บทที่ 865 อยากรื้อฟื้นความทรงจำไหม

ลูกสาวและสามีพูดขนาดนี้แล้ว ทีนี้ก็ไม่ถึงขั้นที่คุณแม่ปารวีจะไม่เชื่อแล้ว

นัยน์ตาของคุณแม่ปารวีไม่สามารถปกปิดความตกใจได้ “ทำไมถึงเป็นเช่นนี้? ทำไมจู่ๆ เขาถึงลดความแค้นที่มีต่อพวกเราล่ะ”

พอคำถามนี้ออกมา คุณพ่อประสิทธิ์และปาจรีย์ต่างก็เงียบไปเลย

เพราะว่าพวกเขาต่างก็ตอบไม่ออก ใครก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับพงศกรกันแน่ ทำไมจู่ๆ ถึงลดความแค้นที่มีต่อพวกเขา

นอกจากว่า พวกเขาจะไปถามพงศกร

ทว่าจะถามเหรอ?

ปาจรีย์มองไปทางคุณพ่อประสิทธิ์

หลังจากที่คุณพ่อประสิทธิ์ลังเลไปสักพักแล้ว สุดท้ายก็ส่ายหัว “ช่างเถอะ ไม่ว่าจะเพราะอะไรเขาถึงได้ไม่เห็นเราเป็นศัตรูแล้ว พวกเราก็ทำเป็นไม่รู้ อย่าไปถามสาเหตุกับเขา หากถามแล้ว กลับทำให้เขาโมโหขึ้นมา แล้วยกเลิกสิ่งที่ตกลงกับพวกเราไว้ในก่อนหน้านี้ทั้งหมดก็แย่แล้ว”

คุณแม่ปารวีพยักหน้า “พ่อของหนูพูดถูก ทำเป็นไม่รู้เถอะ? พวกเราดูแลเขาก่อน รอให้หลังจากนี้ ดูว่าสามารถหลุดพ้นตากเขาได้หรือเปล่า หากได้ งั้นก็ดีที่สุด หากไม่ได้ เฮ้อ......”

คำพูดด้านหลัง เธอไม่ได้พูดแล้ว ทว่าความหมายนั้นทุกคนต่างก็รู้ดี

ทันใดนั้น ครอบครัวสามคนนี้ก็ตกอยู่ในความเงียบสงบ ผ่านไปสักพัก จึงจะตีบรรยากาศที่เงียบสงบนี้แตก

คุณแม่ปารวีตบไหล่ของปาจรีย์เบาๆ พูดอย่างอ่อนโยนว่า “พอแล้ว ไม่ต้องคิดมากแล้ว”

ปาจรีย์ยิ้มที่มุมปากแล้วตอบกลับอื้ม “หนูรู้ค่ะ เอาเถอะค่ะคุณพ่อคุณแม่ เวลาพอประมาณแล้ว หนูเข้าไปดูเขาก่อนนะคะ ดูว่าเขาดื่มซุปหมดหรือยัง จะได้ทำความสะอาดเก็บถ้วยเก็บตะเกียบค่ะ”

“ไปเถอะ” คุณแม่ปารวีพยักหน้า

ปาจรีย์ลุกขึ้น เดินไปยังนอกประตูห้องผู้ป่วยของพงศกร ยกมือขึ้นเคาะประตู “คุณพงศกร ฉันเอง ฉันสามารถเข้ามาได้ไหม?”

“เข้ามาเถอะ” ภายในประตูห้องมีเสียงของพงศกรดังผ่านมา เสียงของเขาเงียบสงบมาก ไม่มีความโกรธแค้นใดๆ และความโหดเหี้ยมใดๆ แฝงอยู่ข้างในเลย

คุณพ่อประสิทธิ์และคุณแม่ปารวีสบตากัน

ครั้งนี้ คุณแม่ปารวีเชื่อทั้งหมดแล้วจริงจริง พงศกรไม่ได้เห็นพวกเขาเป็นศัตรูแล้วจริงจริง

เหตุผลนี้ ทำให้พวกเขาแปลกใจและตกใจมากจริงจริง

ทว่าพวกเขาไม่ได้ตัดสินใจจะไปถาม

ก็เหมือนกับที่พูดเมื่อกี้ หากถามแล้วเขาเกิดโมโหขึ้นมาจะทำอย่างไร?

“ประสิทธิ์ พวกเราเข้าไปไหม?” คุณแม่ปารวีมองคุณพ่อประสิทธิ์แล้วถาม

คุณพ่อประสิทธิ์ส่ายหัว “ไม่เข้าไปแล้ว คนที่ทำให้พ่อแม่เขาเสียชีวิต คือพวกเรา เขาคิดว่าเป็นแบบนี้มาโดยตลอด ดังนั้นเขาจึงมีความแค้นกับพวกเรามากกว่าปาจรีย์ เขาอาจจะแค่ทำเช่นนี้กับปาจรีย์ แต่ยังคงเห็นพวกเราเป็นศัตรูเหมือนเดิมล่ะ?”

“นายพูดถูก งั้นได้ พวกเรารอปาจรีย์อยู่ที่นี่กันเถอะ” คุณแม่ปารวียิ้ม

คุณพ่อประสิทธิ์ไม่ได้พูดอะไรแล้ว จูงมือของเธอ ทำการปลอบใจอย่างไร้เสียง

ในห้องผู้ป่วย หลังจากที่ปาจรีย์เข้าไปแล้ว ก็มองไปทางเตียงผู้ป่วยทันที อยากจะดูว่าผู้ชายที่อยู่บนเตียงดื่มหมดหรือยัง

พอดูแล้ว ก็เห็นว่าผู้ชายไม่ได้ถือถ้วยอยู่ แต่ว่าจับนิตยสารด้านการแพทย์ไว้เล่มหนึ่ง นี่ทำให้ปาจรีย์รู้สึกอดสงสัยไม่ไหว “คุณพงศกร คุณไม่ได้ดื่มซุปเหรอ?”

ปาจรีย์เบ้ปากมองไปทางตำแหน่งตรงหัวเตียง

ปาจรีย์มองไปแล้ว จึงจะเห็นว่าถ้วยซุปที่ตนเองเทไว้ก่อนหน้านี้ หมดแล้ว กลายเป็นถ้วยเปล่าแล้ว

เห็นได้เลยว่า เขาดื่มไปแล้ว

ไม่รู้ว่าเพราะอะไร ในใจของปาจรีย์มีความดีใจเล็กน้อย ทว่าบนใบหน้ากลับไม่แสดงออก เดินไปอย่างเงียบๆ หยิบถ้วยเปล่านั้นขึ้นมา “คุณพงศกร คุณจะเอาอีกไหม?”

“ไม่แล้ว” พงศกรส่ายหัว “ดื่มพอแล้ว รสชาติไม่เลว เธอต้มเอง?”

เขามองเธอ

ปาจรีย์ก้มมองลงล่าง เลี่ยงสายตาจากเขา “ขอบคุณที่ชม ฉันเป็นคนต้มเอง”

“ฉันจำได้ว่า เหมือนเธอจะต้มซุปซี่โครงหมูไม่ค่อยเป็น” พงศกรใช้มือข้างเดียวพยุงหัวไว้แล้วพูด

ปาจรีย์อื้มตอบกลับ “ฝึกมาจากแม่ฉันเอง ล้มเหลวไปหลายครั้งมากกว่าจะสำเร็จ”