บทที่ 78 กดขี่สตูดิโอ

รู้ว่าเธอจะพูดอะไร แววตาของวารุณีเปล่งประกายขึ้น รีบพูดตัดประโยคของเธอ “ไม่ใช่ ฉันเคยบอกเธอแล้วไม่ใช่หรอ พ่อแท้ๆ ของอารัณและไอริณ คือตาเฒ่าที่อายุประมาณ50”

ได้ยินประโยคนี้แล้ว ทันใดนั้นปาจรีย์ก็เหมือนถูกบั่นถอนจิตใจเลย ความตื้นตันก็หายไปเลยทันที ถอนหายใจด้วยความเสียใจ “หน้าตาคล้ายกันขนาดนี้ ทำไมถึงไม่ใช่ล่ะ”

วารุณีหัวเราะเฮอะๆ เปลี่ยนหัวข้อการพูดคุย “พอแล้ว ไม่พูดเรื่องพวกนี้แล้ว เด็กๆ สองคนล่ะ?”

“เมื่อกี้เล่นเกมส์จนเหนื่อยหลับไปแล้ว” ปาจรีย์ตอบกลับ

“ฉันไปดูแป๊บ” วารุณีเปลี่ยนรองเท้าแล้วเข้าห้อง

ปาจรีย์ปิดประตู เข้าไปพร้อมกับเธอ

เห็นเด็กทั้งสองหลับสนิทอยู่บนเตียงน้อยๆ วารุณีรู้สึกอบอุ่นใจมาก “จะว่าไป ก็ลำบากเธอแล้ว”

“ไม่เป็นไรเลย” ปาจรีย์โบกมือ แสดงออกว่าไม่ต้องขอบคุณ

วารุณีค่อยๆ ปิดประตูห้องของเด็กทั้งสองลงเบาๆ “ดื่มหน่อยไหม?”

“ได้สิ” ดวงตาของปาจรีย์เปล่งประกายขึ้นทันที

วารุณีไปหยิบเบียร์ที่ห้องครัวมาสองกระป๋อง โยนให้เธอไปหนึ่งกระป๋อง

ปาจรีย์ใช้สองมือรับไว้ เปิดฝาขวดเลย เงยหน้าขึ้นแล้วดื่มเลย “เยี่ยมมาก!”

วารุณียิ้ม ก็ดื่มไปคำหนึ่งเหมือนกัน จากนั้นก็ถามถึงสถานการณ์ของสตูดิโอ

ตั้งแต่ที่ไปบริษัท ไชยรัตน์ กรุ๊ปแล้ว เธอก็ไม่ได้ไปที่สตูดิโออีกเลย

ตอนนี้ที่สตูดิโอมีแต่ปาจรีย์จัดการอยู่คนเดียว เป็นยังไงบ้าง เธอไม่รู้เลยแม้แต่น้อย

หลังจากที่ปาจรีย์ได้ยินคำถามของเธอแล้ว ความเร็วในการดื่มเบียร์ก็ช้าลง สีหน้าก็ดูหนักแน่นขึ้น

วารุณีเห็นแล้ว วางเบียร์ลง “เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือเปล่า?”

ปาจรีย์ขยี้ผม “ก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร ก็คือช่วงเวลานี้ มีสตูดิโอสำนักหนึ่งที่ใหญ่กว่าพวกเรามาก กำลังกดขี่พวกเราอยู่”

“เหตุผลล่ะ?” วารุณีขมวดคิ้ว

“อิจฉาไงล่ะ!” ปาจรีย์บีบกระป๋องเบียร์ที่อยู่ในมือของเธออย่างแรง พูดด้วยความโมโหว่า “เธอให้ภาพออกมาแบบมาโดยตลอดไม่ใช่หรอ ดังนั้นเสื้อผ้าที่สตูดิโอของเราที่ออกมาต่างก็เป็นแบบใหม่หมด อัพเดทก็เร็ว สตูดิโอของเขาก็เลยส่งคนมาล่าตัว อยากจะล่าตัวเธอไป”

“อ่อ?” วารุณียักคิ้ว

ปาจรีย์เบ้ปากด้วยความไม่พอใจ “เธอเป็นถึงหัวหน้าของสตูดิโอเราเลยนะ ยังเป็นหัวหน้านักออกแบบอีก ฉันโง่หรอถึงไปตกลงพวกเขา จากนั้นพวกเขาเริ่มมาต่อต้านพวกเรา ยังทำลายความร่วมมือระหว่างพวกเรากับโรงงานเสื้อผ้าโรงงานหนึ่งด้วย ไม่เพียงแต่เท่านี้ ยังขโมยใช้การออกแบบของเราด้วย”

“สตูดิโอนั้นชื่อว่าอะไร? หัวหน้าคือใคร?” วารุณีเม้มปากแล้วถาม

ปาจรีย์ดื่มเบียร์คำสุดท้ายที่อยู่ในกระป๋องที่ถูกบีบจนแบน “สตูดิโอชื่อมูนไลท์ สำหรับหัวหน้าคือใคร ฉันไม่รู้จริงๆ ลึกลับมาก”

“เดี๋ยวฉันให้อารัณตรวจดูละกัน” คิดไปคิดมา วารุณีพูด

ถึงแม้ว่าใช้วิธีแบบนี้ตรวจสืบคนอื่นจะไม่ค่อยดี

แต่ว่าเธอเกลียดศัตรูที่หลบอยู่ลับหลัง ไม่ทำให้เข้าใจชัดเจน จะสามารถถูกวางแผนได้ตลอดเวลาเลย

“ได้ ถ้าสืบชัดเจนแล้ว บอกฉันด้วย” ปาจรีย์ลุกขึ้น

วารุณีรู้ว่าเธอกำลังจะไปแล้ว พยักหน้าตอบกลับ

กลางคืน อารัณตื่นแล้ว วารุณีจึงพูดเรื่องนี้ขึ้นมา

ต่อมาอารัณก็สืบเจอเบื้องหลังหัวหน้าของสตูดิโอนี้

วารุณีเห็นแล้ว ก็หัวเราะออกมา

คิดไม่ถึงเลยว่าจะเป็นคนที่คุ้นเคยกันมากนะ พิชญา！

ตอนที่ได้ยินชื่อมูนไลท์ เธอก็น่าจะต้องคิดได้แล้ว

“หม่ามี๊ หม่ามี๊กับผู้หญิงคนนี้มีวามขัดแย้งกันใช่ไหมครับ” อารัณเห็นวารุณีหัวเราะ จึงถามขึ้น

วารุณีมองเขา “ทำไมพูดแบบนี้ล่ะ?”

“เพราะว่าที่ไหนก็มีแต่เธอ หม่ามี๊ทำงานที่บริษัทของคุณอานัทธี เธอก็รังแกหม่ามี๊ ตอนนี้ยังใช้สตูดิโอของเธอรังแกสตูดิโอของหม่ามี๊อีก ช่างน่ารังเกียจจริงๆ เลย!” อารัณกำหมัดแน่นแล้วพูด

“ใช่แล้ว ช่างรังเกียจมากจริงๆ!” ไอริณก็เข้าร่วมด้วย

วารุณีลูบหัวของเด็กทั้งสอง คิดจะพูดอะไรบางอย่าง ก็เห็นอารัณหรี่ตาขึ้นมา “หม่ามี๊ ผมช่วยหม่ามี๊สั่งสอนเธอ!”

ฟังออกถึงความเย็นชาในประโยคของเขา วารุณีขมวดคิ้ว จู่ๆ ก็รู้สึกได้ว่า อารมณ์ของเด็กคนนี้ค่อนข้างร้าย