บทที่ 750 แฟนคลับของวารุณี

เห็นเธอลึกลับแบบนี้ ลีน่าก็ไม่ถามต่อ

กลับไปเธอรู้จักกับระยะตัวเองก็พอแล้ว

คิดอยู่ ลีน่าก็พูดถูก “ถ้าต้องการอะไรก็พูดมา ถึงตอนนั้นฉันจะช่วย”

“โอเค” วารุณีทำท่าOK

หลังจากนั้นทั้งสองก็โยนเรื่องจุ๊บแจงทิ้งไว้ ไม่ถูกพูดถึงอีก แต่ดูข้อมูลของนักออกแบบคนอื่นๆ ต่อ

หลังจากดูเสร็จ ทันใดนั้นลีน่าก็นึกอะไรบางอย่างขึ้นได้ จึงถาม “ใช่แล้ววารุณี นักออกแบบก็ต้องการนางแบบถูกไหม？”

“ใช่ แต่นางแบบไม่ใช่จุดสำคัญของเรา เราเลยไม่มีข้อมูลนางแบบ” วารุณีพยักหน้าตอบ

ลีน่าเข้าใจแล้วตอบกลับ “พูดก็ถูก งั้นไม่สนแล้ว สนใจนักออกแบบพวกนี้เถอะ ถึงแม้ว่าพวกเราจะไม่เข้าไปดึงนักออกแบบพวกนี้ แต่ก็ต้องศึกษาข้อมูลไว้ก่อน เมื่อถึงนอนแบ่งกลุ่ม ค่อยไปลากแย่งมา แต่ถ้าไม่มาก็ช่าง”

“ใช่” วารุณีพยักหน้า “ถึงแม้ว่าผู้เข้าแข่งขันจะสำคัญ แต่ที่ปรึกษาก็สำคัญ ถึงแม้จะเจอผู้เข้าแข่งขัน ที่ไม่ได้มีพรสวรรค์มากมาย แต่ฉันเชื่อว่า แค่ตั้งใจสอน ฉันเชื่อว่า ก็จะมีโอกาสชนะ”

“พูดไปก็ถูก” ลีน่ายิ้ม

ทั้งสองเก็บข้อมูลนักออกแบบไว้ในใจ วางแผนสังเกตอย่างเงียบๆ ก็มาได้ก็ดึง ดึงมาไม่ได้ ก็ปล่อยไป

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไหร่แล้ว ในที่สุดทั้งสองก็ดูข้อมูลจนหมด จากนั้นก็เดินออกมาจากห้องหนังสือ แล้วกลับไปที่ห้องใครห้องมัน

วันที่สอง พิธีเปิดงานการแข่งขัน

ในฐานะกรรมการ และในฐานะที่ปรึกษา วารุณีและลีน่าต้องเข้าร่วม

ทั้งสองมาถึงห้องการแข่งขัน กรรมการและผู้เข้าแข่งขันคนอื่นๆ ทั้งหมดรวมอยู่ที่นี่แล้ว

กรรมการหลายคน วารุณีและลีน่าต่างรู้จัก เพราะหลายคน ก็เคยร่วมงานการแข่งขันระดับนานาชาติครั้งก่อน

พูดถึง ก็คือฝ่ายตรงข้าม

แน่นอน ต่อไปก็เป็นผู้ต่อสู้เช่นกัน

วารุณีและลีน่าถือแก้วไวน์ไปทำความรู้จักและพูดคุยกับกรรมการคนอื่นๆ ถึงแม้จะเป็นฝ่ายตรงข้าม แต่ก็รู้จักกันทั้งนั้น ไม่ทักทายไม่ได้

และผู้แข่งขันคนอื่นๆ ไม่ว่าจะรู้จัก หรือไม่รู้จัก ต่างก็เข้าหาทำความรู้จักกัน เพราะต่อไป พวกเขาอาจเป็นเพื่อนร่วมทีม และอาจจะเป็นฝ่ายตรงข้าม

รู้จักกันเยอะหน่อยก็ไม่ใช่เรื่องเลวร้าย ถ้าหากสุดท้ายแล้วเป็นทีมเดียวกัน รู้จักกันมากหน่อย ก็จะร่วมมือกันได้ดี

ถ้าเป็นฝ่ายตรงข้าม การรู้จักกันมากหน่อย หลังจากนั้นภายในการแข่งขัน ก็จะควบคุมได้ดีขึ้น

ดังนั้นพูดตรงๆ คือ การเปิดประชุมครั้งนี้ คือการให้ระหว่างกรรมการ และผู้เข้าแข่งขันทำความรู้จักกัน เป็นเวทีให้เรียนรู้กันอย่างลับๆ

“จุ๊บแจง เธอกำลังมองอะไรอยู่เหรอ？”

มุมงานเลี้ยง จุ๊บแจงถือแก้วเหล้า ตาสองข้างหรี่เล็กน้อย มองไปทิศทางข้างหน้าด้วยสายตาเกลียดชังเล็กน้อย

เธอได้ยินเสียงผู้เข้าแข่งขันข้างๆ ถามด้วยความสงสัย จึงรีบเก็บสายตาความเกลียดชังแล้วยิ้ม “เปล่าหรอก พอดีเห็นคนที่ทำให้ฉันรู้สึกไม่ค่อยดี”

“รู้สึกไม่ดี？ใคร？” ผู้เข้าแข่งขันคนนั้นถาม

จุ๊บแจงชี้ไปที่วารุณีที่อยู่ห่าง “เธอคนนั้น”

“ฉันดูหน่อย” ผู้เข้าแข่งขันเงยหน้ามอง เมื่อมองเห็นวารุณี ดวงตาก็เป็นประกาย “สวยมาก หุ่นก็เพอร์เฟค นิสัยก็ดี ถ้าไม่ติดว่าตัวไม่ค่อยสูง ฉันเชิญเธอมาเป็นนางแบบฉันจัง ถ้าเธอมาเป็นนางแบบของฉัน เธอต้องเป็นมิ้วส์ของฉันแน่”

เมื่อได้ยินผู้เข้าแข่งขันชมวารุณี จุ๊บแจงก็สีหน้าไม่ดี