์ส่ายหัวปฏิเสธ

วารุณีเห็นว่าเธอไม่อยากให้ตัวเองไปส่ง ก็ถอนหายใจ “งั้นก็ได้ ฉันไม่ไปส่ง แต่เธอต้องบอกฉันนะว่าเวลาขึ้นเครื่องกี่โมง ฉันมีของขวัญเล็กน้อยอยากให้คุณลุงกับคุณป้า ฉันจะให้คนเอาไปให้เธอที่สนามบิน”

“โอเค เวลาเครื่องบ่ายสี่โมงเย็น” ปาจรีย์ตอบ

วารุณีจำทันที “ฉันรู้แล้ว เดี๋ยวพอถึงเวลา ฉันจะให้คนไปรอที่สนามบินนะ”

ปาจรีย์ส่งเสียงอืม