ตอนที่ 830
บทที่ 830 จดหมายท้าทายจากนิรุตติ์
October 22, 2026
มารุตซึ่งอยู่ที่โต๊ะทำงานเล็กข้าง ๆ เห็นท่าทีเช่นนั้น จึงถามด้วยความสงสัย “ท่านประธาน เป็นอะไรไปครับ? จดหมายฉบับนี้มีอะไรผิดปกติหรือครับ?”
เมื่อครู่นี้ แผนกต้อนรับได้รับจดหมายลงทะเบียนจากที่ทำการไปรษณีย์ฉบับหนึ่ง แจ้งว่าถึงท่านประธาน
ท่านประธานจึงให้เขาไปเอาขึ้นมา
จะว่าไปก็แปลก หลายปีมานี้คนส่งจดหมายกันน้อยมาก โดยทั่วไปจะเป็นธนาคารใหญ่ ๆ ที่จะส่งพวกบัตรเครดิตให้ลูกค้าทางไปรษณีย์ ถึงจะใช้วิธีส่งจดหมาย
ทุกวันนี้ ถ้าคนต้องการที่จะบอกเรื่องต่าง ๆ ให้คนอื่นก็จะส่งข้อความ วิดีโอ และอีเมล
ดังนั้นเมื่อได้ยินพนักงานต้อนรับบอกว่ามีจดหมายถึงท่านประธาน เขาจึงรู้สึกประหลาดใจเป็นอย่างมาก
คิดว่าคนหัวโบราณที่ไหนยังส่งจดหมายอยู่ เขาลงไปดูก็พบว่าไม่มีชื่อที่อยู่ผู้ส่ง มีเพียงชื่อที่อยู่ผู้รับเท่านั้น นี่ช่างน่าประหลาดใจ
ในตอนนี้ เมื่อเห็นสีหน้าไม่สู้ดีของประธานหลังจากอ่านจดหมายแล้ว มารุตยิ่งรู้สึกว่าในจดหมายนั่นมีบางอย่างผิดปกติ
นัทธีเหลือบมองมารุตที่กำลังถามคำถาม จากนั้นส่งจดหมายในมือให้ “นายดูเองก็แล้วกัน”
มารุตลุกขึ้นและเอื้อมมือไปหยิบ เขาก้มหน้ามองจดหมายฉบับนั้น
เมื่อเห็นเนื้อหาในนั้น เขาก็ตกใจมากเช่นกัน "คุณนิรุตติ์เป็นคนเขียนนี่ครับ"
ลายมือของจดหมายฉบับนี้ เขาคุ้นเคยเป็นอย่างดี ดูแวบเดียวก็รู้ว่าเป็นของนิรุตติ์
ถึงอย่างไร เขาอยู่เคียงข้างท่านประธานมาหลายปี ลายมือของคนตระกูลไชยรัตน์ มองปราดเดียวก็จำได้
ดังนั้นข้อความในจดหมายนี้ต้องเป็นของนิรุตติ์อย่างแน่นอน
แน่นอนว่าสิ่งที่ทำให้เขาประหลาดใจก็คือเนื้อหาข้างในจดหมาย
เดิมที คนที่บอกตำแหน่งของพงศกรและตระกูลจิรดำรงค์ก็คือนิรุตติ์ และสายลับที่พวกเขาจับได้ก็คือคนของนิรุตติ์
พูดถึงสายลับคนนั้นก็น่าเวทนาเช่นกัน คนอื่นใช้เงินหนึ่งล้านเพื่อติดสินบนเขา คนที่ติดต่อกับเขาทางออนไลน์ก็ไม่ใช่ตัวนิรุตติ์เอง
พูดได้ว่า สายลับคนนั้นก็ไม่รู้ว่าตัวเองกำลังทำงานให้ใคร
ทว่านี้ยังแสดงให้เห็นอีกว่า นิรุตติ์คนนี้ฉลาดแกมโกง และจัดการให้ผู้อื่นเป็นสายลับออนไลน์ ด้วยวิธีนี้ พวกเขาไม่เพียงแต่สามารถรู้ข้อมูลต่าง ๆ จากฝั่งของพวกเขา แม้ว่าสุดท้ายแล้วสายลับจะถูกจับได้ ก็ไม่มีทางสาวถึงตัวนิรุตติ์
ความเป็นจริงในตอนแรก พวกเขายังสงสัยว่าสายลับนั้นเป็นคนของนิรุตติ์หรือไม่ แต่แทบไม่มีร่องรอยของนิรุตติ์จากสายลับเลย แต่พวกเขากลับพบเบาะแสบางอย่างที่ว่าพงศกรเคยพบกับสายลับคนนี้
ดังนั้นพวกเขาจึงคิดว่าสายลับนี่เป็นคนของพงศกร
และยืนหยัดจนถึงที่สุด
เพราะพงศกรต้องการตามหาตระกูลจิรดำรงค์ ตอนนี้เขารู้ที่อยู่ของตระกูลจิรดำรงค์แล้ว คนรอบข้างของพวกเขาก็เปิดเผย และสายลับเองก็บอกว่าเขาเคยพบพงศกรมาแล้วครั้งหนึ่ง ดังนั้นความเป็นไปได้ที่ว่าพงศกรเป็นคนส่งสายลับมานั้นจึงสูงมากเป็นธรรมดา
ผลคือพวกเขาเดาผิด สายลับเป็นคนของนิรุตติ์
“ท่านประธาน ท่านว่าเขาส่งจดหมายฉบับนี้ถึงท่าน มันหมายความว่าอย่างไรกันแน่ครับ?” มารุตส่งจดหมายคืนให้นัทธี “และเขายังบอกด้วยว่าสายลับนั่นเขาเป็นคนจัดการเอง เขากำลังยั่วยุเราหรือครับ?”
นัทธีหรี่ตาลง “เขาไม่เพียงแต่ยั่วยุเท่านั้น แต่ยังส่งจดหมายท้าทายถึงฉันด้วย”
“จดหมายท้าทายหรือครับ?” มารุตประหลาดใจ “ท่านประธาน ท่านหมายความว่านิรุตติ์ต้องการต่อสู้กับท่านหรือครับ?”
นัทธียกคางขึ้น "ฉันรู้จักเขาดี นั่นคือสิ่งที่เขาหมายถึง ที่ผ่านมา ฉันกับเขาก็เหมือนแมวไล่จับหนู ฉันไล่จับ เขาหลบซ่อน ฉันจับเขาไม่ได้ แต่ไม่กล้ามาปรากฏตัวต่อหน้าฉัน ในตอนแรก เขาอาจคิดว่าเกมไล่ล่านี้สนุก แต่ด้วยนิสัยของเขา เกมไม่ทันจบ เขาก็ทนกับความกดดันจากการถูกไล่ล่าไม่ไหว ดังนั้นเขาจึงหมดความอดทน จึงโผล่หางออกมาเอง จดหมายท้าทายฉบับนี้ก็คือหลักฐาน”
เขาชี้ไปที่จดหมายบนโต๊ะ
สุดท้ายมารุตก็พยักหน้าโดนพลัน “อย่างนี้นี่เอง มิน่าล่ะที่ท่านไม่เคยคิดที่จะคว้าตัวนิรุตติ์ออกมาเร็ว ๆ เพราะท่านรู้ว่าไม่ช้าก็เร็วเขาก็จะโผล่หัวมา”
“ถูกแล้ว” นัทธีหรี่ตาลง “นิรุตติ์คนนี้นับว่าเป็นคนทะเยอะทะยาน ความสามารถไม่น้อย แต่นิสัยใจคอไม่ดี นิสัยของเขาจะดึงเขาลงนรกไม่ช้าก็เร็ว นี่ก็เป็นสาเหตุว่าทำไมคุณปู่ถึงไม่ค่อยอบรมสั่งสอนเขามากนัก"
“เข้าใจแล้วครับ” มารุตดันแว่นตา “ถ้าอย่างนั้นท่านประธานครับ เราจะทำอย่างไรต่อไปครับ?”
นัทธีไม่ตอบและถามกลับ "นายก็รู้ร่องรอยของนิรุตติ์มาก่อนแล้วไม่ใช่หรือ คนที่ส่งไปหาเจอหรือยัง"
มารุตสั่นศีรษะ "ในตอนแรก เราแน่ใจว่าเขาอยู่ในประเทศนั้นครับ ยืนยันแล้วว่ามีข่าวคราวการเคลื่อนไหวของนิรุตติ์ แต่หลังจากที่เราส่งคนไป ก็พบว่าร่องรอยของเขาหายไป เราจึงเดาว่าเขาน่าจะหนีไปแล้วครับ"