ตอนที่ 713
บทที่ 713 การลองใจของวารุณี
October 22, 2026
การที่เป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของปาจรีย์ เธอหวังว่าปาจรีย์จะสามารถวางลงได้จริงๆ ปล่อยวางพงศกร กลับมาเป็นตัวขอตัวเอง
แบบนั้นชีวิตของปาจรีย์จะมีชีวิตชีวามากกว่าตอนนี้ รอยยิ้มก็จะสดใสกว่าตอนนี้
แต่ว่าการพูดโน้มน้าวแบบนี้ ไม่ใช่ว่าเธอไม่เคยพูดกับปาจรีย์ แต่ว่าปาจรีย์ตกลงมาโดยตลอด ทว่าไม่เคยทำได้จริงๆ
ดังนั้นในจุดนี้ เธอกับความคิดของคุณแม่ปารวี สามารถพูดได้ว่าเหมือนกันในแง่มุมหนึ่ง เธอหวังว่าปาจรีย์จะสามารถตกหลุมรักผู้ชายคนอื่น เริ่มความรู้สึกใหม่ แบบนั้น ปาจรีย์อาจจะมีความสุขกว่าเดิม
แน่นอนว่า ประเด็นหลักคือ ผู้ชายคนนั้นก็รักปาจรีย์ และไม่มีความคิดอื่นต่อปาจรีย์
ดังนั้นในตอนนี้ เธอสงสัยว่ารพีที่ปรากฏตัวกะทันหันคนนี้ รักปาจรีย์จริงๆ หรือเปล่า หรือว่ามีเป้าหมายอะไรกับปาจรีย์
หากรักปาจรีย์จริงๆ เธอสนับสนุนเขาจีบปาจรีย์ หากมีเป้าหมายอื่น เธอจะให้เขาเจอดีแน่
เหมือนว่ารับรู้ได้ถึงแววตาของวารุณี รพีเงยหน้ามองไป สบตากับนัยน์ตาที่หวาดระแวงคู่นั้นของวารุณีพอดี
เห็นวารุณีแล้ว รพีตะลึงงันจนยักคิ้ว ชัดเจนเลยว่าแปลกใจในการมาถึงของเธอ
แต่ว่าในไม่ช้า เขาก็เงียบสงบลง พยักหน้าไปทางวารุณี ยิ้มอย่างมีมารยาท จากนั้นก็ก้มหน้ามองปาจรีย์ที่เปลี่ยนรองเท้าเรียบร้อยแล้ว กำลังหยิบรองเท้าแตะให้กับเขา แล้วพูดเตือนว่า “ปาจรีย์ เพื่อนเธอมา”
“ห๊ะ?” ปาจรีย์ยืนขึ้นด้วยความสงสัย “เพื่อนของฉัน? ไหนล่ะ?”
“ปาจรีย์” วารุณีเอ่ยปากเรียก
ปาจรีย์ได้ยินเสียงของเขา อึ้งเป็นอันดับแรก จากนั้นก็หันไปอย่างตะลึงงัน เห็นวารุณี อ้าปากไปหลายรอบมาก จึงจะพยายามหาเสียงกลับมาได้ “วารุณี? เธอมาได้ยังไง?”
ปาจรีย์เดินไปทางวารุณีทั้งตกใจทั้งดีใจ “เธอมาแล้วทำไมไม่บอกฉันเลย?”
“อยากเซอร์ไพรส์เธอไง” วารุณีจูงมือเธอแล้วพูด
ปาจรีย์หัวเราะ “เซอร์ไพรส์จริงๆ แต่ก็ตกใจมาก ว่าแต่เธอคิดยังไงเนี่ย ก่อนหน้านี้ไม่เห็นเธอพูดเลย”
“ก็ต้องมีการตัดสินใจเดินทางกะทันหันกันบ้าง” วารุณีพูด
ปาจรีย์พยักหน้า “ก็ใช่อยู่”
ในไม่ช้า เธอก็นึกอะไรออก ถามขึ้นว่า “วารุณี เธอมาถึงเมื่อไหร่ เธอคนเดียวเหรอ? ประธานนัทธีไม่ได้มา?”
“ฉันมาถึงสักพักแล้ว พูดคุยกับคุณน้าไปสักพัก สำหรับนัทธีนั้น เขาไม่สามารถมาได้น่ะ” วารุณีตอบกลับ
ปาจรีย์เข้าใจทันที “ดังนั้นเธอมาคนเดียว เด็กสองคนไม่ได้มาใช่ไหม??”
“ไม่มา ให้พวกเขาอยู่ที่จังหวัดจันทร์ปลอดภัยกว่า” วารุณีพูด
ปาจรีย์อื้มอื้มไป “ใช่ ไม่ว่ายังไงแล้วนิรุตติ์ก็ยังอยู่ข้างนอกอยู่เลย”
ข้างๆ คุณแม่ปารวีเห็นทั้งสองพูดคุยกันอินขนาดนี้ ก็ยิ้มอย่างสง่า จากนั้นก็วางเสื้อผ้าในมือลง ไปชงชาใหม่ในห้องครัว เหลือสถานที่ไว้ให้สาวๆ หนุ่มๆ สามคน
การจากไปของคุณแม่ปารวี ทำให้วารุณีเดินออกมาจากความสุขเล็กๆ น้อยๆๆ ที่ได้พบเจอกับปาจรีย์อีกครั้ง
เธอหันไปมองบนตัวผู้ชายที่ยืนอยู่ข้างหลังวารุณี ทำเป็นไม่รู้จักและถามขึ้นว่า “จริงด้วย คุณผู้ชายท่านนี้คือ?”
“เอ่อ” ปาจรีย์ฟังคำพูดของวารุณีแล้ว จึงจะนึกขึ้นว่ายังมีอีกคน ยิ้มอย่างเขินอาย จากนั้นก็ชี้ไปทางรพีแล้วพูดแนะนำ “วารุณี แนะนำกับเธอหน่อย คนนี้ชื่อว่ารพี ที่แปลว่าดวงอาทิตย์ คือพี่ชายเพื่อนบ้านที่ฉันเล่นด้วยตอนเด็กๆ”
“อ๋อ......พี่ชายเพื่อนบ้านเหรอ” วารุณีลูบคาง ตั้งใจพูดให้น้ำเสียงยาวเยาะเย้ย “ทำไมฉันไม่เคยได้ยินเธอพูดถึงมาก่อนเลย”
ปาจรีย์ยิ้มตอบ “เพราะว่าพวกเราก็ไม่ได้เจอมาจะยี่สิบปีแล้ว หากไม่ใช่เพราะพี่รพีมาหาฉันครั้งนี้ ฉันคิดไม่ถึงเขาเลย”
“เธอพูดแบบแล้ว รู้สึกเสียใจมากจริงๆ ปาจรีย์” รพีปากบอกว่าเสียใจ ทว่านัยน์ตาที่มองปาจรีย์ นอกจากรอยยิ้มที่เอ็นดูแล้ว ก็ไม่มีอย่างอื่นอีก
หลังจากนั้น เขาเก็บสายตาที่มองปาจรีย์ แล้วเก็บความเอ็นดูลงไป จากนั้นก็ยื่นมือไปทางวารุณี “คุณหญิงไชยรัตน์ สวัสดีครับ ยินดีที่ได้พบคุณนะครับ คุณสวยเหมือนที่ร่ำลือเลย”
คุณหญิงไชยรัตน์?
ได้ยินชื่อเรียกที่ผู้ชายคนนี้เรียกตนเอง วารุณีกะพริบตาด้วยความแปลกใจ “นายรู้ได้ไงว่าสามีฉันนามสกุลไชยรัตน์?”
หรือว่าปาจรีย์เคยบอกเขา?
เธอมองไปทางปาจรีย์
ปาจรีย์โบกมือ แสดงออกว่าเปล่า