บทที่ 688 คำสารภาพครั้งสุดท้าย

“โอ้！” คุณหญิงทารีนาตอบกลับอย่างรวดเร็ว

จากนั้น ทารีนาก็กลั้นอารมณ์ตัวเองไม่อยู่ต่อไป ร้องไห้แล้ววิ่งพุ่งเข้าไปหาคุณหญิงทารีนา จับคุณหญิงทารีนาเข้ามาก่อน แล้วพูดขอโทษ

เขารู้จริงๆ แล้วว่าตัวเองผิด ไม่ควรที่จะเชื่อคนสุ่มสี่สุ่มห้า จนต้องรับโทษแทนคนอื่น

แล้วเธอได้รับอะไร？

เธอไม่ได้แหละ ไม่เพียงแต่นั่งคุกเปล่าๆไปครึ่งปี คุณคนนั้นก็ไม่ได้ชดใช้หนี้ให้กับที่บ้านอย่างที่พูดไว้

ดังนั้น เธอจึงนั่งคุกไปเปล่าๆครึ่งปี ไม่เพียงเท่านี้ ยังทำให้แม่ตัวเองเสียใจ จนต้องเข็นรถไปทั่วสารทิศเพื่อหาคนช่วยตัวเอง

แม้กระทั่งน้องชายของตัวเอง ก็เพราะว่าเธอติดคุก จนโดนเพื่อนในโรงเรียนแกล้ง

เธอผิดไปแล้วจริงๆ ผิดอย่างมหาศาล！

“ขอโทษค่ะแม่ ขอโทษ” ทารีนาหมอบลงบนตักของคุณหญิงทารีนา ร้องอย่างเสียใจ ร้องอย่างโทษตัวเอง ร้องอย่ารู้สึกผิด

คุณหญิงทารีนาโกรธแล้วโมโหเธอมาก แต่ที่ลูกสาวเป็นแบบนี้ ก็เพราะว่าต้องการใช้หนี้ให้ครอบครัว

เพราะฉะนั้นไม่ว่าคุณหญิงทารีนาจะโกรธและโมโหมาก ก็จะไม่ผลักไสลูกสาว แล้วไม่ทิ้งลูกสาว

ไม่อย่างนั้น เธอจะลำบากหาทางช่วยลูกสาวออกมาทำไม？

วารุณียืนอยู่ข้างรถ มองสองแม่ลูกกอดกันอย่างนั้นเงียบๆ เราเรื่องความคิดถึงตลอดครึ่งปี ไม่ได้เข้าไปรบกวน

จนผ่านไปนานสักพัก คุณหญิงทารีนาก็นึกถึงวารุณี จึงตกลงเบาๆที่บ่าของทารีนา บอกไว้ให้เธอหยุดร้อง เดี๋ยวรีบลุกขึ้น

ทารีนาสูดจมูก เช็ดน้ำตา แล้วลุกขึ้นจาก

คุณหญิงทารีนาจูงมือของเธอ “ทารีนา ไปกันเถอะ ไปเจอคุณหญิงอัณณ์กับแม่หน่อย”

ทารีนาตอบตกลง

สองแม่ลูกเดินมาตรงหน้าวารุณี คุณหญิงทารีนาผลักทารีนาไปตรงหน้าวารุณี “ทารีนา รีบขอบคุณคุณหญิงอัณณ์”

ทารีนามองวารุณี โค้งตัวคำนับวารุณีอย่างสุดตัว “ขอโทษค่ะคุณหญิงอัณณ์ ฉันไม่ควรรับโทษแทนตั้งแต่แรก ขอโทษจริงๆ ค่ะ แล้วก็ขอบคุณที่คุณไม่ทิ้งฉัน จนจับนวิยาได้แล้วช่วยฉันออกมา ขอบคุณจริงๆ ค่ะ！”

เธอได้ยินจากควบคุมพูดว่า นวิยาถูกจับแล้ว และยอมรับสารภาพทั้งหมด

ไม่อย่างนั้น เธอคงไม่ออกมาเร็วแบบนี้

วารุณีมองที่ทารีนา ไม่ได้เอื้อมมือออกไป พยุงเธอขึ้นมา ริมฝีปากสีแดงพูดขึ้นเบาๆ “ในเมื่อออกมาได้แล้ว จากนี้ไปก็ดูแลคุณหญิงทารีนาดีๆ นะ อย่าเพราะคำยั่วยวนของคนอื่น เลยทำเรื่องประเภทนั้นออกมา โดยเฉพาะถ้าเธอไม่เห็นใครเลยซักคน เรียกฝั่งตรงข้ามก็ไม่ได้ให้เงินเธอเลย เดี๋ยวได้ตอบตกลงรับโทษแทนคนอื่นอย่างโง่ๆ เชียว สุดท้ายแล้ว ก็จะไม่ได้อะไรเลย แล้วยังติดคุกไปอีกครึ่งปีแบบฟรีๆ ”

ทารีนาถูกสิ่งที่วารุณีพูดทำให้หน้าแดงไปถึงหู ไม่เพียงแต่รู้สึกใจฝ่อ แล้วก็ยังเป็นฝ่ายผิดมากด้วย

เธอมองไปที่แม่ของตัวเองที่มีผมหงอก แล้วพยักหน้า “ไม่ต้องห่วงค่ะคุณหญิงอัณณ์ ฉันรู้แล้วค่ะว่าควรทำยังไงบ้าง บทเรียนครั้งนี้ ฉันไม่ใสซื่อเหมือนเมื่อก่อน ที่เชื่อคนอย่างโง่เขลา ต่อไปนี้ฉันจะดูแลแม่อย่างดี หาธุรกิจทำกับแม่ และก็เลี้ยงดูน้องชาย”

“งั้นก็ดี” วารุณีพยักหน้าด้วยความโล่งใจ

หลังจากนั้นเธอก็ยกแขนดูนาฬิกา “สายแล้ว ฉันไปส่งพวกคุณกลับบ้านก่อนดีกว่า เดี๋ยวฉันมีธุระอย่างอื่นต่อค่ะ”

“ขอบคุณค่ะคุณหญิงอัณณ์” คุณหญิงทารีนาสองแม่ลูกรีบขอบคุณทันที

วารุณีเปิดประตูรถ แล้วกับทารีนา พากันช่วยพยุงคุณหญิงทารีนาขึ้นรถ หลังจากนั้นก็ขับรถออกไปจากเรือนจำ

ระหว่างทาง วารุณีพูดคุยกับทารีนาไปมากมาย

ในนั้น ทารีนาก็ถามถึงเหตุการณ์ปัจจุบันของนวิยา

วารุณีเองก็ไม่ได้ปิดบังเธอ เลือกเรื่องที่พูดได้ บอกเธอไป

หลังจากที่ทารีนาได้ฟัง ก็รู้สึกพอใจหลังจากการได้แก้แค้น