บทที่ 741 สุขใจตื่นแล้ว

“ควรเป็นแบบนี้”ปาจรีย์ยิ้มและพยักหน้า

วารุณีเช็ดขอบตา แล้วยิ้มขึ้นอีกครั้ง “เอาล่ะ ไม่คุยเรื่องพวกนี้แล้ว เอาเอกสารมาให้ฉันเถอะ”

“นี่”ปาจรีย์เดินไป แล้วยื่นเอกสารส่งให้เธอ

วารุณีเอื้อมมือรับ “โอเค เดี๋ยวฉันดูก่อน ดูเสร็จจะส่งไปให้เธอเซ็นนะ”

“ไม่ต้องรีบ เอามาให้ฉันตอนไหนก็ได้ งั้นฉันไปก่อนนะ”ปาจรีย์โบกมือพูด

“เดี๋ยวก่อน”ทันใดนั้นวารุณีก็นึกอะไรขึ้นได้บางอย่าง เอื้อมมือไปรั้งเธอ

ปาจรีย์หยุดฝีเท้า แล้วหันมามองวารุณี “มีอะไรเหรอ？”

“ยังมีอีกเรื่อง อีกสองสามวัน ฉันต้องร่วมงานAsian Youth Design Competitionที่ต่างประเทศ เป็นกรรมการการแข่งขัน ดังนั้นหลายเรื่องของบริษัท ให้เธอรับชอบผิดชอบนะ สองวันนี้ รับช่วงต่อฉันไปก่อนหน่อยนะ”วารุณีตอบ

ปาจรีย์พยักหน้า “ได้ เข้าใจแล้ว งั้นเดี๋ยวเราประชุมกับทุกคนทีหลัง พวกงานที่ไม่ค่อยเร่งเท่าไหร่ เธอก็จัดมอบหมายให้คนอื่นในที่ประชุมจัดการก็แล้วกัน ส่วนอันที่สำคัญฉันจัดการเอง”

“ก็ได้ งั้นเธอไปประกาศต่อเถอะ”วารุณียิ้ม

ปาจรีย์ทำท่าโอเคOK แล้วหันหลังออกไป

วารุณีก้มหน้า หยิบดินสอขึ้นมา แล้วจัดการงานตัวเองต่อ

จนถึงช่วงบ่าย หลังจากประชุมเสร็จ วารุณีจึงออกจากบริษัท แล้วขับรถไปที่โรงพยาบาล เตรียมไปดูสุขใจ

เมื่อก่อนสุขใจอยู่ที่ต่างประเทศ เธอไม่สามารถไปเจอได้ทุกวัน ตอนนี้สุขใจอยู่ในประเทศแล้ว เธอต้องไปดูวันนี้ถึงจะสบายใจ

แต่สิ่งที่ทำให้วารุณีเสียใจคือ ครั้งนี้เธอ ยังคงมาไม่เจอสุขใจตื่นเลย

“รู้อยู่แล้วว่าคุณต้องอยู่ที่นี่”เมื่อวารุณีกำลังมองที่สุขใจ มองอย่างละสายตาไม่ได้นั้น เสียงอ่อนโยนของชายคนหนึ่งก็ดังขึ้นมาจากด้านหลัง

วารุณีตกใจ จากนั้นจึงหันศีรษะไปมอง ก็เห็นนัทธีที่มือสองข้างล้วงกระเป๋ากางเกงเดินเข้ามาที่นี่ แล้วยิ้ม “นัทธี คุณมาทำอะไรที่นี่？”

“มาหาคุณ แล้วก็มาดูสุขใจด้วย”นัทธีหยุดฝีเท้าตรงข้างเธอแล้วพูด

วารุณีถาม “เมื่อกี้คุณพูดว่า รู้อยู่แล้วว่าฉันต้องอยู่ที่นี่ หมายความว่ายังไงเหรอ？”

“ผมไปหาคุณที่บริษัท ปาจรีย์บอกว่าคุณออกมาแล้ว ปกติคุณไม่เคยกลับบ้านเร็วขนาดนี้ ผมเลยเดาว่าคุณต้องมาดูสุขใจแน่นอน หลังจากนั้นผมเลยเข้ามา แล้วก็เห็นว่าคุณอยู่ที่นี่จริงๆ”นัทธียิ้มเบาๆแล้วพูด

วารุณีพยักหน้าทันที “แบบนี้นี่เอง แล้วคุณไปหาฉันที่บริษัททำไมคะ？”

“ไม่มีอะไรหรอก วันนี้ผมไม่มีงานสำคัญ เลยเลิกงานก่อน เตรียมจะไปบริษัทคุณ รอคุณเลิกงานแล้วกลับบ้านพร้อมกัน”นัทธีมองไปที่สุขใจแล้วตอบ

วารุณียิ้มอย่างเกรงใจ “ขอโทษค่ะ ที่ฉันไม่รู้”

“ไม่เป็นไรหรอก ผมก็หาคุณเจออยู่ดีไม่ใช่เหรอ？”นัทธีพูดอยู่ ก็เอามือขวาที่ล้วงกระเป๋าอยู่ออกมา หลังจากนั้นก็ไปจับที่มือซ้ายของเธอ แล้วบีบเบาๆ

“ทำไมมือถึงเย็นแบบนี้ล่ะ？”นัทธีรู้สึกได้ถึงฝ่ามือที่เย็นจัดของหญิงสาว คิ้วก็ขมวดเข้าหากันอย่างอดไม่ได้

วารุณีตอบอย่างไม่ใส่ใจ “เมื่อกี้นี้ฉันเอามือวางบนกระจกตลอดน่ะค่ะ เลยเย็นแบบนี้ ไม่ร้ายแรงอะไรหรอก”

“ทำไมถึงจะไม่ร้ายแรง”นัทธีจับมือเธอยัดเข้ากระเป๋าเสื้อสูทของตัวเอง “มือเธอมีไว้วาดแบบ ก็ต้องดูแลดีๆ ได้รับบาดเจ็บไม่ได้ อีกอย่างอากาศเย็นขนาดนี้ มือก็จะเกิดแผลง่าย เอามือข้างนั้นมาให้ผม”

วารุณีรู้ว่าเขาหมายถึงมือข้างซ้ายของตัวเอง

เธอที่อยากบอกว่าไม่ต้องในทีแรก แต่เมื่อมองเห็นสายตาจริงจังและเคร่งขรึมขนาดนี้ของชายหนุ่ม คำปฏิเสธก็ไม่ได้ถูกพูดออกมาในที่สุด เอามือขวาออกจากกระจกอย่างเชื่อฟัง แล้วยื่นออกไปหาชายหนุ่ม

เมื่อชายหนุ่มจับที่มือขวาของเธอ ก็เย็นเหมือนมือข้างซ้ายเมื่อกี้ตามที่คิดไว้

นัทธียกมือขวาของเธอขึ้นมาตรงข้างริมฝีปากของตัวเอง หลังจากนั้นก็พ่นไอร้อนออกมาจากปากเบาๆ ทั้งนำมือขวายัดเข้าไปในกระเป๋าสูทอีกอัน

ด้วยวิธีนี้ ก็เท่ากับว่าวารุณีโอบเอวชายหนุ่มเอาไว้แล้ว ราวกับนำชายหนุ่มมากอดเอาไว้ โดยที่ไม่สามารถขยับได้แม้แต่นิด

เธอเงยหน้ามองชายหนุ่ม “ที่รัก แบบนี้ไม่ดีมั้งคะ？”

“อะไรไม่ดีเหรอ？”นัทธีจ้องตาเธอ