บทที่ 708 ไม่จัดงานศพ

“หลังจากนี้สามวัน” พิชิตคิดไปไม่กี่วิแล้วพูด “สามวันนี้ ฉันอยากหาสถานที่พักดีๆ ให้กับนวิยา”

นัทธีอื้มไปคำหนึ่ง “แล้วตายนาย งานศพล่ะ? จะจัดงานศพไหม? ฉันขอบอกนายก่อน ไม่มีใครมาร่วมงานศพของนวิยา สำหรับคนในแวดวงนี้ ตระกูลแก้วสุทธิล้มละลายตั้งแต่สิบปีก่อน งานศพของลูกสาวตระกูลแก้วสุทธิที่ล้มลงหายสายสูญเป็นสิบปี ไม่มีคนมาสนใจ ต่อมาก็คือมีคนไม่น้อยในแวดวงที่รู้เรื่องราวที่นวิยาเคยทำ ยิ่งไม่มีทางมาร่วมงานศพ ดังนั้นฉันหวังว่านายไม่ต้องจัดงานศพ เดี๋ยวจะเป็นเรื่องตลกของผู้อื่น สิ่งที่สำคัญกว่านั้นคือ คนอื่นยังจะเยาะเย้ยพ่อแม่นายด้วย”

พิชิตก็ไม่ได้โกรธ ยิ้มด้วยเสียงเบา “นายวางใจเถอะ ฉันไม่ใช่ฉันในเมื่อก่อนแล้ว เรื่องพวกนี้ฉันต่างก็รู้ ฉันไม่เคยคิดที่จะจัดงานศพให้นวิยาตั้งแต่แรกอยู่แล้ว ให้เธอจากไปอย่างไร้วี่แวว ก็ถือเป็นเรื่องที่ดี เอาเถอะนัทธี ไม่พูดแล้ว นายกลับไปเถอะ วารุณีรอนานแล้ว”

นัทธีพยักหน้า ไม่ได้พูดอะไรอีก ดึงประตูรถแล้วขึ้นรถ

มารุตนั่งอยู่บนที่นั่งคนขับ ขับรถออกไป

พิชิตยืนมองพวกเขาอยู่ที่เดิม จนกระทั่งรถของพวกเขาหายไปแล้ว จึงจะขึ้นรถแล้วออกจากฌาปนสถาน

กลับไปถึงคฤหาสน์ตระกูลไชยรัตน์ เป็นเวลาแปดโมงกว่าแล้ว

ได้ยินเสียงรถดังผ่านมาจากข้างนอก เด็กทั้งสองโลดเต้นลงมาจากโซฟาทันที “หม่ามี๊ คุณพ่อกลับมาแล้ว”

“หม่ามี๊ พวกเราไปรับคุณพ่อกันค่ะ” ไอริณดึงมือของวารุณี จะเดินตรงออกไปข้างนอก

วารุณีกลืนไม่เข้าคายไม่ออก “โอเคๆๆ พวกเราไปกัน ช้าหน่อยนะ อย่าวิ่ง ระวังล้มนะ”

อย่างไรก็ตามถึงแม้เธอจะพูดเช่นนี้ จังหวะการเดินของเด็กทั้งสองก็ยังคงไม่ได้ช้าลง กลับกันยิ่งอยู่ยิ่งเร็วขึ้น

วารุณีไม่มีวิธีอื่น ได้แต่เร่งจังหวะเท้าเดิน ปกป้องเด็กทั้งสอง เดี๋ยวเด็กทั้งสองจะล้มจริงๆ

ในไม่ช้า สามแม่ลูกก็มาถึงนอกวิลล่า เห็นมารุตเปิดประตูหลังพอดี

นัทธีลงมาจากรถ เห็นสามแม่ลูกแล้ว นัยน์ตาอ่อนโยนจนไหลเป็นน้ำออกมา

เขาก้าวเดินไป “พวกเธอออกมาทำไม??”

“อารัณกับไอริณได้ยินเสียงของรถ ก็รู้ว่านายกลับมาแล้ว ดังนั้นก็เลยจะดึงจะออกมารับนาย” วารุณีขยี้ศีรษะน้อยๆ ของเด็กทั้งสอง ยิ้มแล้วพูด

นัทธีก้มหน้ามองเด็กทั้งสอง “ไม่กลัวหนาวเหรอ? ถึงกับต้องออกมารับเลย?”

“ไม่หนาวค่ะ” เด็กทั้งสองส่ายหัว

ขอแค่เป็นสถานที่มีคุณพ่อคุณแม่อยู่ ถึงแม้ว่าจะอยู่ท่ามกลางหิมะที่หนาวเย็น พวกเขาก็ไม่หนาว

นัทธีมองดูใบหน้าเล็กๆ ของทั้งสองที่หนาวเย็นจนแดง กลับบอกว่าไม่หนาว ก็อดหัวเราะไม่ได้

หลังจากนั้น เขาหันหลัง ออกคำสั่งกับมารุตที่อยู่ตรงหน้ารถว่า “นายกลับไปก่อนเถอะ พรุ่งนี้หยุดให้นายหนึ่งวัน อยู่เป็นเพื่อนเชอรีน”

ดวงตาของมารุตเปล่งประกายขึ้นทันที รีบโค้งคำนับขอบคุณ “ขอบคุณครับท่านประธาน”

หลังจากพูดจบ มารุตก็เปิดประตูรถอย่างรวดเร็ว กลับหัวแล้วจากไป

คาดว่าคงจะไปหาเชอรีนแล้ว

“ไปเถอะ เข้าบ้านกัน” นัทธีจับมือของวารุณี มืออีกข้างหนึ่งจับมือของไอริณ และมืออีกข้างหนึ่งของวารุณีก็จับมืออารัณ

ครอบครัวสี่คนก็เดินเรียงเข้าประตูวิลล่าไปแบบนี้ ดูจากข้างหลังแล้วอบอุ่นและปรองดองมาก

แน่นอนว่า หากสุขใจก็อยู่ งั้นก็คงจะดีกว่าแล้ว

ดังนั้นในตอนที่เข้าบ้าน วารุณีก็ถามขึ้นว่า “จริงด้วยนัทธี ตอนนี้สุขใจเจ็ดเดือนแล้ว สามารถพากลับประเทศได้หรือยัง?”

เธอมองดูผู้ชาย

ผู้ชายคิดไปคิดมาแล้วตอบกลับ “เดี๋ยวฉันติดต่อกับต่างประเทศ ถามสถานการณ์หลักๆ ดู”

“อื้ม” วารุณพยักหน้า

“ไปเถอะ ไปกินข้าวก่อน” นัทธีพูดอีกครั้ง

หลังจากทานอาหารเรียบร้อยแล้ว วารุณีพาเด็กทั้งสองกลับห้องก่อน

นัทธียังต้องไปทำงานที่ห้องหนังสือ

ในช่วงตอนเย็น เขาอยู่เป็นเพื่อนพิชิตที่ฌาปนสถานตลอดเวลา ดังนั้นมีงานมากมายที่ยังไม่ได้ทำ ก็มีแต่ตอนนี้ที่สามารถทำงานนอกเวลาเพื่อให้เสร็จเรียบร้อย