บทที่ 825 ความเข้าใจของวารุณี

วารุณีได้ยินความรู้สึกผิดจากน้ำเสียงของปาจรีย์ จึงยิ้มอย่างช่วยไม่ได้ “ไม่มีปัญหาจ้ะ ให้พวกเขากลับไปก็ได้แล้วนี่? อีกอย่างที่พวกเขาไปรอบนี้ ก็ไม่ถือว่าเสียเที่ยวนะ อย่างน้อยพวกเขาก็ได้ไปดูว่าเธอปลอดภัยหรือเปล่า หรือต้องการความช่วยเหลืออะไรไหม"

ปาจรีย์รู้ว่าเพื่อนสนิทของเธอกำลังปลอบโยนเธอ เพื่อที่เธอจะได้ไม่รู้สึกผิด หัวใจของเธอก็อบอุ่นขึ้น

ทันทีหลังจากนั้น วารุณีก็ได้ยินเสียงเคาะประตู จึงเดินไปที่ประตูพลางพูดว่า "โอเคจ้ะ งั้นเดี๋ยวฉันจะคุยกับนัทธีให้ ว่าให้พวกเขากลับไปได้แล้ว"

“จ้ะ ขอบคุณนะวารุณี แล้วก็ช่วยคุยกับนัทธีให้ฉันทีนะ หวังว่าจะไม่ทำให้เขาโกรธ” ปาจรีย์แสดงสีหน้าขอร้อง

วารุณีรู้ว่าเธอเกรงกลัวนัทธี ดังนั้นเธอจึงอดไม่ได้ที่จะหัวเราะเบา ๆ พร้อมกับส่ายศีรษะ “ไม่ต้องห่วงจ้ะ นัทธีเขาไม่โกรธหรอก ฉันจะคุยให้เธอเอง”

“อย่างงั้นก็ดีเลย” ปาจรีย์ตบหน้าอกเบา ๆ

วารุณีกล่าวอย่างจริงจังว่า “ในเมื่อพวกเธอตัดสินใจจะอยู่ที่นั่น แต่ไม่ว่าอย่างไร พงศกรก็รับมือยากอยู่ดี ฉันหวังว่าเธอจะระวังตัว ถ้าเกิดอะไรขึ้นก็บอกฉันได้ทันที เข้าใจไหม?”

“จ้ะ” ปาจรีย์พยักหน้าซ้ำ ๆ

วารุณีกลับมาแสดงท่าทีอ่อนโยนอีกครั้ง “ดีมากจ้ะ ฉันไปก่อนนะ มีคนมาน่ะ”

“จ้ะ เธอไปทำธุระเถอะ” ปาจรีย์ตอบ

วารุณีวางโทรศัพท์ลง แล้วเปิดประตู ลีน่ากำลังยืนอยู่ข้างนอกประตู

ลีน่าเบะปากพลางมองมาที่เธอ “ตั้งนานกว่าจะมาเปิดประตู ยังจะถือโทรศัพท์อีก ทำไมจ๊ะ คุยโทรศัพท์กับประธานนัทธีอีกล่ะสิ?”

วารุณีสั่นศีรษะ “ไม่ใช่นัทธีจ้ะ ปาจรีย์ต่างหาก”

“ปาจรีย์?” ลีน่าได้สติ “เธอว่าอย่างไรบ้าง?”

วารุณีไม่ได้ปิดบังเธอ และเล่าเรื่องราวที่คุยกับปาจรีย์เมื่อครู่ให้ฟัง

หลังจากที่ลีน่าได้ฟัง เธอก็เงียบไปนานประมาณหนึ่ง สักพักจึงถอนหายใจพลางกล่าว “อันที่จริง ฉันเข้าใจเธอนะ”

วารุณีเห็นด้วย “ฉันก็เหมือนกันจ้ะ”

ถ้าเธอไม่เข้าใจ เธอไม่มีทางปล่อยให้ปาจรีย์ตัดสินใจหรอก

ลีน่าแบมือออก “ฉันแค่หวังว่าการตัดสินใจของเธอ สุดท้ายแล้วจะไม่ทำให้เธอแพ้”

วารุณีพยักหน้า “ใช่ เอาละ ไม่พูดเรื่องนี้แล้ว ลีน่า มาหาฉันมีอะไรหรือเปล่า?”

“ฉันมาหาเธอเพราะจะขอหนังสือออกแบบก่อนหน้านี้ ฉบับร่างสองสามฉบับที่ฉันมีมันมีปัญหานิดหน่อย ฉันจะเอาไปเปรียบเทียบน่ะ” ลีน่ากล่าว

วารุณีตอบตกลง “ได้จ้ะ ฉันจะไปเอาให้ เธอรอสักครู่นะ”

พูดจบ เธอก็หันหลังกลับและเดินเข้าไปในห้อง ไม่นานก็หยิบหนังสือออกแบบที่อยู่บนหัวเตียง แล้วกลับมายื่นให้ลีน่า “นี่จ้ะ”

“ขอบใจนะ ใช้เสร็จฉันจะคืนให้” ลีน่ารับมาพลางพูดด้วยรอยยิ้ม

วารุณีพยักหน้าเล็กน้อย “ตามสบายจ้ะ”

“งั้นฉันไปก่อนนะ” ลีน่าโบกมือแล้วหันหลังกลับ

วารุณีปิดประตู หันหลังกลับเข้าห้อง ขณะที่เดินก็วิดิโอคอลหานัทธีอีกครั้ง

นัทธีดูเหมือนจะรอเธออยู่ตลอดเวลา ทันทีที่เธอวิดีโอคอลมาเขาก็กดรับ ใบหน้าที่หล่อเหลาเอาการปรากฏขึ้นบนหน้าจอ "นัทธี"

วารุณีตะโกนใส่สามี

ชายคนนั้นส่งเสียงตอบรับ

วารุณีกล่าวอีกครั้ง “ฉันมีเรื่องจะบอกคุณค่ะ”

“คุณอยากจะบอกเรื่องที่ปาจรีย์วางแผนที่จะไม่ไปน่ะหรือ?” นัทธีมองไปที่เธอ ริมฝีปากบางพลางกล่าวอย่างแผ่วเบา