บทที่ 7 ไปสืบ

วารุณีรู้สึกเหลือเชื่อ

แค่พริบตาเดียว วารุณีคิดว่ารีบไปแบบนี้ จะต้องมีธุระแน่ ไม่แน่เขาอาจจะกลับมาอีก

ดังนั้น เธอเลยขอโพสต์อิทกับพยาบาล แล้วเขียนช่องทางติดต่อของตัวเองลงไป ยื่นให้พยาบาล

“ขอโทษนะคะ นี่คือเบอร์โทรศัพท์ของฉันค่ะ ถ้าเขากลับมาอีก รบกวนเอาให้เขาด้วย”

……

อีกด้าน

ในห้องประชุมสำนักงานใหญ่บริษัท ไชยรัตน์ กรุ๊ป บรรยากาศดูเคร่งขรึม

นัทธียืนอยู่ตำแหน่งที่เห็นชัดเหมือนกับจักรพรรดิ มองทุกคนในที่นั้นด้วยสายตาเยือกเย็น

มองดูเหล่าคนแก่ที่ไม่ได้โผล่หน้ามานาน มุมปากนัทธีก็ขยับ เผยรอยยิ้มเย็นชาออกมา

“วันนี้เป็นวันปันผลกำไรเหรอครับ？บรรดาลุงๆถึงได้มาถึงที่กันหมดเลย”

เสียงของเขาชัดเจน ดัง เหมือนว่าทุกคำนั้นกำลังเคาะใส่ทุกคนที่นั่งอยู่ในที่นี้

เวลานั้น ไม่มีใครกล้าขานรับ

ที่วันนี้ทุกคนมากันพร้อมหน้าพร้อมตาแบบนี้ ก็เพราะว่าข่าวที่ก่อนหน้านี้นัทธีถูกลักพาตัวไปถูกแพร่กระจายออกไปอย่างรวดเร็ว

คนที่ได้รับข่าวลือนี้ ต่างอยากเข้ามาดูให้แน่ใจทั้งนั้น

ถ้าหากเป็นจริง งั้นบริษัท ไชยรัตน์ กรุ๊ปก็จะเผชิญหน้ากับการปรับเปลี่ยนครั้งใหม่

แต่พอเห็นนัทธียืนอยู่ด้านหน้าอย่างสบายดี ทุกคนก็ค่อยๆตระหนักได้ว่าข่าวนี้ไม่เป็นจริง

“ฮ่าฮ่า ใช่คนแก่ๆอย่างพวกเราไม่ได้มาบริษัทนานแล้ว อยากมาดูหลานชายซะหน่อย”

ในห้องประชุม เงียบไปหลายวินาที คุณสมศักดิ์ผู้อาวุโสที่สุดก็เปิดปากพูด

เขาพูดไป บรรยากาศในห้องก็ผ่อนคลายลงทันที ต่อมาก็มีคนเสริมตาม

ความคิดของพวกคนเจ้าเล่ห์ นัทธีจะไม่รู้ได้ไง แต่เขาไม่ได้เปิดโปง กลับพูดไปว่า “ผมก็ไม่ได้เจอพวกลุงๆมานานแล้ว แบบนี้ละกัน ตอนเที่ยงทุกคนมากินช้าวด้วยกันเถอะ”

“ไม่ต้องหรอก ที่บ้านผมมีธุระ กลับก่อนนะ”พูดไปคุณสมศักดิ์ก็ยืนขึ้นมาด้วยไม้เท้า แล้วเดินไปที่นอกห้องประชุม

ภายใต้การนำของเขา คนในห้องประชุมก็ค่อยๆออกไปหมด