บทที่ 716 เป็นกรรมการ

ปาจรีย์ปิดอัลบั้มภาพถ่ายลง สูดหายใจเข้าลึก

ใกล้แล้วใกล้แล้ว เหลืออีกสองวัน ของที่เธอต้องเตรียม เหลืออีกสองวันจึงจะเรียบร้อย

พอถึงเวลา เธอก็สามารถให้คำอธิบายหนึ่งกับพงศกรได้แล้ว

ปาจรีย์เช็ดน้ำตาที่หางตา ลูกขึ้น นำอัลบั้มภาพถ่ายเก็บไปยังลิ้นใต้ของโต๊ะ จากนั้นก็เดินออกจากห้อง

วารุณีไม่ได้อยู่ที่บ้านจิรดำรงค์นานมาก ช่วงบ่ายสองเธอก็จากไปแล้ว เพราะว่าต้องไปซื้ออาหารประจำท้องถิ่น แล้วนำกลับไปที่จังหวัดจันทร์

เธอมาที่นี่ เพื่อที่อยากจะมาถามปาจรีย์กับตัวว่าเกิดอะไรขึ้น

แต่ว่าปาจรีย์ไม่ยอมพูด งั้นเธอก็ไม่มีวิธีอื่นแล้ว ดังนั้นจึงทำได้แต่กลับไป

หลังจากซื้อของเรียบร้อยแล้ว กลับไปถึงโรงแรม เป็นช่วงเวลาเย็นแล้ว หลังจากที่วารุณีสั่งอาหารเย็นและรับประทานเรียบร้อย ก็นอนอยู่บนเตียงพลางวาดภาพไป และพลางรอความง่วง

จนกระทั่งเก้าโมงกลางคืน ในที่สุดความง่วงก็มา วารุณีจึงจะวางดินสอออกแบบ แล้วหลับไป

เช้าวันที่สอง วารุณีถูกเสียงโทรศัพท์ปลูกตื่น

เธอหยิบโทรศัพท์ออกมาดู เป็นสายเรียกจากประธานวรวีสาขาการออกแบบในจังหวัดจันทร์

ทั้งตัวของวารุณีตื่นขึ้นมาทันที รีบลุกขึ้นมานั่ง รับสาย “ประธานวรวี”

“คุณวารุณี ไม่ได้รบกวนเวลาพักผ่อนของคุณใช่ไหมครับ?” ทางโทรศัพท์เป็นเสียงไถ่ถามของผู้ชาย

วารุณียิ้ม “ไม่ค่ะ ฉันก็ตื่นพอดี ประธานวรวีหาฉันมีเรื่องอะไรหรือเปล่าคะ?”

ประธานวรวีก็ยิ้ม “มีเรื่องหนึ่งครับ ช่วงนี้ทางเรากำลังเตรียมจัดการแข่งขันการออกแบบแฟชั่นดีไซเนอร์รุ่นเยาว์ อยากขอเชิญคุณมาเป็นกรรมการครับ การประกวดนี้เหมาะสำหรับนักออกแบบรุ่นใหม่ที่มีพรสวรรค์เป็นหลัก โดยสิบอันดับแรกจะได้มีโอกาสไปอบรมที่ต่างประเทศครับ”

“ที่แท้ก็แบบนี้นี่เอง” วารุณีพยักหน้า “แต่ว่าประธานวรวีคะ ฉันสงสัยมาก ทำไมท่านถึงเลือกฉันเป็นกรรมการคะ”

“เพราะว่าความสำเร็จของคุณในตอนนี้ ถึงแม้ว่าการแข่งขันระดับนานาชาติในครั้งที่แล้วคุณจะไม่ได้รับรางวัล แต่ก็ไม่ถูกกำจัดทิ้ง เพราะเหตุผลด้านสุขภาพของตัวเองจึงขอออกจากการแข่งขัน ดังนั้นเราทุกคนต่างก็รู้ดีว่า หากคุณไม่ออกจากการแข่งขัน รางวัลจะเป็นของใคร ยังไม่แน่เลย ตอนนี้คุณเป็นดีไซเนอร์รุ่นเยาว์คนแรกในประเทศ และคุณมีตำแหน่งที่ไม่เลวในนานาชาติ คุณอยู่ระดับเดียวกับนักออกแบบ Mina ที่หายตัวไปเกือบปี ดังนั้นไม่ว่ายังไง คุณก็มีคุณสมบัติในการเป็นกรรมการนี้”

“เอ่อ......” ได้ยินประธานวรวีพูดถึงMinaแล้ว วารุณีแลบลิ้นด้วยความรู้สึกผิด

ใช่แล้ว เธอยังไม่เปิดเผยต่อสาธารณะเลย จริงๆ แล้วเธอคือ Mina ดีไซเนอร์รุ่นเยาว์ที่โด่งดังไปทั่วโลกระดับนานาชาติหนึ่งปีก่อน

ก่อนกลับประเทศในตอนนั้น อาจารย์ขอให้เธอซ่อนตัวตนMinaของเธอไว้ชั่วคราว อย่าเปิดเผยออกมา ปล่อยให้เธอเข้ามาในฐานะดีไซเนอร์เล็กๆ ภายในประเทศ และเมื่อเธอไปถึงระดับเดียวกับMina เธอสามารถประกาศต่อสาธารณะได้ว่า ตัวเธอเองคือMina

แต่ว่าตลอดหนึ่งปีที่ผ่านมานี้ เธอไม่ได้ใช้ฐานะตัวตนของMinaมานานมากแล้ว เธอเกือบจะลืมแล้วว่า ตนเองคือMina

ดูเหมือนว่า ควรจะหาโอกาสประกาศตัวตนนี้แล้ว

เมื่อตัวตนของทั้งสองของดีไซเนอร์วารุณีและMinaรวมกันเป็นหนึ่งเดียว เธอคิดว่า นี่จะเป็นการพัฒนาครั้งใหญ่สำหรับอาชีพของเธอ และตำแหน่งของเธอในแวดวงดีไซเนอร์ ก็จะเพิ่มขึ้นอีกขั้นเช่นกัน

พอติดแบบนี้ วารุณีสูดหายใจลึก “ประธานวรวี ฉันเข้าใจความหมายของคุณแล้วค่ะ ฉันเองก็อยากไปเป็นกรรมการนี้ค่ะ แต่ว่าหลังจากนี้ฉันยังต้องไปเข้าร่วมเป็นกรรมการของการแข่งขันหนึ่ง คือการแข่งขันการออกแบบแฟชั่นดีไซเนอร์รุ่นเยาว์ของเอเชียค่ะ โอกาสนี้นายท่านวัชระเป็นคนหามาให้ฉันค่ะ ดังนั้นฉันกังวลว่า เวลาการแข่งขันของสองการแข่งขันนี้อาจจะชนกันค่ะ”

หากไม่มีการชนกันด้านเวลา เธอตกลงอยู่แล้ว

ประธานวรวีได้ยินวารุณีพูดแบบนี้แล้ว เงียบไปสักพัก จากนั้นก็ถามขึ้นว่า “การแข่งขันการออกแบบแฟชั่นดีไซเนอร์รุ่นเยาว์ของเอเชียอันนี้ผมรู้ครับ จัดขึ้นในต้นเดือนหน้าครับ ห่างจากตอนนี้อีกประมาณเจ็ดวัน ส่วนการแข่งขันของเราจะเริ่มจัดในช่วงกลางเดือนหน้าครับ ในด้านเวลา อาจจะมีการชนกันเล็กน้อยครับ”

การแข่งขันด้านการออกแบบนั้น ต้องผ่านรอบกำจัดทิ้งหลายรอบ และแต่ละรอบในการกำจัดต้องมีระยะเวลาอย่างน้อยหนึ่งสัปดาห์

ดังนั้นการแข่งขันนี้ มีความเป็นไปไม่ได้ที่จะจบภายในหนึ่งเดือนสั้นๆ อย่างน้อยก็ต้องหลายเดือน

ดังนั้น วารุณีไม่สามารถเป็นกรรมการของสองการแข่งขันในเวลาเดียวกันได้