ตอนที่ 881
บทที่ 881 ทำไมถึงเก็บเด็กไว้
October 22, 2026
“ฉันรู้ค่ะว่าเรื่องมันก็ผ่านมาหลายวันแล้ว แต่ว่า......”
ปาจรีย์ขยับปากเล็กน้อย อยากพูดอะไรอีกบางอย่าง พงศกรยกมือขึ้น ตัดบทเธออีกครั้ง “เอาล่ะ ฉันบอกว่า เลิกพูดได้แล้ว”
ปาจรีย์ก้มหน้า “ค่ะ”
ชั่วขณะหนึ่ง ภายในห้องผู้ป่วยก็เข้าสู่ความเงียบ
แต่หลังจากนั้นไม่นาน ปาจรีย์ยังคงเงยหน้าขึ้นมาอย่างไม่สบายใจ แล้วถาม “คุณพงศกรคะ คุณเป็นหมอสมอง งั้นคุณรู้ไหมคะ ว่าก้อนเลือดในสมองคุณ มันจะหายไปมั้ย？”
เธอกังวลอย่างมากว่ามันจะไม่หายไป หลังจากนั้นมันจะค่อยๆ กลายเป็นมะเร็งขึ้นมาคงจะยุ่ง
เธอจำได้ว่าเมื่อก่อนเธอเคยดูละครเรื่องหนึ่ง นางเอกละครมีก้อนเลือดในสมอง กดทับเส้นประสาทการมองเห็น หลังจากนั้นมันก็ค่อยๆ กลายเป็นมะเร็งแล้วก็ตายในที่สุด
ดังนั้นเธอจึงคิดได้ว่า เพียงแค่ปัญหาเดียวเล็กๆ ก็สามารถกลายเป็นปัญหาใหญ่ได้ในท้ายที่สุด
เรื่องมีสิ่งบางอย่างอยู่ในสมองแบบนี้ ไม่สามารถเพิกเฉยได้
เมื่อมองปาจรีย์ที่สองมือกำลังกุมกันแน่น สีหน้าเต็มไปด้วยความกังวล ริมฝีปากของพงศกรก็ยกโค้งขึ้นเล็กน้อย “หายได้”
“จริงเหรอคะ？” ปาจรีย์ดวงตาเป็นประกาย บนใบหน้าแสดงให้เห็นถึงรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความประหลาดใจ
พงศกรพยักหน้า “ฉันคือหมอสมอง เธอคิดว่าฉันจะไม่รู้เหรอ？เธอคิดว่าฉันจะล้อเล่นกับอาชีพตัวเองงั้นเหรอ？”
“ไม่ค่ะๆๆ ฉันไม่ได้หมายความว่าแบบนี้” ปาจรีย์รีบส่ายหน้าอธิบาย “ฉันแค่ดีใจมากไปหน่อย เลยอดที่จะเช็คไม่ได้”
“อ๋อเหรอ？ดีใจเกินไป？” พงศกรโน้มเอนไปข้างหน้าเล็กน้อย แล้วจ้องไปที่ดวงตาของเธอ “ฉันไม่เป็นไร เธอดีใจมากเลยเหรอ？”
สายตาของปาจรีย์รีบแวบหลบสายตาของเขา หลังจากนั้นก็พยักหน้า “ค่ะ ฉันดีใจมาก พ่อของฉันเป็นคนก่อเรื่องนี้ขึ้น ถ้าคุณเป็นอะไรไป ครอบครัวเราคงไม่สบายใจ ดังนั้นพอได้ยินว่าคุณไม่เป็นอะไร ฉันก็ต้องดีใจอยู่แล้ว แบบนี้ ครอบครัวเรา ก็จะได้ไม่ต้องแบกรับภาระทางจิตใจมากเกินไป”
ปาจรีย์เม้มริมฝีปากบาง “ฉันนึกว่า เพราะว่าเธอเป็นห่วงฉันซะอีก”
ประโยคที่เขาพูดขึ้นไม่ได้เสียงดังนัก ปาจรีย์จึงได้ยินไม่ชัด จึงเอียงหัวอย่างสงสัย “คุณพงศกร คุณว่าอะไรนะคะ？”
“เปล่าหรอก” พงศกรหลับตาลง ตอบกลับอย่างแผ่วเบา
ปาจรีย์รู้สึกได้ว่าอยู่ๆ เขาก็เย็นชาขึ้น แต่กลับไม่รู้สาเหตุ ยักไหล่เล็กน้อย และไม่ได้คิดอะไรมาก เพียงแค่ถาม “ใช่แล้วคุณพงศกรคะ ก้อนเลือดในสมองคุณ นานแค่ไหนถึงจะหายไปคะ？”
“ประมาณเดือนกว่า” พงศกรเอนหลังพิงหัวเตียงอีกครั้งแล้วตอบ
ปาจรีย์พยักหน้า “งั้นก็ดีค่ะ”
เดือนกว่าเลยเหรอเนี่ย ไม่เร็ว แต่ก็ไม่ได้นานมาก ยังถือว่าอยู่ในขอบเขตที่รับได้
“แต่ในหนึ่งเดือนนี้ คุณจะมีอาการเวียนหัวหรือปวดหัวมั้ยคะ？” ปาจรีย์ถามพงศกรถามแล้วถามอีก
พงศกรมองขึ้นไป แล้วอืมเพื่อตอบรับ “ประมาณนั้น เป็นปรากฏการณ์ปกติ”
“ใช่มั้ยคะ” ปาจรีย์พยักหน้าทันที
เธอส่ายหัวตามจิตสำนึก “ยังค่ะ”
ใบหน้าพงศกรมืดลง “เพราะอะไรถึงยัง？”
“ลืมค่ะ” ปาจรีย์ก้มหน้า ตอบด้วยเสียงเบา
พงศกรเม้มริมฝีปากบางอย่างแน่น “ฉันบอกเธอไปแล้วเมื่อตอนกลางวัน ว่าให้เธอรีบจัดการไม่ใช่เหรอ ทำไมเธอถึงไม่ฟัง นี่ตกลงว่าเธอลืมจริงๆ หรือตั้งใจไม่ทำกันแน่？”
“ฉัน......ฉันลืมจริงๆ ค่ะ ไม่ได้ตั้งใจ” ปาจรีย์โบกมืออธิบาย