บทที่ 702 หึงกับเด็กๆ

จูงมือของเด็กทั้งสองขึ้นตึก วารุณีอาบน้ำให้เด็กทั้งสองด้วยตนเอง

พอพูดแล้วก็ ตั้งแต่ที่เธอไปเข้าร่วมการแข่งขันระดับนานาชาติแล้ว หลักๆ แล้วเด็กทั้งสองจะมีป้าส้มคอยดูแลมาโดยตลอด น้อยมากแล้วที่เธอจะอาบน้ำให้เด็กทั้งสอง

ดังนั้นในคืนนี้ ตอนที่เธออาบน้ำให้เด็กทั้ง เด็กทั้งสองดีใจมากๆ

อาบน้ำเรียบร้อยแล้ว วารุณีตบตูดของเด็กทั้งสอง แสดงบอกว่าให้พวกเขารีบขึ้นเตียงไปนอน

สองพี่น้องในตอนนี้ยังเด็ก ดังนั้นจึงนอนอยู่ในห้องเดียวกัน และนอนเตียงเดียวกัน

วารุณีและนัทธีอยากจะแยกเตียงให้กับเด็กทั้งสอง ทว่าไอริณติดอารัณมาก บอกว่าไม่ว่ายังไงก็ไม่ยอม พวกเขาก็สู้เธอไม่ไหว ดังนั้นจึงปล่อยสองพี่น้องไปแล้ว

แต่ว่ารอปีหน้าสองพี่น้องผ่านวันเกิดห้าขวบแล้ว พวกเขาที่เป็นพ่อแม่ ไม่ว่ายังไงก็จะแยกห้องให้เด็กทั้งสองแล้ว

“หม่ามี๊” ไอริณตบไปที่ตรงกลางของเตียง “รีบขึ้นมาค่ะ เล่านิทานให้หนูกับพี่ชายฟังค่ะ”

วารุณีมองดูนัยน์ตาที่รอคอยของเด็กทั้งสอง ยิ้มอ่อน “โอเค หม่ามี๊ขึ้นมานะ”

เธอนอนขึ้นไป นอนอยู่ตรงกลางเตียง เด็กทั้งสองนอนอยู่ข้างขวาเธอคนข้างซ้ายเธอหนึ่งคน จากนั้นก็กอดของของเธอทั้งสองข้าง รอให้เธอเล่านิทาน

จริงๆ แล้วอารัณไม่ได้มีความสนใจกับนิทานเด็กๆพวกนี้ ทว่าที่เขายอมฟัง เป็นเพียงแค่ว่า เขาชอบความรู้สึกในตอนที่ใช้เวลาร่วมกับพ่อแม่

สำหรับไอริณนั้น นอกจากจะชอบการที่พ่อแม่อยู่เตียงข้างแล้ว ก็ชอบฟังนิทานจริงๆ

วารุณีลูบหลังของเด็กทั้งสองเบาๆ กล่อมเด็กทั้งสองไปด้วย พลางเล่านิทานไปด้วย

ร่างกายของเด็กๆ นั้นหลับง่ายอยู่แล้ว นิทานเรื่องหนึ่งของวารุณียังเล่าไม่จบ เด็กทั้งสองก็ถูกเธอกล่อมหลับไปแล้ว

ตามหลักแล้ว หลังจากที่วารุณีกล่อมเด็กทั้งสองหลับแล้ว หน้าที่ของวารุณีก็หมดแล้ว และควรจะกลับห้องของตนเองกับนัทธีแล้ว

แต่ว่ามองดูใบหน้าตอนนอนหลับที่น่ารักของเด็กทั้งสอง รวมถึงมือน้อยๆ ที่จับแขนของเธอแน่น หัวใจของเธอก็หลอมละลายเป็นน้ำอุ่น ไม่ยอม ไม่อยากจากไป

ดังนั้นวารุณีก็ปิดตาไปด้วย ตัดสินใจนอนที่นี่ในคืนนี้

หากจะพูดแล้วก็ ตั้งแต่ที่แต่งงานกับนัทธีแล้ว เธอเหมือนจะไม่ค่อยได้นอนกับเด็กทั้งสองแล้ว

ในไม่ช้า วารุณีก็ดมกลิ่นหอมของนมและกลิ่นหอมแชมพูเด็กบนตัวของเด็กทั้งสอง แล้วค่อยๆหลับไป

ในตอนที่เธอหลับไปไม่นาน นัทธีประชุมเสร็จ เดินออกมาจากห้องหนังสือ กลับไปถึงหน้าห้องนอน ดึงเนกไทไป พลางเปิดประตูไปด้วย

หลังจากที่เปิดประตูแล้ว ข้างในมืดสนิท นี่ทำให้มือที่ดึงเนกไทของนัทธี ต้องหยุดไปชั่วครู่

เกิดอะไรขึ้น?

ไม่มีคนเหรอ?

ต้องรู้ว่าทุกครั้งที่เขาทำงานอยู่ในห้องหนังสือ วารุณีจะรอเขาอยู่ในห้อง หากรอไม่ทัน เธอหลับไปก่อน ก็จะเหลือโคมไฟเล็กๆ ไว้ให้เขา

แต่ในตอนนี้ ห้องนอนมืดสนิท รู้สึกอย่างชัดเจนเลยว่าไม่มีคนอยู่

เหมือนที่คิดไว้เลย หลังจากที่นัทธีเปิดไฟแล้ว ในห้องไม่มีคนเลย

นัทธีขมวดคิ้วขึ้น เอ่ยปากเรียก “วารุณี?”

ในห้องไม่มีการตอบรับ

นัทธีเม้มปาก

น่าแปลก ดึกขนาดนี้แล้ว เธอไม่อยู่ในห้อง ไปไหนแล้ว?

สุดท้าย นัทธีนึกถึงสถานที่หนึ่ง หันหลังแล้วเดินตรงไป

ตรงข้างหน้าไม่ไกล ก็คือห้องของเด็กทั้งสอง ไม่แน่ เธออาจจะอยู่ในนั้น

นัทธียกมือเคาะประตูก่อน หลังจากที่ไม่มีคนเปิดประตู เขาจึงจะเปิดประตูห้องของเด็กทั้งสอง

เปิดประตูห้องออก ไฟในห้องสว่าง และเตียงใหญ่ที่อยู่ตรงกลางห้อง สามแม่ลูกนอนอยู่ที่นั่น หลับสนิทสบายมาก

นัทธีเห็นวารุณีแล้ว เก็บใจที่กังวลในเมื่อกี้กลับเข้าที่เดิม ทั้งโมโหและทั้งน่าตลก

เขากลับถึงห้องแล้วไม่เจอเธอ เป็นห่วงว่าเธอจะไปไหน ยังออกมาตามหาเธอเป็นพิเศษด้วย

ปรากฏว่าหลับกับเด็กทั้งสองอย่างสบายขนาดนั้น ไม่พูดกับเขาเลยสักนิด ทำเอาเขาหาไปทั่ว

ไม่ได้ ในเมื่อเธอไม่เชื่อฟังขนาดนั้น งั้นก็ต้องได้รับการลงโทษ