บทที่ 690 รีบเดินออกมา

“สำหรับนัทธีแล้ว เรื่องที่นวิยาฆ่าตัวตาย ต้องแจ้งตำรวจหน่อยไหม？ยังไงซะตำรวจก็รู้ว่านวิยาอยู่ในมือคุณ” วารุณีมองแล้วถามนัทธี

นัทธีหลับตาแล้วพูดเสียงเบา “แน่นอน”

“แล้วก็คุณหมอพิชิต” วารุณีพูดขึ้นอีก

นัทธีขมวดคิ้ว “กัยพิชิตเดี๋ยวอีกสักพักผมจะให้คนไปบอกเขา เอาล่ะ ไปกันเถอะ ไม่มีเหตุจำเป็นอะไรต้องอยู่ที่นี่ต่อแล้ว”

วารุณีตอบอืม “ค่ะ”

เธอก็ไม่อยากอยู่ที่นี่ต่อแล้วเหมือนกัน แค่คิดว่าอยู่คฤหาสน์เดียวกันกับคนตาย เธอก็รู้สึกขนลุก

หลังจากที่ทั้งสองออกไปจากคฤหาสน์ตระกูลแก้วสุทธิ ก็เหลือแต่มารุต รับผิดชอบเรื่องนี้ต่อ

ถึงยังไงนวิยาก็ตายไปแล้ว ก็ต้องจัดการให้เรียบร้อยหน่อย การจัดการของคฤหาสน์ตระกูลแก้วสุทธิ และการจัดการศพของนวิยา ต่างต้องจัดการ

เมื่อกลับมาถึงคฤหาสน์ตระกูลไชยรัตน์ ป้าส้มก็เดินออกมา “คุณผู้ชาย คุณผู้หญิง กลับมาแล้ว”

นัทธีพยักหน้า ถือเป็นการตอบรับ

ทันใดนั้นป้าส้มก็มองไปเห็นเลือดบนมือเขา แล้วถามด้วยความ “คุณผู้ชาย ได้รับบาดเจ็บมาเหรอคะ？”

“ไม่ใช่ ของคนอื่นน่ะ” นัทธีตอบ

หลังจากนั้น เขาก็ขึ้นข้างบนไป

นวิยาตายไปแล้ว ความแค้นระหว่างเขากับนวิยา ก็ถือว่าเลือนหายไป

แต่เนื่องจากมันเลือนหายไปเร็วเกินไป เลยยังมีบางเรื่อง ที่เขายังไม่เข้าใจ ยังมีความเกลียดชังบางอย่าง ก็ยังปล่อยวางไม่ได้อย่างสมบูรณ์

เขายังต้องการ คิดเรื่องนี้คนเดียว แล้วถึงจะปล่อยวางลงได้อย่างสมบูรณ์

วารุณีมองนัทธีถ้าหายตัวไปจากลิฟต์ชั้นสาม จนมองไม่เห็น จึงชักสายตากลับมา

ป้าส้มมองไปที่วารุณีอย่างงๆ “คุณผู้หญิง คุณผู้ชายเป็นอะไรไปคะ？ทำไมรู้สึกว่าเหมือนอารมณ์ไม่ค่อยดี？”

“เขาทำไม่ดีจริงๆ นั่นแหละ เพราะเขาไม่ได้แก้แค้นได้เลย แต่คู่อริกลับตายไปแล้ว ความรู้สึกนี้ ทำให้เขารู้สึกคิดไม่ตกอยู่พักหนึ่ง” วารุณีถอนหายใจอีกครั้ง

ถึงแม้นัทธีจะพูดตอนที่อยู่ใน คฤหาสน์ตระกูลแก้วสุทธิตายแล้วก็หายกันไป แต่ความจริงแล้ว เห็นได้ชัดว่าเขาไม่พอใจกับการที่นวิยา ฆ่าตัวตาย

แต่ความไม่พอใจนี้ ก็หาคนระบายไม่ได้ ก็เลยมีอารมณ์แบบนี้

“คู่อริตายแล้ว？” ป้าส้มตกใจ “นวิยาเธอ......”

วารุณีจ้องป้าส้มที่กำลังตกใจ และพยักหน้าเบาๆ

ป้าส้มสูดหายใจเฮือกใหญ่ “คุณผู้ชายเป็น......”

“ไม่ใช่ นวิยาเธอฆ่าตัวตาย” วารุณีใส่หัวพูด

ป้าส้มกลืนน้ำลาย สักพักจึงดีขึ้น “ฆ่าตัวตาย？เธอฆ่าตัวตายได้ยังไงคะ？”

วารุณียิ้ม “ความรู้สึกที่เคารพและหยิ่งในศักดิ์ศรีของตัวเอง ไม่อยากถูกคนอื่นจัดการหรอกนะ ในขณะเดียวกันตัวเองก็รู้ว่าตัวเองจะหนีไปไหนไม่ได้อยู่แล้ว เลยจัดการตัวเองซะ”

“อย่างนี้นี่เอง เธอยังมีความหยิ่งทะนงอยู่” ป้าส้มขบที่ริมฝีปากแล้วปากพูด

วารุณีไม่พูดอะไรต่อ หลับตาไม่รู้กำลังคิดอะไรอยู่

ผ่านไปสักพัก เธอก็ใส่หัว ข่มอารมณ์ในใจเอาไว้ และเปลี่ยนเรื่องพูด “ป้าส้ม อารัณกับไอริณล่ะคะ？”

“อารัณไปค่ายมวยแล้วค่ะ ไอริณก็ตามไปด้วย” ป้าส้มตอบ

วารุณีพยักหน้า แสดงว่ารับรู้แล้ว หลังจากนั้นก็ไม่ถามอะไรต่อ

เวลาผ่านไปเร็วมาก ตอนเย็นมาถึงภายในพริบตาเดียว

นัทธียังไม่ลงมาจากห้องสมุด ป้าส้มเรียกเขามาทานอาหารเย็นก็ไม่ลงมา

ช่วยไม่ได้ วารุณีจึงไปเรียกด้วยตัวเอง

พอมาถึงประตูห้องมืดของนัทธี เธอก็ขอประตู