บทที่ 789 ต้องการลืมเขา

“งั้นก็ดี” วารุณีพยักหน้าอย่างสบายใจ “หวังว่าหลังจากนี้ พวกเธอจะใช้ชีวิตอยู่ที่นั่นอย่างสบายใจนะ”

ปาจรีย์อืมเพื่อตอบรับ “ฉันจะทำ ขอบคุณเธอมากนะวารุณี แล้วก็ฉันฝากขอบคุณประธานนัทธีด้วย ถ้าไม่ใช่พวกเธอ ครอบครัวเราคงออกจากจังหวัดจันทร์ไม่ได้ บางทีอีกไม่นาน ก็คงถูกพงศก......”

พูดถึงเท่านี้ ทันใดนั้นเธอก็นึกอะไรได้บางอย่าง กำโทรศัพท์แน่นแล้วถาม “ใช่แล้ววารุณี พงศกรได้ไปหาเธอหรือเปล่า？ฉันออกมาแล้ว เขาต้องสงสัยแน่ๆว่าเธอเป็นคนช่วยฉันหนี เพราะฉะนั้นเขาได้ไปหาเธอหรือเปล่า？”

วารุณีส่ายหน้า “ช่วงนี้ยัง ต่อไปจะมาไหม ฉันไม่รู้”

ปาจรีย์หลับตาลงด้วยสายตามืดมิด “ขอโทษจริงๆ นะวารุณี ฉันทำให้เธอต้องมาพัวพัน”

วารุณียิ้มเบาๆ “ที่ไหนล่ะ เธอเป็นเพื่อนฉันนะ ฉันช่วยเธอน่ะสมควรแล้ว ถึงขั้นพัวพันอะไร อีกอย่างพงศกรไม่ทำอะไรกับฉันจริงๆ หรอก อย่าลืมสิ ว่าสามีฉันจะปกป้องฉัน”

เมื่อได้ยินเธอพูดเช่นนี้ ความไม่สบายใจของปาจรีย์ก็ลดลง

ใช่สิ ประธานนัทธีจะปกป้องวารุณี แบบนี้เธอก็สบายใจ

“เอาล่ะปาจรีย์ ต่อไปนี้เธอใช้ชีวิตที่นั่นให้ดีๆ คลอดลูกแล้ว อดีตก็ปล่อยไป ต่อไปนี้ไม่ต้องคิดอะไรอย่างอื่นแล้ว โดยเฉพาะพงศกร เข้าใจไหม？” วารุณีกำชับ

ปาจรีย์อืมเพื่อตอบรับ “ฉันรู้”

“งั้นฉันวางสายก่อนนะ” วารุณีมองเวลา พูดกับโทรศัพท์

ปาจรีย์พยักหน้า “โอเค”

หลังวางสาย เธอก็วางโทรศัพท์ลง เพิ่งจะหันหลัง ก็เห็นคุณแม่ปารวีที่ถือแก้วนมเดินเข้ามาในห้องของเธอ

“ปาจรีย์ ดื่มนมหน่อยนะ” คุณแม่ปารวีเดินเข้ามา ยื่นนมส่งให้เธอ

ปาจรีย์ยื่นมือออกไปรับ “ขอบคุณค่ะแม่”

“ฉันเป็นแม่เธอ ขอบคุณอะไรล่ะ รีบดื่มเถอะ” คุณแม่ปารวีนั่งลงข้างเตียง ลูบหัวของเธอด้วยความอ่อนโยน “เมื่อกี้โทรคุยกับวารุณีเหรอ？”

ปาจรีย์ดื่มนมไป พร้อมกับตอบไป： “ใช่ค่ะ เราถึงที่นี่กันแล้ว เลยโทรไปบอกเธอ ขอบคุณเธอสักหน่อย”

คุณแม่ปารวีพยักหน้า “ควรขอบคุณ ถ้าไม่มีคู่สามีภรรยาวารุณี ครอบครัวเราสามคน คิดจะออกนอกประเทศง่ายขนาดนี้ เป็นไปไม่ได้อยู่แล้ว”

เมื่อได้ยินแบบนี้ ปาจรีย์ก็หลับตาลง สายตาเต็มไปด้วยความละอาย “ขอโทษนะคะแม่ หนูเป็นคนทำให้พ่อกับแม่เข้ามาพัวพัน ถ้าไม่ใช่เพราะความเอาแต่ใจของหนู จะเก็บเด็กคนนี้ไว้ พ่อกับแม่ที่แก่ขนาดนี้แล้ว ก็คงไม่ต้องมาลำบาก ตามหนูมาถึงที่นี่”

แล้วก็ ถ้าไม่ใช่เพราะเธอรักพงศกร ครอบครัวพวกเขาสามคน ก็คงไม่ต้องมาเจ็บปวดแบบนี้

ทั้งหมดนี้ เป็นความผิดของเธอ

เมื่อฟังที่ลูกสาวโทษตัวเอง คุณแม่ปารวีก็เจ็บปวดหัวใจอย่างถึงที่สุด โอบลูกสาวเข้ามาในอ้อมกอด ปากแดงพูด： “ไม่ ปาจรีย์ ลูกอย่าพูดแบบนี้อีก ลูกไม่ได้ดึงเราเข้าไปพัวพัน ลูกคือลูกเรา ดังนั้นลูกเอาแต่ใจได้ เพราะลูกในสายตาเรา ลูกก็คือลูก อีกอย่างครอบครัวเราสามคนอยู่ด้วยกัน แบบนี้สิมีความสุข แม่กับพ่อของลูก ก็ไม่ได้รู้สึกว่านี่คือความลำบาก”

“แม่......” เมื่อได้ยินคุณแม่ปารวีพูดแบบนี้ ปาจรีย์ไม่ได้รู้สึกถึงความผ่อนคลายลง กลับกันในใจรู้สึกละอายมากขึ้นกว่าเดิม

เพราะหวังว่าพ่อกับแม่จะต่อว่าเธอ แบบนี้ บางทีเธออาจจะสบายใจขึ้นมาหน่อย

แต่พ่อแม่กลับไม่ได้ทำ กลับกันกลับเข้ามาปลอบโยนเธอ แบบนี้ทำให้เธอรู้สึกว่าตัวเองไม่ใช่ลูกที่ดี ลากพวกเขาเข้ามาพัวพัน

หน้าประตู คุณพ่อประสิทธิ์ที่ยืนดูแม่ลูกร้องไห้กันเป็นกลม เบ้าตาก็แดงขึ้น ในใจไม่มีความสุข

แต่เขาก็ไม่ได้เข้าไป และก็ไม่ได้จะเข้าไป

ในฐานะพ่อ เขาไม่ได้ละเอียดลออเหมือนภรรยา ที่จะไปห่วงใยทุกด้านของลูกสาว ปลอบโยนลูกสาว

ดังนั้น ให้ภรรยาจัดการดีกว่า ผู้หญิงเหมือนกัน เธอสามารถรู้ได้ว่าผู้หญิงต้องการความห่วงใยและการคุ้มครองแบบไหน

เขา เฝ้าดูอยู่เงียบๆ ตรงนี้ก็พอแล้ว