บทที่ 796 การเผชิญหน้าสองผู้ชายทั้งสองคน

น้อยจนพูดได้เลยว่า ราวกับไม่มี

ขณะคิด นัทธีหรี่ตาพลางมองพิชิต “นายมีความคิดแบบนี้ได้ยังไง?”

ดวงตาของพิชิตหม่นลง บนใบหน้ามีรอยยิ้มอย่างเจ็บปวด “พูดแล้วนายอาจจะคิดว่าฉันน่าขำ ฉันมีความคิดว่า อยากจะช่วยนวิยาชดใช้ความผิด”

“อะไรนะ? ” นัทธีขมวดคิ้วเข้ม “จะชดใช้ความผิดให้นวิยา?”

“ใช่” พิชิตพยักหน้า “นวิยาทำเรื่องเลวร้ายมามากมาย ทำร้ายพ่อแม่นาย ทำร้ายพ่อแม่ของหล่อนเอง ทำร้ายอารัณกับไอริณและวารุณี ชีวิตของหล่อนเต็มไปด้วยคาวเลือด ดังนั้นฉันจึงอยากไปเป็นแพทย์เคลื่อนที่ สะสมบุญด้วยการรักษาคนในที่ต่างๆ เพื่อที่จะชดใช้เวรกรรมกับคนที่เธอได้ทำร้ายไว้ และก็เพื่อเป็นการสร้างบุญให้เธอด้วย”

ได้ยินแบบนี้ ร่องรอยของการประชดก็แวบเข้ามาในตาของนัทธี “นายนี่รักหล่อนจริงๆนะ รักถึงขึ้นยินดีทิ้งงานที่อยู่ตรงหน้า ไปเป็นแพทย์เคลื่อนที่ธรรมดา พิชิต พ่อแม่นายรู้เรื่องนี้มั้ย?”

“พวกท่านรู้” ความรู้สึกผิดลอยขึ้นมาบนใบหน้าของพิชิต “แล้วพวกท่านก็เห็นด้วยแล้ว”

“งั้นเหรอ?” ได้ยินว่าพ่อแม่พิชิตเห็นด้วยแล้ว นอกจากขมวดคิ้ว นัทธีก็ไม่ได้พูดอะไรอีก

พ่อแม่เขาถึงขึ้นเห็นด้วยแล้ว เขายังจะพูดอะไรได้?

“นี่คือสิ่งที่นายตัดสินใจเอง งั้นนายก็ไปทำเถอะ หวังว่านายจะไม่เสียดายที่หลัง” ริมฝีปากบางของนัทธีพูดอย่างนิ่งๆ

“จะไปเมื่อไหร่?” นัทธีมองเขาพลางถาม

พิชิตยิ้ม “หลังจากนี้สามวัน ฉันเก็บข้าวของเรียบร้อยแล้ว และก็ยื่นใบลาออกแล้ว”

“หลังจากนี้จะกลับมามั้ย?” นัทธีถามอีก

ไม่ว่าจะพูดยังไง พวกเขาก็เคยเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดต่อกัน ถึงแม้ว่ามิตรภาพครั้งนี้จะหายไปแล้วก็ตาม

แต่ว่าตอนนี้คนก็จะไปแล้ว ท่าทีของนัทธีก็อดไม่ได้ที่จะอ่อนลง

พิชิตรู้สึกได้ถึงท่าทีของนัทธีที่มีต่อตนเองเปลี่ยนไป รอยยิ้มบนใบหน้าก็ยิ่งเข้มขึ้น “กลับ รอให้มีเรื่องอะไร ฉันจะกลับมาดู แต่คงไม่อยู่ที่นี่นานแล้ว ฉันในอนาคต คงจะเดินทางแพทย์เท่านั้น บางทีถึงตอนที่แก่แล้ว ฉันอาจจะกลับมาลงหลักปักฐานที่นี่ก็เป็นได้”

“อืม” นัทธีพยักหน้า แสดงให้รู้ว่าเข้าใจแล้ว “ที่แรกเตรียมจะไปที่ไหน?”

พิชิตส่ายหน้า “ตอนนี้ยังไม่ได้คิดเลย รอให้ถึงสนามบินแล้วค่อยตัดสินใจตอนนั้น ถึงยังไงเป็นแพทย์เคลื่อนที่ จะเริ่มจากที่ไหนก็ได้ ไม่ต้องตั้งใจวางแผน”

“ตามใจนาย” นัทธีพยักหน้าเล็กน้อย ไม่ถามต่อแล้ว

พิชิตมองทางเขา “ใช่แล้วนัทธี นายมาที่นี่ เพื่อหารพีเหรอ?”

“พงศกรมาที่นี่ น่าจะมาหาเรื่องรพี ดังนั้นฉันจึงมาดู” นัทธีพยักหน้าตอบรับ

ถึงแม้ว่าจะไม่ได้มีความสัมพันธ์แบบเพื่อนกับรพี แต่ถึงยังไงรพีก็แฟนเก่าของปาจรีย์

ส่วนปาจรีย์ก็เป็นเพื่อนรักที่สุดของวารุณี ตรงจุดนี้ เขาก็ไม่สามารถมองดูรพีโดนพงศกรหาเรื่อง

“ที่แท้เป็นแบบนี้ งั้นพวกเราไปด้วยกันเถอะ พอดีเลยฉันจะไปดูว่าแผลที่ได้รับบาดเจ็บของรพีเป็นยังไงบ้างแล้ว” พิชิตพูด

นัทธีพูดอืม

จากนั้นทั้งสองก็เดินไปทางที่พงศกรเดินไปเมื่อครู่

ขณะนั้น ในห้องผู้ป่วยของรพี

รพีกำลังนั่งอยู่บนเตียงผู้ป่วย หลังพิงพนักพิงเตียง มือข้างนึงถือแก้วพลางดื่มอย่างช้าๆ ส่วนมืออีกข้าง ก็กดแป้นพิมพ์คีย์บอร์ดของโน้ตบุ๊กที่วางอยู่บนขาอย่างเบาๆ กำลังจัดการงาน

ขณะนั้น ประตูห้องผู้ป่วยก็เปิดออก

รพีคิดว่าเป็นพยาบาลมาตรวจ ดังนั้นจึงไม่ได้เงยหน้ามองว่าคนที่เข้ามาเป็นใคร

พงศกรมองรพี เมื่อเอ่ยปากก็พูดแดกดัน “ดูนายตอนนี้สิ เห็นทีตอนนั้นให้นายเจ็บตัวไม่มากพอนะ”

เมื่อได้ยินเสียงนี้ งานในมือของรพีก็ชะงัก จากนั้นก็เงยหน้าขึ้นอย่างแรง มองไปทางพงศกร