บทที่ 852 ลีน่าผู้บ้าคลั่ง

อย่างไรก็ตาม สุขใจไม่ได้มีกำหนดการจะออกโรงพยาบาลของในตอนนี้ ซึ่งเร็วกว่ากำหนดการเดิมเกือบหนึ่งเดือน

ดังนั้นเธอจึงกังวลมากว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับสุขใจในภายหลัง

นัทธีรู้ว่าวารุณีกังวล เขากอดเธอพลางตอบอย่างนุ่มนวล "ไม่ต้องกังวล ไม่มีอะไรหรอก ตอนแรกที่ทางโรงพยาบาลแจ้งว่าสุขใจออกจากโรงพยาบาลได้แล้ว ผมก็กังวลเหมือนกัน เลยถามให้ชัดเจนแล้ว สุขใจจะไม่เป็นอะไร การออกโรงพยาบาลของเขาได้รับการยินยอมจากแพทย์หลายท่านแล้ว”

ขณะที่ฟังสามีพูด วารุณีพยักหน้า “ดีแล้วละค่ะ ดีแล้ว”

พวกแพทย์เองก็คงไม่กล้าจัดการสุ่มสี่สุ่มห้า มิฉะนั้น นัทธีไม่มีวันปล่อยพวกเขาไปแน่

สรุปได้ว่า ตราบใดที่สุขใจสบายดีก็ดีแล้ว

ขณะที่คิดถึงเรื่องนี้ วารุณีก็ผละจากอ้อมแขนของนัทธี ก้าวไปข้างหน้าแล้วนั่งยองๆ ข้างเปล และจับมือน้อยๆ ของสุขใจ ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความรักอันอ่อนโยนของคนเป็นแม่

ราวกับว่าสุขใจก็รู้สึกเช่นกัน จึงจับนิ้วของวารุณีไว้

นิ้วของวารุณีนั้นไม่หนาทว่าค่อนข้างเรียว

แต่ถึงอย่างนั้น สุขใจก็ยังจับไม่ได้ จับได้เพียงครึ่งนิ้วเท่านั้น

แต่ครึ่งนิ้วนี้ ก็ทำให้วารุณีน้ำตาแทบร่วง

“สุขใจ...” วารุณีส่งเสียงเรียกสุขใจ แล้วรีบหันไปมองสามีที่อยู่ข้างๆ เธอ “ที่รัก ดูสิ สุขใจกุมนิ้วฉันด้วยละ เขาจับสิ่งของได้แล้ว”

จับสิ่งของได้ แสดงว่าสุขใจรู้วิธีควบคุมร่างกายตนเอง

แล้วเธอจะไม่ดีใจได้อย่างไร

นัทธีลงมานั่งยองๆ ด้วย และลูบใบหน้าน้อยๆ ที่นุ่มนิ่มของลูกชาย พลางตอบเบาๆ "สุขใจเป็นอัจฉริยะน้อยเหมือนอารัณเลย"

“น้องชายของผมต้องเป็นอัจฉริยะน้อยแน่ๆ” อารัณได้ยินพ่อพูดแบบนี้ จึงเงยหน้าขึ้นอย่างภาคภูมิใจ

ไอริณพยักหน้า “น้องชายสุดยอด!”

สองสามีภรรยาได้ยินเด็กทั้งสองชมสุขใจ จึงมองหน้ากันแล้วยิ้ม

การที่สุขใจมาที่นี่ เรียกได้ว่าเป็นสิ่งที่ดีที่สุดที่วารุณีได้พบในช่วงไม่กี่เดือนที่ผ่านมา

ดังนั้น เมื่อเธอออกจากห้องรับรองกลับมาที่สถานที่แข่งขัน บนใบหน้าเธอก็ยังคงมีรอยยิ้มและหยุดยิ้มไม่ได้

ลีน่ารู้สึกได้ว่าเธออารมณ์ดี จึงอดไม่ได้ที่จะมองค้อนใส่เธอ "ฉันว่านะวารุณี มันจำเป็นไหมเนี่ย? ฉันรู้ว่าสามีและลูกๆ มาหาเธอที่นี่เพื่อเป็นกำลังใจให้เธอ แต่เธอถึงกับต้องยิ้มไม่หยุดจนถึงตอนนี้ขนาดนั้นเชียว ถ้าไม่ใช่เพราะเธอยืนแบกหน้าอยู่ตรงนั้น คงดูโง่มากเลยนะเนี่ย”

วารุณีเอามือลูบหน้า “ฉันยิ้มแล้วดูโง่จริงหรือ?”

“ไม่ใช่สักหน่อย” ลีน่าสั่นศีรษะ “ฉันเพิ่งพูดไป ว่าเธอยืนแบกหน้าอยู่ตรงนี้ ใบหน้าที่สวยพริ้งขนาดนี้ ต่อให้เธอยิ้มแล้วดูโง่ก็ดูไม่ออกหรอก ฉันเป็นแค่อุปมาอุปไมยน่ะ จะว่าไป เธอยิ้มไม่เกรงใจกันเลยนะ ยิ้มปากไม่หุบเลยเนี่ย ก่อนหน้านี้ประธานนัทธีและเด็กทั้งสองมาหาเธอ แม้ว่าเธอจะดีใจ แต่ไม่ได้ยิ้มถึงขนาดนี้ ทำไมกัน? ประธานนัทธีเซอร์ไพรส์เธอใหญ่เลยละสิ ถึงออกจากห้องรับรองมาแล้ว เธอก็ยังหยุดดีใจไม่ได้สักทีเนี่ย?”

เธอมองวารุณีพลางคาดเดา

เธอไม่ได้เข้าไปในห้องรับรอง ดังนั้นเธอจึงไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับวารุณีในห้องรับรองนั่น

เนื่องจากเธอไม่อยากรบกวนการรวมตัวกันของครอบครัวพวกเขา เธอจึงไปทานอาหารที่โรงอาหารคนเดียว จากนั้นก็พักผ่อนในเลานจ์ และไม่ได้กลับไปสถานที่แข่งขันจนกว่าจะถึงเวลาแข่งในช่วงบ่าย

พอกลับมาก็เห็นเพื่อนรักยิ้มตลอดเวลา จึงอดไม่ได้ที่จะถาม

วารุณีได้ยินลีน่ากล่าว จึงเสยผมพลางตอบกลับ "ใช่จ้ะ นัทธีเซอร์ไพรส์ฉันใหญ่เลย เป็นเซอร์ไพรส์ที่ยิ่งใหญ่มาก ชีวิตนี้ฉันจะไม่มีวันลืมมันเลย"

“เอ๋?” ลีน่าสนใจขึ้นมา พลางเอนตัวเข้าไปถามอย่างรวดเร็ว “อะไรน่ะ อะไร บอกฉันเร็วเข้า ประธานนัทธีให้ของมีค่าใช่หรือเปล่า?”