บทที่ 827 กลืนไม่เข้าคายไม่ออก

เมื่อรู้สึกถึงความทุกข์ใจจากลูกสาว คุณแม่ปารวีจึงหันไปมอง “ปาจรีย์ เป็นอะไรไปลูก?”

ปาจรีย์สูดจมูกพลางส่ายหัว "คุณแม่ หนูไม่ได้เป็นอะไรค่ะ แค่ฝุ่นมันเข้าตาน่ะค่ะ"

เธอยังไม่อยากพูดว่าเธอรู้สึกผิดกับพวกเขา

ไม่อย่างนั้นพวกเขาจะต้องกลับมาปลอบเธออย่างแน่นอน

เมื่อเห็นว่าลูกสาวของเธอไม่ยอมที่จะพูด คุณแม่ปารวีจึงถอนหายใจ ไม่ถามคำถามใด ๆ อีก และพาเธอไปอยู่ต่อหน้าคุณพ่อประสิทธิ์

“สิทธิ์คะ” คุณแม่ปารวีเรียกคุณพ่อประสิทธิ์

คุณพ่อประสิทธิ์ดึงสติกลับมา เงยหน้าขึ้นจากควันบุหรี่ และฝืนยิ้มให้สองแม่ลูก “มาแล้วหรือ”

คุณแม่ปารวีตอบรับ แล้วมองไปยังห้องผู้ป่วยที่อยู่ข้าง ๆ เขา “เขาอยู่ในนั้นหรือคะ?”

รอยยิ้มบนใบหน้าของคุณพ่อประสิทธิ์พลันจางลง “ใช่”

“ตอนนี้เขาเป็นอย่างไรบ้าง? เขาฟื้นหรือยัง?” คุณแม่ปารวีนั่งลงข้างคุณพ่อประสิทธิ์

ปาจรีย์นั่งลงข้างคุณแม่ปารวี

คุณพ่อประสิทธิ์นึกขึ้นได้ว่าลูกสาวกำลังตั้งครรภ์ เขาจึงรีบดับก้นบุหรี่แล้วโยนทิ้งลงในถังขยะ จากนั้นเขาถึงตอบกลับ "เขาไม่เป็นไร อาการดีขึ้นมาก แต่เขายังไม่ฟื้นเลย"

คุณแม่ปารวีถอนหายใจ “ดูเหมือนยังจะต้องรอสินะคะ”

“รออะไรหรือ?” คุณพ่อประสิทธิ์หันมามองเธอ

คุณแม่ปารวีก็ไม่ได้ปิดบังเช่นกัน เธอพูดถึงเรื่องที่ว่าพงศกรอาจฟ้องเขาและจับเขาเข้าคุก

เมื่อฟังเรื่องนี้ ใบหน้าของคุณพ่อประสิทธิ์พลันหยุดชะงักไป

เห็นได้ชัดว่าเขาเองก็ไม่ได้คิดว่าเรื่องแบบนี้อาจจะเกิดขึ้น

ในตอนนั้นเขาโกรธมาก จึงจัดการกับไอ้ผีร้ายเนรคุณที่รังแกปาจรีย์และตระกูลจิรดำรงค์มาโดยตลอด แต่เขาไม่เคยคิดถึงผลลัพธ์ที่จะตามมาหลังจากนั้นเลย

เมื่อคิดถึงตรงนี้ คุณพ่อประสิทธิ์ก็ยิ้มอย่างขมขื่น พลางกล่าว “ช่างเถอะ ตอนนี้ก็จัดการมันไปแล้ว แถมยังได้รับบาดเจ็บแบบนี้ เสียใจไปก็เท่านั้น เพราะงั้นผมคิดว่าถ้าเขาต้องการฟ้องผมก็ฟ้องไป อย่างมากผมก็แค่ติดคุก”

“ไม่ได้นะคุณ” คุณแม่ปารวีรีบโต้แย้งทันที

ปาจรีย์พลันพยักหน้า “ใช่ค่ะคุณพ่อ คุณพ่อจะติดคุกไม่ได้นะคะ”

“ใช่ คุณจะติดคุกไม่ได้นะ” ท่าทีของคุณแม่ปารวีดูจริงจังอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน

เขาเป็นหัวหน้าครอบครัว หากเขาติดคุก แล้วครอบครัวจะทำอย่างไร?

ใครจะเป็นคนแบกรับครอบครัวนี้?

แต่เธอไม่จำเป็น เธอไม่ใช่หัวหน้าครอบครัว ดังนั้น ครอบครัวนี้ยังสามารถเปลี่ยนได้โดยไม่มีเธอ

หากไม่มีเขา พวกเราอยู่ไม่ได้ หากไม่มีเขา แล้วจากนี้ไปใครจะปกป้องปาจรีย์เล่า?

คุณพ่อประสิทธิ์มองไปที่คุณแม่ปารวีด้วยท่าทางจริงจัง เขาอ้าปากราวกับต้องการจะพูดบางอย่าง แต่หลังจากผ่านไป เขาก็ยังไม่พูดอะไร

คุณแม่ปารวีกล่าวขึ้นอีกครั้ง “สิทธิ์คะ คุณฟังฉันนะ คุณจะต้องไม่ติดคุก ไม่ต้องคิดแบบนี้แล้ว”

“ใช่ค่ะคุณพ่อ” ปาจรีย์พยักหน้าอย่างจริงจัง

คุณพ่อประสิทธิ์ขมวดคิ้ว "ผมรู้ว่าคุณกับลูกไม่อยากให้ผมติดคุก เดิมทีเราก็ไม่ได้เป็นคนตัดสินใจ แต่เป็นพงศกรต่างหาก คุณคิดหรือว่าคนแบบเขาจะปล่อยผมไป ไม่มีทาง เขาเพียงแต่จะกักขังเราไว้ในนรก”

“ฉันรู้ค่ะ” คุณแม่ปารวีพยักหน้าด้วยเบ้าตาที่แดงก่ำ

คุณพ่อประสิทธิ์มองเธอ "เรื่องที่ติดคุกนี่ ผมคงต้องติดคุกแหงอยู่แล้วละ คุณกับลูกก็ไม่ต้องเสียใจไป เรื่องนี้เดิมทีมันก็เกิดจากความใจร้อนของผมเอง ผมก็ควรจะรับผิดชอบต่อความผิดของตัวเองด้วย"