บทที่ 891 สมจริงมาก

“อันนี้พอได้” ลีน่าหาวและพูดตอบ

วารุณีเห็นความเหนื่อยล้าใต้ตาและพูดด้วยความเป็นห่วงว่า “ลีน่า ถ้าเหนื่อยก็กลับห้องไปพักผ่อนก่อน”

“ไม่เป็นไรค่ะ” ลีน่าโบกมือปฏิเสธความใจดีของเธอ “ฉันจะรอคุณกินเสร็จก่อนค่อยลงไป จะได้เก็บของพวกนี้ไปด้วย”

ลีน่าชี้ไปที่ถาด และถ้วยตะเกียบในมือของวารุณี แล้วพูดด้วยรอยยิ้มว่า “คุณเองก็ไม่ค่อยอยากลงไปใช่ไหมล่ะ เพราะประธานนัทธียังอยู่ข้างล่าง และคุณก็ไม่อยากเห็นประธานนัทธี”

เธอพูดได้ถูกตามที่วารุณีคิดและเงียบไป

ลีน่ายิ้มอีกครั้ง “เอาล่ะ ฉันจะไม่พูดแล้ว รีบกินข้าวเถอะค่ะ”

วารุณีตอบกลับและกินข้าวต่อ

แต่ดูเหมือนเธอไม่ค่อยอยากอาหารซักเท่าไหร่ เมื่อกินเข้าไป ก็ไม่ได้ตั้งใจกิน ราวกับว่าเธอมีอะไรในใจตลอด

ลีน่าดูออกแต่ก็ไม่ได้ถามเธอว่าคิดอะไรอยู่

ไม่ต้องคิดอะไรมาก เธอก็เดาได้เลยว่าต้องเป็นเรื่องเกี่ยวกับของประธานนัทธี

สักพักทั้งห้องก็เงียบลง และทั้งคู่ไม่มีใครพูดอะไรอีก มีเพียงเสียงหายใจและเสียงกินข้าวเท่านั้น

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหน วารุณีกินเสร็จวางชามตะเกียบในมือลง

เมื่อลีน่าได้ยินการเคลื่อนไหว เธอวางโทรศัพท์ในมือลงแล้วมองดูเธอ “กินข้าวเสร็จแล้วเหรอคะ？”

วารุณีตอบเสียงอืม

ลีน่าถามขึ้นอีกครั้ง “กินอิ่มไหมคะ？ ถ้าไม่อิ่ม ฉันจะลงไปเอาให้คุณอีกหน่อย”

“พอแล้วล่ะ ฉันกินอิ่มแล้ว เยอะขนาดนี้ถ้ากินไม่อิ่ม งั้นฉันก็คงเป็นราชากระเพาะใหญ่？” วารุณีเช็ดปากแล้วพูดด้วยรอยยิ้ม

ลีน่าหาวอีกครั้ง “โอเค คุณวารุณี งั้นฉันลงไปก่อนนะคะ”

“อืม ไปพักผ่อนก่อนเถอะ” วารุณีพยักหน้ารับ

ลีน่าหยิบถาดขึ้นมาแล้วลุกขึ้นเดินไปที่ประตู เดินไปสองก้าว ดูเหมือนเธอจะคิดอะไรบางอย่างขึ้นได้ จึงหันกลับมาทางวารุณีแล้วพูดด้วยรอยยิ้มว่า “คุณวารุณี อยากให้ฉันไปสืบไหมว่าคืนนี้ประธานนัทธีนอนที่ไหน？"

นัยน์ตาของวารุณีวาววับ และดูเหมือนเธอจะตั้งใจมาก แต่เธอก็รีบระงับความตั้งใจแล้วส่ายหัว “ไม่เป็นไร บ้านก็ออกจะใหญ่และมีห้องพักแขกมากมาย เขาจะนอนห้องไหนก็ได้ที่เขาต้องการ ฉันยังต้องกลัวว่าเขาจะไม่มีที่ไปงั้นเหรอ?”

“ถึงจะพูดอย่างนั้น แต่ว่าคุณวารุณี คุณไม่ต้องการให้ฉันถามจริงหรือ?” ลีน่ายืนยันอีกครั้ง

วารุณียังคงตอบกลับด้วยเสียงอืม “ไม่ต้องหรอก”

“งั้นตามนั้นเลยค่ะ” เฉินลีน่ายักไหล่ “ถ้าอย่างนั้นฉันก็ไม่ถามแล้ว ฉันไปก่อนนะ บาย ๆ เจอกันพรุ่งนี้ค่ะ”

“เจอกันพรุ่งนี้” วารุณีตอบด้วยรอยยิ้ม

เฉินลีน่าหันกลับ แล้วยกเท้าขึ้นและเดินไปที่ประตู

ไม่นานเธอก็ลงมาถึงข้างล่าง

นัทธีซึ่งนั่งอยู่ในห้องนั่งเล่นรอเธอลงมา พอได้ยินการเคลื่อนไหวรีบลุกขึ้นจากโซฟาทันที และหันไปมองทางบันได "เธอกินข้าวหรือยัง？"

เสียงนัทธีที่พูดขึ้นอย่างกะทันหัน ทำให้เฉินลีน่าตกใจและเกือบจะตกบันได

โชคดีที่เธอตอบสนองได้ทันและทำให้ตั้งหลักได้มั่นคง และเธอก็ยืนขึ้นอีกครั้ง จากนั้นมองไปทางนัทธีด้วยสายตาขุ่นเคือง “ประธานนัทธี ขอร้องละค่ะครั้งหน้าช่วยออกเสียง รอให้ฉันได้ยืนบนพื้นเรียบก่อนได้ไหมคะ?”

นัทธีขมวดคิ้วแล้วถามอีกครั้ง “เธอกินหรือยัง?”

“…” ปากของเฉินลีน่ากระตุก เธอถึงกับพูดไม่ออกเลย

อารมณ์ของผู้ชายคนนี้ไม่ได้ฟังที่เธอพูดเลย ห่วงแต่เรื่องวารุณีกินข้าวแล้วรึป่าวเท่านั้น

เป็นคนดีจริง ๆ

แต่สำหรับเพื่อนแล้ว ไม่ใช่เพื่อนที่ดี!

เฉินลีน่าเองก็ยากที่จะจู้จี้จุกจิกเรื่องที่ชายคนนี้เกือบทำเธอล้ม เธอกลัวว่าถ้าเธอจุกจิกมากกว่านี้ อาจจะอารมณ์เสียได้

“กินแล้วค่ะ” เฉินลีน่าเดินไปพร้อมกับถาดแล้วยื่นให้นัทธีดู

ปากของนัทธียกมุมปากเล็กน้อยเมื่อเห็นอาหารที่กินเกือบหมด

ก่อนหน้านี้เขาเป็นห่วง เพราะวารุณีโมโหเขา และจงใจไม่กินอะไรเลย