บทที่ 789 ไม่มีอะไรเลย

รพีพยักหน้า สูดหายใจเข้า “งั้นก็ดี แบบนั้นก็ดีแล้ว ขอแค่ปาจรีย์ไม่เป็นไร อยู่อย่างสบายก็โอเคแล้ว”

เขาก็คิดได้แล้ว ว่าตอนนี้ไม่ต้องร้อนรนรู้ที่อยู่ของพวกปาจรีย์ ขอแค่รู้ว่าพวกเขาอยู่อย่างสบายก็โอเคแล้ว

รอหลังจากนี้ จัดการส่วนของพงศกรได้แล้ว พวกปาจรีย์ก็ไม่เป็นไรแล้ว เขาก็สามารถไปหาปาจรีย์ได้แล้ว

นัทธีจ้องรพีทำสีหน้าวางใจ ก็ไม่ได้พูดอะไร และหันหลังออกไป

พิชิตตามมาด้านหลัง “นัทธี ไม่รู้ว่าฉันมองผิดไปมั้ย”

“อะไร? ” มือสองข้างของนัทธีล้วงกระเป๋ากางเกง เดินตรงไปข้างหน้า

พิชิตพูด：“ก็พงศกรน่ะสิ ฉันรู้สึกว่า เหมือนเขาจะชอบปาจรีย์นะ”

“ห้ะ?” เท้าของนัทธีชะงัก “นายบอกว่าเขาชอบปาจรีย์?”

พิชิตพยักหน้า “ใช่ ฉันมองออก ตอนที่ได้ยินเขาพูดถึงปาจรีย์ ถึงแม้จะมีความโมโห แต่ในตาเขา กลับมีร่องรอยของความเป็นมิตร แต่แค่เบาบางมากๆ ไม่ง่ายที่คนอื่นจะสังเกตเห็น ฉันคิดว่าแม้แต่ตัวเขาเองยังไม่รู้ด้วยซ้ำมั้งว่าตัวเองชอบปาจรีย์”

“แน่ใจว่านายไม่ได้มองผิด?” นัทธีมองเขา

พิชิตส่ายหน้า “ฉันแน่ใจว่าไม่ได้มองผิด นายก็รู้ ตัวฉันเองก็เป็นคนมีความรักคนนึง”

พูดถึงตรงนี้ เขาก็หัวเราะอย่างเศร้าๆ “อาจจะเป็นเพราะแบบนี้ ฉันนั้นไวต่อความรู้สึกเรื่องความรัก ขอแค่คนอื่นหลุดแสดงออกมาเล็กน้อย ฉันก็สามารถรู้สึกได้ทันที เหมือนกับพงศกรเมื่อกี้ สายตาที่เขามารพี เต็มไปด้วยความอิจฉา เขาอิจฉารพี แต่ระหว่างเขากับรพีไม่ได้มีอะไรต่อกัน และก็ไม่ได้ความแค้นด้วย ดังนั้นสิ่งเดียวที่ทำให้พงศกรอิจฉารพีได้ ก็คือเรื่องที่รพีคบกับปาจรีย์เรื่องนี้”

คำพูดนั้นชัดเจนมากแล้ว พงศกรอิจฉารพี ดังนั้นพงศกรจะต้องชอบปาจรีย์แน่ๆ

มุมปากของนัทธียิ้มอย่างเย็นชา “ไม่น่าล่ะพงศกรเอะอะก็บอกว่าเกลียดปาจรีย์ แต่ว่ากลับไม่เคยทำให้ปาจรีย์และตระกูลจิรดำรงค์หายไปจากสายตาของเขา ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง”

เมื่อก่อนเขาไม่เข้าใจ พงศกรสามารถฆ่าคนตระกูลจิรดำรงค์ทิ้งได้ แต่ทำไมกลับไม่ลงมือ เพราะว่าในใจรู้ว่าตระกูลจิรดำรงค์เป็นผู้มีพระคุณ?

อาจจะเป็นไปได้

แต่ว่าสาเหตุนี้ ก็ไม่ได้สำคัญที่สุด

สำหรับพงศกรแล้ว ถึงแม้ในใจจะรู้ว่าตระกูลจิรดำรงค์เป็นผู้มีพระคุณ แต่สติสัมปชัญญะของเขายังรับไม่ได้ ไม่อย่างนั้น พงศกรคงไม่ทิ้งความโกรธแค้นนี้มาเป็นระยะเวลานานแปลกๆแบบนี้

แต่ตอนนี้เห็นที สาเหตุที่แท้จริง ก็คือเพราะพงศกรชอบปาจรีย์ ดังนั้นถึงไม่ได้ลงมือกับตระกูลจิรดำรงค์จริงจังเลย

แต่แค่พงศกรชอบปาจรีย์ตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ?

เมื่อก่อนพงศกรยังบอกว่าตัวเองชอบวารุณี แถมเพื่อวารุณีแล้ว ยังบ้าคลั่งถือมีดมาแทงเขา......

“นัทธี นายกำลังคิดอะไรอยู่?” พิชิตมองไปที่หน้าของนัทธีที่คาดเดาไม่ได้ และถามอย่างอยากรู้

นัทธีส่ายหน้า “ไม่มีไร แค่คิดว่าพงศกรน่าขำมากๆ พลางบอกว่าเกลียด แต่ก็พลางรักอีกฝ่าย”

“ก็น่าขำอยู่นะ แต่ก็น่าเศร้าอยู่” พิชิตถอนหายใจ “พงศกรในตอนนี้ กับฉันในอดีต ช่างเหมือนกันจริงๆ”

“หมายความว่าไง?” นัทธีมองเขา

พิชิตขยับแว่น และตอบกลับด้วยความรู้สึก：“ฉันในอดีต รักนวิยามาตลอด แต่กลับไม่มีความกล้า ไม่กล้าบอกความรู้สึกตัวเองกับนวิยามาตลอด ทำให้นวิยายิ่งจมดิ่งอยู่กับนาย จนหล่อนนับวันยิ่งกลายเป็นคนบ้าคลั่ง จากนั้นถึงได้ทำเรื่องมากมายพวกนี้ออกมา ส่วนพงศกรมีสถานการณ์ต่างจากฉันเล็กน้อย นั้นก็คือนอกจากที่เขาไม่มีความกล้าเผชิญหน้าว่าพ่อแม่ของตนตายได้ยังไง ก็ยังไม่รู้อีกว่าคนที่ตนรักที่แท้เป็นใคร เป็นแบบนี้ต่อไป เขาคงมีจุดจบเดียวเหมือนกันกับฉัน เจ็บปวดที่สูญเสียสิ่งที่ตนรักไป อะไรก็ไม่ได้มาครอง”

“นั้นเขาก็สมควรแล้ว” ริมฝีปากบางของนัทธีพูดอย่างนิ่งๆ：“การที่เป็นผู้ใหญ่คนนึง กับไม่มีความคิดที่จะยอมรับความเป็นจริง แม้แต่ไม่รู้ว่าคนที่รักเป็นใคร คนแบบนี้ สูญเสียทุกอย่าง ถึงเป็นเรื่องปกติ”

พูดจบ เขาก็เร่งฝีเท้าเดินขึ้นลิฟต์ไป

พิชิตไม่ได้ตามไป ยืนอยู่กับที่มองดูนัทธีจากไป ในใจก็ถอนหายใจ

ที่นัทธีพูดก็ใช่ การที่เป็นผู้ใหญ่ ไม่มีความกล้า ไม่มีความคิด งั้นสูญเสียทุกอย่าง ก็จริงที่เป็นเรื่องปกติ ไม่น่าเสียดายเลย