บทที่ 711 อาหารเสริมที่ราคาล้ำค่า

“ใครจะไปรู้ล่ะ” มีคนส่ายหัว

มีคนอิจฉาขั้นสุดด้วย “ชีวิตหลังจากนี้ของคนบ้านหลังนั้น ไม่กล้าคิดเลยจริงๆ”

“ไม่แน่เขาอาจจะไม่ได้มาหาแฟน แค่มาเยี่ยมญาติก็เป็นได้ หากเป็นแบบนี้ ฉันก็จะไปจับคู่ผู้หญิงคนนี้แทนลูกชายฉันหน่อย” จู่ๆ ป้าคนนั้นก็พูดขึ้น

จากนั้นก็ถูกคนอื่นๆ หัวเราะเยาะแล้ว

“เลิกแล้วกันไปเถอะ ถึงแม้ว่าเขาจะไม่มีแฟน ก็ไม่ถึงขั้นคบกับลูกชายเธอ ลูกชายเธอเป็นยังไง ใช่ว่าพวกเราจะไม่รู้ คู่ควรกับผู้หญิงคนนี้เหรอ?”

“นั่นสิ หน้าด้านจริงๆ เลยเธอ”

เสียงนินทานี้ไม่ได้ดัง วารุณีรู้เพียงแค่ว่าพวกเขากำลังวิพากษ์เธอ ทว่าวิพากษ์อะไร เธอก็ไม่รู้แล้ว

แต่ว่าเธอไม่ใส่ใจ หลังจากที่ยิ้มกับคนพวกนี้แล้ว ก็ยื่นถุงสองสามถุงในมือให้กับบอดี้การ์ด

หลังจากที่บอดี้การ์ดรับมาแล้ว ก็เดินตามหลังเธอ ตรงเข้าไปในหมู่บ้าน

เดินไปด้วย วารุณีพลางเปิดโทรศัพท์ หาตำแหน่งที่ชัดเจนของบ้านจิรดำรงค์

ก่อนหน้านี้ปาจรีย์เคยให้เธอมาอันหนึ่ง แต่ว่าเธอไม่ได้จำไว้ ดังนั้นตอนนี้เธอไม่รู้จริงๆ ว่าหลักๆ แล้วบ้านจิรดำรงค์อยู่อาคารไหน

แต่โชคดีที่ในไม่ช้า วารุณีก็หาตำแหน่งที่ตั้งเจอแล้ว เห็นตึกข้างบนที่ชัดเจน เธอยิ้ม แล้วเดินตรงไปข้างหน้า

เดินไปถึงหน้าอาคารแปด เธอวางโทรศัพท์ลง “คือที่นี่แหละ ชั้นสิบสอง”

“ได้ครับคุณหญิง” บอดี้การ์ดพูดไปประโยคหนึ่ง จากนั้นก็เดินเข้าไปก่อน กดลิฟต์ให้วารุณี

โชคดีที่ไม่มีใครรอลิฟต์ ดังนั้นในไม่ช้าก็ไปถึง

บอดี้การ์ดรอให้วารุณีเข้าไปแล้ว จึงจะตามเข้าไป แล้วกดชั้นสิบสอง

ผ่านไปครึ่งชั่วโมง เสียงลิฟต์ดังขึ้น

เปิดประตูออก วารุณีก็ยกเท้าเดินออกไปก่อน จากนั้นก็หันขวาเดินไปประมาณสิบกว่าเมตร หยุดอยู่ตรงหน้าประตูห้องหนึ่ง

บอดี้การ์ดเข้าใจว่าคือบ้านนี้แหละ รีบยกมือขึ้นเคาะประตู

ในไม่ช้า ข้างในก็มีเสียงดังออกมา “มาแล้ว ใครคะ”

วารุณีตั้งใจไม่ตอบ อยากจะเซอร์ไพรส์คนข้างไหน

คนข้างในไม่ได้รับการตอบกลับ เปิดประตูออกด้วยความสงสัย “ใครเนี่ย?”

“คุณน้า” วารุณีมองดูหญิงสาวที่มาเปิดประตู ยิ้มและเรียกไปทีหนึ่ง

คำว่าคุณน้า ทำให้คุณแม่ปารวีอึ้งไปเลย

แต่ว่าในไม่ช้า คุณแม่ปารวีก็มีการตอบสนองแล้ว มองวารุณีด้วยความดีใจ “วารุณี? นี่คือวารุณีไม่ใช่เหรอ?”

“คุณน้า หนูเองค่ะ หนูมาเยี่ยมท่านกับคุณอา คุณน้าต้อนรับไหมคะ?” วารุณีพยักหน้าถาม

คุณปารวีเช็ดมือที่ผ้ากันเปื้อนอย่างดีใจ จากนั้นก็จึงมือของเธออย่างเป็นมิตร “ต้อนรับ จะไม่ต้องรับได้ไง หนูสามารถมาได้ น้าดีใจมากๆ เลย”

พูดจบ เธอก็หันไปตะโกนทางห้องรับแขกว่า “สิทธิ์ นายมาดูสิซิว่าใครมาแล้ว”

“ใครเหรอ?” ห้องรับแขกมีเสียงของชายวัยกลางคนดังผ่านมา ตามด้วยเสียงเหยียบพื้นของรองเท้าแต่ ใกล้ขึ้นเรื่องๆ

ผ่านไปไม่กี่วิ ก็มีเงาๆ หนึ่งปรากฏอยู่ข้างหลังคุณแม่ปารวี คุณพ่อประสิทธิ์มองวารุณีทางนอกประตูผ่านคุณแม่ปารวี ก็อึ้งไปเช่นกัน จากนั้นก็หัวเราะอย่างดีใจ “วารุณี!”

“คุณอา” วารุณีเรียกด้วยเสียงหวาน

คุณพ่อประสิทธิ์ตอบกลับอย่างดีใจ “วารุณี หนูมาได้ยังไง?”

“หนูมาเยี่ยมท่านกับคุณน้าค่ะ” วารุณีพูด

คุณพ่อประสิทธิ์รีบเตือนคุณแม่ปารวี “ยายแก่ เธอขวางอยู่ที่ประตูทำไม ยังไม่รีบให้วารุณีเข้ามาอีก”

คุณแม่ปารวีถูกเตือนแล้ว จึงจะนึกขึ้นว่าตนเองยังไม่ได้ให้วารุณีเข้าบ้าน อดไม่ได้ที่จะตบหน้าผากของตนเอง “ดูฉันสิ พอฉันดีใจขึ้นมาก็ลืมให้วารุณีเข้าบ้านแล้ว โทษทีนะวารุณี น้า......”

“หนูเข้าใจค่ะคุณน้า หนูไม่โทษคุณน้าค่ะ” วารุณีพูด

คุณแม่ปารวีจูงมือเธอ “งั้นก็ดีงั้นก็ดี โอเควารุณี รีบเข้าบ้านเถอะ เออ คนนี้คือ......”

ขณะนี้ คุณแม่ปารวีเห็นบอดี้การ์ดข้างหลังของวารุณีแล้ว สีหน้าเต็มไปด้วยความสงสัย

ผู้ชายคนนี้ดูแล้วสูงใหญ่ หรือว่าเป็นสามีของวารุณี?

แต่ว่าดูจากบุคลิกแล้วไม่ค่อยเหมาะกับวารุณี ยืนกับวารุณี ไม่เหมือนสามีภรรยาเลย กลับเหมือนบอดี้การ์ด