บทที่ 879 ไม่สบายรึเปล่า

คืนนั้น ชายคนกลายเป็นคนที่แข็งแกร่งมาก ความอ่อนโยนในปกติได้หายไป และได้ลากวารุณีสู้รบด้วยกันเกือบทั้งคืน

จนกระทั่งรุ่งเช้าของวันรุ่งขึ้น ถึงจะยอมปล่อยวารุณีไป

วารุณีถึงมีโอกาสได้หายใจโล่งๆหน่อย จากนั้นก็ผล็อยหลับไปบนหมอน

เธอเหนื่อยมากจริงๆ จนไม่สามารถยกเปลือกตาที่อ่อนล้าได้ ไม่มีเรี่ยวแรง ไม่อยากขยับเลยสักนิด แม้แต่นิ้วก็ไม่อยากขยับ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเรื่องจะดึงผ้าห่มมาห่มตัวเอง การปรับท่านอนเลย จึงปล่อยตัวนอนคว่ำหน้าลงบนเตียงอย่างทำอะไรไม่ได้

ให้มันเป็นแบบนี้ไปเถอะ ไม่ว่าท่าทางของเธอจะเป็นอย่างไร เธอเหนื่อยเกินไปแล้ว คิดเพียงแค่อยากนอนเท่านั้น

ดังนั้นที่เหลือ รอพรุ่งนี้ตื่นมาค่อยว่ากันแล้วกัน

ด้วยแบบนี้ วารุณีก็หลับสนิทไปทันที เป็นเพราะเหนื่อยเกินไป จนทำให้เกิดเสียงกรนเล็กน้อย เป็นเครื่องพิสูจน์ว่าตอนนี้เธอหลับลึกเพียงใด

และที่นอนคว่ำอยู่บนหลังเธอ ก็คือนัทธีที่กำลังพักผ่อนอยู่ก็ได้ยินเสียงกรมของหญิงสาว รู้ว่าผู้หญิงหลับแล้ว จึงรีบใช้มือสองข้างยกร่างของหญิงสาวขึ้นมา

การสู้รบที่ดุเดือดทั้งคืน แม้ความเขาจะมีพลังกำลังมากมายเกินมนุษย์ แต่ตอนนี้จะไม่เหนื่อยก็คงไม่ได้

ดังนั้นหลังจากจบสิ้นแล้ว เขาจึงไม่ได้ลุกขึ้นมา อุ้มหญิงสาวไปอาบน้ำเหมือนเช่นเคย แต่กลับนอนคว่ำที่ตัวของหญิงสาว และหอบเหนื่อยเล็กน้อยเพื่อพักผ่อน และคลายความเหนื่อยล้าของร่างกาย อยากจะรอจนถึงความเหนื่อยหายไปหมดแล้วค่อยพาผู้หญิงไปอาบน้ำ

แต่ปรากฏว่า หญิงสาวจะอดทนความง่วงไม่ได้หลับไปซะแล้ว

“คุณภรรยา”หลังจากนัทธีลุกขึ้นนั่ง ก็เขย่าไหล่วารุณีเบาๆ อยากเรียกหญิงสาวให้ตื่น “ตื่นๆ ผมจะพาคุณไปอาบน้ำ อาบเสร็จค่อยนอน”

วารุณีขมวดคิ้ว ไม่คิดอยากจะลุกขึ้นมา

นัทธีเห็นความเหนื่อยล้าจากหว่างคิ้วของเธอ รวมไปถึงรอยคล้ำใต้ตาจางๆ ในที่สุดก็ล้มเลิกความคิดที่จะปลุกเธอให้ตื่นเพื่อไปอาบน้ำ

ช่างเถอะ เหนื่อยขนาดนี้ ก็ปล่อยให้เธอหลับไปเถอะ

แต่ว่าท่านี้ ต้องปรับสักหน่อย จะนอนคว่ำไม่ได้ มันไม่ดีต่อหัวใจ และไม่ดีต่อเขา

ความนุ่มนิ่มคู่นี้ที่เขาชอบที่สุด จะโดนทับแบนแบบนี้ไม่ได้

มือของนัทธี จับไหล่ของวารุณีไว้ แล้วพลิกหญิงสาวอย่างเบามือ และช่วยเธอปรับท่านอนให้หญิงสาว

หลังจากปรับเสร็จแล้ว ก็คลุมผ้าห่มให้หญิงสาว เพื่อให้เธอนอนได้สบายมากขึ้น

หลังจากจัดการเสร็จ นัทธีก็ลุกขึ้น เดินไปที่ห้อง เตรียมจะอาบน้ำก่อนแล้วค่อยว่ากัน

เหนื่อยมาทั้งคืน ทั้งตัวเต็มไปด้วยเหงื่อ และเมื่อเหงื่อแห้ง ก็รู้สึกเหนียวตัว มันรู้สึกอึดอัดเป็นอย่างมาก

ดังนั้น นี่ก็เป็นเหตุผลว่าทำไม ที่เขาอยากจะให้วารุณีอาบน้ำก่อนแล้วค่อยนอน

แต่ในเมื่อวารุณีหลับไปแล้ว เขาก็ไม่สามารถปลุกเธอตื่นได้

หลังตื่นนอน ร่างกายเธอคงอ่อนเพลียมาก คนที่จะเป็นห่วงก็เขานั่นแหละ

นัทธีเป็นคนอาบน้ำไว ไม่ถึงสิบนาทีก็อาบเสร็จออกมา

เขาเช็ดผมอย่างสบายอารมณ์ จากนั้นก็เดินไปที่ข้างเตียง ยกผ้าห่มขึ้นแล้วขึ้นไป กอดหญิงสาวที่หลับสบายไว้ แล้วปิดตาลง นอนหลับตามไป

ในขณะเดียวกัน ในอีกด้านหนึ่ง

ทางด้านฝั่งของปาจรีย์นั้นเป็นช่วงกลางคืนแล้ว

เธอจัดเก็บห้องของตัวเองเสร็จ ก็เปิดประตูออก เดินไปที่ห้องผู้ป่วยของพงศกรที่ข้างๆ เตรียมจะถามว่าคืนนี้เขาอยากทานอะไร ตัวเธอจะได้ออกไปซื้อของทำให้เขาทาน

แม้ว่าเขาจะให้เธอจ้างพยาบาลประจำตัวมาดูแลแล้ว แต่ตอนนี้ยังไม่ถึงเวลาปฏิบัติงานของพยาบาลประจำตัว เธอยังต้องค่อยดูแลอยู่

เมื่อมาถึงหน้าประตูห้องผู้ป่วยที่พงศกรพักอยู่ ปาจรีย์ก็ยกมือเคาะประตู

พงศกรที่พักอยู่ด้านในประตูเพิ่งตื่นไม่นาน สมองยังสะลึมสะลือเล็กน้อย เมื่อได้ยินเสียงเคาะประตู ก็ย่นขมวดคิ้ว แล้วเอ่ยด้วยเสียงแหบเล็กน้อย “เข้ามา”

นอกประตู ปาจรีย์ที่ได้ยินน้ำเสียงที่ผิดปกติไปของพงศกร ก็รู้สึกตกใจ จนรีบเปิดประตูเดินเข้ามา “ คุณพงศกร คุณเป็นอะไรไหมคะ ไม่สบายรึเปล่าคะ ฉันฟังจากเสียงของคุณแล้วเหมือนจะไม่ค่อยสบายค่ะ”

พงศกรเอาข้างหนึ่งมือก่ายบนตา เมื่อได้คำพูดนี้ ก็ยกมือออกจากดวงตา แล้วลุกขึ้นนั่งบนเตียงทันที พร้อมกับเงยหน้าหันไปมองหญิงสาวที่ยืนอยู่ตรงหน้าประตู “เป็นคุณนี่เอง”