บทที่ 861 อดีตคุณหญิงตระกูลไชยรัตน์โทรมา

วารุณีจึงจะไม่จ้องเขาอีก เก็บสายตากลับมา จากนั้นก็นึกอะไรออก ขมวดคิ้วแน่นเล็กน้อย “ไม่รู้ว่าทางปาจรีย์เป็นยังไงบ้างแล้ว สองสามวันนี้ เธอไม่ได้ติดต่อกับฉันเลย ไม่รู้ว่าเป็นดีหรือร้าย”

“ไม่ใช่เรื่องร้าย” นัทธีนั่งไขว่ห้างแล้วตอบกลับ

วารุณีมองเขา “ทำไมล่ะ?”

“ข่าวที่ไม่มีข่าวคราวนั้น มักจะเป็นข่าวที่ดีที่สุด” เขาเม้มริมฝีปากบางแล้วพูด “หากตระกูลจิรดำรงค์เกิดเรื่องอะไรจริงๆ ไม่มีทางไม่ติดต่อเธอแน่นอน ถึงแม้ว่าปาจรีย์จะไม่ติดต่อ แต่พ่อแม่เขาเธอก็จะติดต่อมา แต่ว่าพวกเขาไม่ได้ติดต่อมา นี่สามารถแสดงว่า ไม่ได้เกิดเรื่องอะไรขึ้นกับพวกเขา ดังนั้นเธออย่าคิดมาก”

“แต่ว่าไม่มีข่าวอะไรเลย ฉันไม่รู้สถานการณ์ของพวกเขา รู้สึกวางใจไม่ลง” วารุณีนวดขมับ พูดด้วยความรู้สึกเครียด

นัทธีพูดปลอบ “ไม่มีอะไรที่ปล่อยวางไม่ลงหรอก ฉันบอกแล้วไม่ใช่เหรอ ขอแค่ไม่มีข่าวของพวกเขา งั้นก็คิดไปในทางที่ดีทั้งหมด อีกอย่าง ในพื้นที่ใกล้ๆพวกเขา พวกเราก็ได้จัดคนไปปกป้องพวกเขาอย่างลับๆ ไม่ใช่เหรอ คนของเรายังไม่ส่งข่าวร้ายของตระกูลจิรดำรงค์มาเลย งั้นแสดงว่าตระกูลจิรดำรงค์ปลอดภัยดีทุกอย่าง”

ได้ยินผู้ชายพูดเช่นนี้แล้ว วารุณีจึงจะค่อยๆ วางใจลง “นายพูดถูก ฉันทำตัวเองตกใจเอง”

“พอแล้ว ฉันรู้ว่าเธอเป็นห่วงตระกูลจิรดำรงค์ ทว่าก็อย่าทำให้ตนเองเคร่งเครียดถึงขั้นนี้” นัทธียื่นมือออกไป ขยี้ผมของเธอแล้วพูด

วารุณียิ้ม “ค่ะค่ะค่ะโอเคค่ะเจ้าพ่อจุกจิกจู้จี้ของฉัน ฉันไม่คิดมากแล้วโอเคไหม? ”

“แบบนี้แหละถูกแล้ว” นัทธีพยักหน้าเบาๆ

จากนั้น โทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้น

นัทธีหยิบโทรศัพท์ออกมาดู ขมวดคิ้วเบาๆ

“ทำไมเหรอ?” วารุณีหยุดท่าทางที่กำลังดื่มนม ถามด้วยสีหน้าที่เป็นห่วง

คิ้วของนัทธีค่อยๆ คลายลง “แม่ของนิรุตติ์โทรหาฉัน”

“แม่ของนิรุตติ์?” วารุณีแปลกใจ “เธอโทรหานายทำไม??”

ตั้งแต่ที่ขงเบ้งเสียชีวิตแล้ว อดีตคุณหญิงตระกูลไชยรัตน์ก็ออกจากบ้านไชยรัตน์ ไม่รู้ว่าไปไหนแล้ว เหมือนหายตัวไปทั้งคนเลย

หากไม่ใช่เพราะตอนนี้นัทธีบอกว่าคนๆ นี้โทรมา วารุณีรู้สึกว่าตนเองจะลืมคนคนนี้ไปแล้ว

สำหรับอดีตคุณหญิงตระกูลไชยรัตน์คนนี้ วารุณีไม่ได้มีความรู้สึกที่ไม่ดี ทว่าก็ไม่ได้มีความรู้สึกดีด้วย

เธอไม่สามารถลืมเรื่องที่อดีตคุณหญิงตระกูลไชยรัตน์คนนี้เรียกเธอไปพูดคุยต่อหน้าที่ร้านกาแฟ อดีตคุณหญิงตระกูลไชยรัตน์นั่นท่าทางหยิ่งยโส เธอจำขึ้นใจเลยจริงๆ

แน่นอนว่า นอกจากเรื่องนี้แล้ว อดีตคุณหญิงตระกูลไชยรัตน์ก็ไม่เคยทำเรื่องร้ายๆ อะไรกับเธออีก

ดังนั้นเธอแค่ไม่ชอบ แต่ก็ไม่ได้เกลียด

“ไม่รู้” นัทธีส่ายหัวเบาๆ “แต่ว่าหลังจากที่เธอออกจากบ้านไชยรัตน์ไปแล้ว ก็ไม่ได้การติดต่อใดๆ กับบ้านไชยรัตน์แล้ว พูดตามหลักแล้วก็คือ เธอน่าจะไม่มีความจำเป็นที่ต้องมาติดต่อกับฉัน แต่ว่าตอนนี้ดันมาโทรหาฉัน น่าจะมีเรื่องอะไรแน่นอน”

“ฉันก็รู้สึกแบบนั้นเหมือนกัน” วารุณีพยักหน้า จากนั้นก็พูดเร่ง “งั้นนายรีบรับสาย ดูว่าเธอมีเรื่องอะไรกันแน่”

นัทธีอื้มตอบกลับ จากนั้นก็ใช้นิ้วโป้งเลื่อนบนหน้าจอ รับสายมาฟัง

วารุณีมองเขาอยู่แบบนั้น

ผ่านไปประมาณสองสามนาที นัทธีเม้มริมฝีปาก วางโทรศัพท์ลง

วารุณีนั่งตัวตรง รีบถามขึ้น “เป็นไงบ้าง? เธอพูดอะไรเหรอ?”

“เธอบอกว่า ให้ฉันไว้ชีวิตนิรุตติ์” นัทธีตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา