บทที่ 901 เนื้อหาในจดหมาย

เนื้อหาในจดหมายไม่ยาว มีเพียงประโยคสั้นๆไม่กี่ประโยค และปาจรีย์มองออกว่า ประโยคเหล่านี้ไม่เชื่อมโยงกัน แม้กระทั่งการเขียนลงไป ก็ยังรู้สึกว่ามีการหยุดลงและเปลี่ยน

ดังนั้น ปาจรีย์เดาว่า น่าจะเป็นตอนที่พงศกรเขียน ไม่รู้ว่าจะเขียนอะไร หรือคิดว่าเขียนมาแล้วไม่เหมาะสม ก็เลยลังเลว่าจะเขียนดีหรือไม่ แต่สุดท้ายก็ไม่ได้เขียน จากนั้นพอมาอยู่ตรงหน้าเธอ ก็เลยเป็นจดหมายที่ดูแปลกๆ

และเนื้อหาในจดหมาย ก็ชวนให้คนคิดตามมาก

คุณแม่ปารวีมองปาจรีย์ที่ดูนิ่งๆ ไม่ค่อยต่างเท่าไหร่กับตอนปกติ ในใจก็โล่งอก

ลูกสาวไม่ดูเปลี่ยนแปลงอะไร ก็หมายความว่า ในจดหมายฉบับนี้ ไม่ได้เขียนอะไรที่ทำให้ลูกสาวตกใจ

ในเมื่อเป็นแบบนี้ เธอก็โล่งอกอย่างมาก

“ปาจรีย์”คุณแม่ปารวีเรียกปาจรีย์

ปาจรีย์จ้องจดหมาย ไม่ได้ตอบสนอง

คุณแม่ปารวีทำอะไรไม่ได้ จึงได้แต่ยื่นมือออกไป โบกมือตรงหน้าเธอ

ตอนนี้ปาจรีย์จึงตอบสนองไป สายตาดูมึนงง พอตอบสนองคืนมา เม้มริมฝีปากให้คุณแม่ปารวี แล้วยิ้มออกมา“อะไรเหรอแม่？”

“แม่สิต้องถามแกว่าเป็นอะไร”คุณแม่ปารวีมองบนใส่ลูกสาวอย่างไม่สบอารมณ์ จากนั้นถามอย่างเป็นห่วงอีกว่า“เป็นไง บนนั้นเขียนอะไร？”

“เปล่าค่ะ”ปาจรีย์พูดไป แล้วก็ยื่นจดหมายในมือไปให้

คุณแม่ปารวีคิดไม่ถึงว่าตัวเองแค่ถามไปเฉยๆ ลูกสาวดันยื่นจดหมายให้ตัวเองจริงๆ ให้ตัวเองดู ไม่ได้จะปิดบังเลย ทำให้ในใจเธอนั้นรู้สึกพอใจ

“แม่อ่านได้ไหม？”คุณแม่ปารวีไม่ได้รับจดหมายในทันที แต่มองปาจรีย์แล้วค่อยยืนยันอีกครั้ง

การอบรมสั่งสอนของพวกเขาตระกูลจิรดำรงค์เป็นแบบนี้ ของอย่างเช่นจดหมาย เป็นของส่วนตัว

ถึงลูกสาวเอาให้ตัวเองดู ตัวเองก็ไม่สามารถรับมาดูอย่างอดใจไม่ไหวแบบนั้นได้ จำเป็นต้องถามความต้องการของลูกสาวให้ชัดเจนก่อน เธอกลัวว่าลูกสาวเอาให้เธอดูในทันที แล้วจะมาเสียใจภายหลังได้

ยิ่งกว่านั้น จดหมายนี้ก็เป็นชายหนุ่มที่เขียนให้ลูกสาว เธอที่เป็นแม่ เห็นอะไรแปลกๆ คงไม่ดีนัก

แต่ปาจรีย์กลับไม่แคร์เรื่องพวกนี้ เธอพยักหน้าแล้วยิ้ม“ได้อยู่แล้วค่ะ ฉันให้แม่ดูแล้วนี่ ทำไมจะอ่านไม่ได้ล่ะ？ดังนั้นอ่านไปเถอะแม่”

ได้ยินลูกสาวพูดแบบนี้ คุณแม่ปารวีจึงโล่งอก ไม่บอกปัดอีก หยิบจดหมายนั้นมาดู

แล้วก็คาดไม่ถึงว่า บนจดหมายจะไม่มีอะไรที่อ่านไม่ได้ กลับกัน เนื้อหาบนจดหมายนี้ดูเรียบง่ายมาก แค่กำชับปาจรีย์เล็กน้อยมาช่วงท้องให้ระวังอะไรบ้าง จากนั้นพงศกรก็ให้ปาจรีย์รับปากว่าจะรอเขากลับมา แล้วคุยกันดีๆ อย่างอื่นก็ไม่มีอะไรอีก

สรุปคือ จดหมายฉบับนี้อ่านไปแล้ว ดูลวกๆไปหน่อย

น่าจะเป็นเพราะว่าพงศกรเขียนจดหมายครั้งแรก ไม่รู้ว่าจะเขียนอะไร ดังนั้นสุดท้ายแล้วจึงเขียนไม่กี่ประโยคนี้ออกมา

“ปาจรีย์ ลูกว่าเขาหมายความว่าอะไร？”คุณแม่ปารวีเอาจดหมายคืนปาจรีย์ ใบหน้าดูสงสัยอย่างมาก

ปาจรีย์ส่ายหน้า“ฉันก็ไม่รู้”

อย่างไรก็ตามถึงเธอจะพูดแบบนี้ แต่ในใจรู้ดีว่า พงศกรเขียนจดหมายนี้ให้เธอ เพราะว่าเขาพูดคำพูดห่วงใยอะไรเหล่านั้นไม่ออก และกลัวว่าเธอจะไม่อยากฟัง ดังนั้นจึงเขียนลงบนจดหมายแล้วเอาให้เธอ

แบบนี้ เธอไม่ต้องฟัง ก็สามารถรับรู้ได้แล้ว

ต้องบอกว่า เขาฉลาดมาก

และอีกอย่าง เขาพูดคำพูดพวกนี้ เป็นการบอกเธอว่า เขาเป็นห่วงเธอจริงๆ อยากดีต่อเธอ

และก็จะเห็นว่า เขาเป็นอย่างที่ บอกกับวารุณีจริงๆ ยอมรับความรู้สึกที่เขามีต่อเธอ อยากจีบเธอ

คิดถึงตรงนี้ ฝ่ามือปาจรีย์ก็เกร็งแน่น ท่าทางดูซับซ้อนขึ้นมา

ความรู้สึกที่พงศกรมีต่อเธอนั้นมาไวมาก และก็กะทันหันมากไป ยอมรับก็เป็นธรรมชาติ และพอยอมรับแล้ว ก็เริ่มรุกใส่เธอ

ทำให้ในใจเธอไม่ใช่แค่ไม่มีความสุขเลยสักนิด แต่มีแต่ความเศร้าอย่างสุดซึ้ง