บทที่ 82 ขนมเค้ก

“เชิญนั่ง!” นัทธีไม่ได้ตอบ ได้ยกคางชี้ไปทางเก้าอี้ที่อยู่ด้านหน้าโต๊ะทำงาน

วารุณีเดินไปยังเก้าอี้ หลังจากขอบคุณแล้ว ก็ดึงเก้าอี้แล้วนั่งลง

นัทธีเอามือสอดประสานกัน จึงได้เข้าสู่หัวข้อสนทนา “ครั้งที่แล้วเรื่องแบบที่เอ่ยถึงในห้องประชุม แบบของฤดูหนาวในปีนี้ คุณออกแบบถึงไหนแล้ว?”

“ใกล้จะเสร็จแล้วค่ะ” วารุณีตอบ

มีไฟล์งานมั้ย? นัทธีถาม

“มีค่ะ” วารุณีพยักหน้า

นัทธีได้หันทิศทางของโน๊ตบุ๊ค แล้วเลื่อนมันไปตรงหน้าของเธอ

วารุณีเคาะแป้นพิมพ์ไปสองสามี แล้วยื่นโน๊ตบุ๊คคืนไปให้กับนัทธี “ประธานนัทธี ได้แล้วค่ะ”

นัทธีตอบรับไปหนึ่งคำ ก็ได้เลื่อนเมาส์ดูงานที่ออกแบบ

ดูไปครู่หนึ่ง จู่ๆเขาก็นึกอะไรขึ้นมาได้ ก็เรียกมารุตเข้ามา “ชงกาแฟมาให้คุณวารุณีหนึ่งแก้ว แล้วเอาแบล็คฟอรเรสต์เค้กมาหนึ่งชิ้น”

“ประธานนัทธี.........” วารุณีกำลังจะปฏิเสธ มารุตได้ตอบรับไปเสียก่อน “ครับผม ผมจะไปเตรียมเดี๋ยวนี้เลย”

ขณะที่พูด เขามองวารุณีอย่างลึกซึ้งแวบหนึ่ง จึงหันหลังเดินออกไป

เขายังสงสัยอยู่เลย ทำไมช่วงนี้ ท่านประธานจึงได้ให้เขาไปซื้อเค้ก

ซื้อกลับมาแล้ว ตัวท่านประธานกลับไม่กิน ก็เก็บไว้ในตู้เย็น เมื่อถึงเวลาเลิกงานก็ทิ้งมันไป จากนั้นวันที่สองก็ซื้อมาใหม่ ที่แท้มันก็เป็นอย่างนี้นี่เอง

ไม่นานนัก มารุตก็ได้ยกถาดเข้ามา ได้วางกาแฟกับขนมเค้กตรงหน้าวารุณี

วารุณีมองนัทธีที่อยู่ตรงหน้าอย่างอายๆ “ประธานนัทธี แบบนี้ไม่ดีมั้งคะ?”

“ทำไม ไม่ชอบเหรอ?” นัทธีได้เงยหน้าขึ้นมาหน้าจากหลังโน๊ตบุ๊ค

วารุณีโบกมือ “ไม่ใช่ค่ะ เพียงแต่ว่าทานขนมในห้องทำงานของคุณ..........”

“ไม่เป็นไร แผนงานค่อนข้างเยอะ ผมดูเสร็จยังต้องใช้เวลาสักพัก คุณสามารถทานของว่างเพื่อฆ่าเวลาไปก่อน

เมื่อพูดจบ นัทธีก็ก้มหน้าลงไปเหมือนเดิม ไม่ได้สนใจเธออีก

เขาก็ได้พูดถึงขนาดนี้แล้ว วารุณีก็ไม่กล้าที่จะปฏิเสธอีก หยิบซ้อมที่ประณีตตัดเค้กไปหนึ่งชิ้นป้อนเข้าไปในปาก รสชาติอันเป็นเอกลักษณ์ถูกปากของเธอ ทำให้เธอหรี่ตาลงอย่างมีความสุข

“อร่อยมั้ย?” นัทธีจู่ๆก็ถามขึ้น มือที่เลื่อนเมาส์ก็ได้หยุดลงไปด้วย

“อร่อยมากค่ะ” วารุณีเลียครีมที่อยู่บนซ่อม ยิ้มตอบ

นัทธีมองริมฝีปากที่สวยงามของเธอ แววตาหมองลง น้ำเสียงก็ต่ำลง แฝงไว้ด้วยความแหบแห้ง “งั้นก็ดี ที่เหลือเดี๋ยวคุณก็เอากลับไปด้วย”

“เอ่อ............”

“เอาไปให้เด็กๆกิน” รู้ว่าเธอจะพูดอะไร นัทธีก็พูดขัดคำพูดของเธอโดยตรง

วารุณีที่อ้าปาก ก็ยิ้มขึ้นมาทันที “งั้นก็ขอบคุณประธานนัทธีแล้วค่ะ”

นัทธีก็ตอบกลับไปหนึ่งคำ มองไปทางมารุต

มารุตขยับแว่น “ทราบแล้วครับ ผมไปใส่กล่องตอนนี้เลย”

เห็นมั้ยล่ะ ถูกเขาทายถูกแล้ว

ขนมเค้กนั้น ก็เตรียมเพื่อคุณวารุณี

ครึ่งชั่วโมงให้ต่อมา วารุณีถือกล่องเค้กเดินออกมาจากห้องท่านประธาน เดินไปแผนกออกแบบ

ระหว่างทาง เธอก็ได้รับสายของพงศกร “คุณวารุณี คืนนี้ว่างมั้ย?”

“ว่างสิ ทำไมเหรอ?” วารุณีถามกลับ

พงศกรยืนอยู่ตรงหน้าต่าง พูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “คืออย่างนี้ วิทยานิพนธ์ที่เกี่ยวกับสมองของผมได้ถูกตีพิมพ์ในวารสารการแพทย์นานาชาติ”

“จริงเหรอ?” วารุณีเซอร์ไพรส์อย่างมาก

พงศกรพยักหน้าเบาๆ “ใช่”

“คุณพงศกร งั้นก็ยินดีกับคุณด้วย” วารุณีรีบแสดงความยินดี อดไม่ได้ที่จะดีใจแทนเขา

พงศกรหัวเราะเบาๆ “ขอบใจนะ คืนนี้เราทานข้าวด้วยกันเป็นไง ถือเป็นการฉลอง”

“แค่เราสองคนเหรอ?” วารุณีถาม

ดวงตาของพงศกรเปล่งประกายเล็กน้อย “ไม่ใช่ ผมก็ชวนปาจรีย์แล้ว”

“ได้ งั้นคุณส่งโลเคชั่นมาให้ฉัน ฉันเลิกงานแล้วจะไป” วารุณีได้ยินว่าปาจรีย์ก็ไปด้วย เลยตอบตกลงอย่างสบายใจ

หลังจากวางสาย พงศกรก็ได้ส่งข้อความมาให้เธอ

วารุณีเห็นที่อยู่บนข้อความ ก็อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว “Burgrill ฉันจำได้ว่ามันเป็นร้านอาหารกึ่งพับ ดูท่าคงจะไม่สามารถที่พาเด็กๆไปด้วยแล้ว”