บทที่ 779 ไม่หยุดแน่

จัดการอย่างไร？

พงศกรยิ้มอย่างไร้ความปรานีไปที่แบบจำลองคนตรงหน้า ตอบกลับเสียงหม่นเล็กน้อย：“แน่นอนว่าส่งไปในที่ที่ควรจะไป”

“สถานที่ที่ควรไป？”วารุณีตะลึงเล็กน้อย“คุกเหรอ？”

พงศกรไม่ตอบ มุมปากยกขึ้นเป็นมุมอย่างเสียดสี

คุก？

เขาจะส่งฆาตกรที่ฆ่าพ่อแม่เขาไปยังสถานที่อย่างคุกได้ไงกัน

สำหรับฆาตกรคนนี้ สถานที่อย่างคุกนี้ถือเป็นสวรรค์ ยังไงก็ไม่ทำให้ฆาตกรนี้ชดใช้ด้วยชีวิตได้ในทันที

ดังนั้นในช่วงที่มีชีวิตอยู่ ฆาตกรคนนี้มีโอกาสหนี

ยังไงฆาตกรนี้ก็เคยเป็นพวกเบื้องบนขององค์กรมาก่อน ถึงจะเกษียณแล้ว แต่ก็ยังมีอิทธิพลอยู่ อยากจะติดต่อใครไม่ใช่เรื่องยาก

ดังนั้น เขาไม่เอามันส่งเข้าคุกแน่ แต่จะเลือกจัดการด้วยตัวเอง

มีแค่แบบนี้ ฆาตกรคนนั้นถึงจะไม่มีโอกาสหนีไปได้！

ดังนั้น วินาทีที่เขาหาฆาตกรเจอ ก็ฆ่ามันไปเลย จากนั้นจะทำเป็นตัวอย่างโครงกระดูกมนุษย์ตรงหน้านี้

เขาจะให้ฆาตกรคนนี้ อยู่ในตู้ใต้ถุนโดยไม่ได้เห็นเดือนเห็นตะวันตลอดไป เป็นการขอโทษแก่พ่อแม่เขา！

เห็นพงศกรไม่ตอบคำถามของตัวเอง วารุณีก็ขมวดคิ้ว ในใจไม่สบายใจแปลกๆ“พงศกร สรุปว่านาย......”

“เอาล่ะวารุณี ไม่พูดเรื่องนี้ละ คุณโทรหาผม น่าจะไม่ได้สนใจเรื่องที่ผมหาศัตรูเจอหรอกใช่ไหม？”พงศกรนั่งตรงหน้าแบบจำลอง ถามอย่างสบายๆ

วารุณีเงียบไปเล็กน้อย จากนั้นพูดอีกครั้ง“ก็ไม่ใช่อย่างนั้น ก่อนหน้านี้ฉันโทรหานายแล้ว อยากถามว่าหาศัตรูไปถึงไหนแล้ว แต่ก็โทรหานายไม่ติดตลอด ดังนั้นฉันเลยไม่รู้ว่านายเป็นไงบ้าง และไม่รู้ด้วยว่านายกลับมาแล้ว ฉันรู้มาจากปาจรีย์ ดังนั้น......”

“ดังนั้นติดต่อผมมา เพราะปาจรีย์？”พงศกรหรี่ตา

วารุณีก็ไม่ปฏิเสธ“ใช่ แต่ฉันเป็นห่วงจริงๆว่านายหาฆาตกรเจอไหม ตอนนี้รู้ว่านายหาเจอแล้ว ฉันเลยดีใจแทน แต่ว่าพงศกร ปาจรีย์บอกว่า นายรู้ว่าเธอท้องลูกของนาย อยากให้เธอไปเอาเด็กออกเหรอ？”

พงศกรแสยะยิ้ม“เธอขี้ฟ้องจริงๆ”

แบบนี้แสดงว่าจริง！

วารุณีถอนหายใจ“พงศกร นี่ไม่ได้เป็นการฟ้อง ปาจรีย์กำลังขอความช่วยเหลือจากฉัน นายอยากให้เธอเอาเด็กออก เธอก็จนปัญญา เลยมาขอให้ฉันช่วย”

“แล้วไง？คุณก็จะโน้มน้าวผมอย่าไปให้เธอเอาเด็กออกใช่ไหม？”สีหน้าพงศกรเยือกเย็นลง

วารุณีเม้มริมฝีปาก“พงศกร ฉันรู้ว่าเด็กในท้องปาจรีย์ไม่ใช่สิ่งที่รอคอยสำหรับนายเลย ยังไงพวกนายก็......แต่ไม่ว่าอย่างไร เด็กคนนั้นก็บริสุทธิ์”

“เด็กคนนั้นบริสุทธิ์ที่ไหนกัน？การปรากฏตัวของเขานั้นเป็นบาปแต่ต้น！”พงศกรตะโกนด้วยสีหน้าโกรธจัด：“แม่ของเขา เป็นลูกสาวของฆาตกรที่ฆ่าปู่ย่าเขาโดยทางอ้อม คุณว่า ผมจะรับเด็กคนนี้ได้อย่างไร？ยิ่งไปกว่านั้น แม่เขาก็ไม่ใช่คนที่ผมรัก ดังนั้นคุณบอกผมสิ ผมจะรับได้ไง？“

ตอนนี้เอง วารุณีก็ไม่พูด

เพราะเธอรู้ดี ในมุมของพงศกร เขาเลือกทำแบบนี้ ไม่ได้ผิดอะไร

ถ้าเป็นเธอ นัทธีเป็นศัตรูของเธอ เธอตั้งท้องลูกของเขา ก็อาจจะยอมรับเด็กคนนี้ไม่ได้เช่นกัน จะเลือกเอาออก

ดังนั้น เธอจึงไม่สามารถวิจารณ์การตัดสินใจใดๆของพงศกรได้

เธอได้แต่บอกว่าปาจรีย์กับ พงศกรล้วนแต่น่าสงสาร

พวกเขามีมุมที่ต่างกัน ดังนั้นการเลือกของพวกเขาไม่ผิด ที่ผิด ก็คือคนที่ทำให้ตอนนี้พวกเขาเป็นแบบนี้

“เอาล่ะวารุณี ถ้าคุณจะมาพูดเพื่อปาจรีย์ ให้ผมยอมทิ้งความคิดที่จะเอาเด็กคนนี้ออกล่ะก็ คุณเลิกไปได้เลย เพราะไม่ว่าอย่างไร ผมก็ไม่เปลี่ยนความคิดนี้ ปาจรีย์เธอไม่ควรคลอดลูกผมออกมา เด็กคนนี้ ก็ไม่ควรเกิดมาบนโลกนี้ ดังนั้นคุณจะโน้มน้าวอย่างไรก็ไร้ประโยชน์ ผมตัดสินใจแล้ว ยังไงก็ไม่เปลี่ยน คุณเอาคำที่ผมพูด ไปบอกเธอได้เลย！”

พูดจบ พงศกรก็ตัดสายไป

วารุณียังอยากพูดอะไรก็ไม่ทันอีก ได้แต่ถอนหายใจ จากนั้นวางโทรศัพท์ลง

ลีน่ามองเธอแล้วถาม “เป็นไง？เขาไม่เห็นด้วย？”

วารุณีพยักหน้า“เขาตัดสินใจดีแล้ว ไม่มีทางเปลี่ยน ดังนั้นคิดหาทางอื่นดีกว่า”

“ถามประธานนัทธีเถอะ เขาน่าจะมีวิธี”ลีน่าเสนอ