บทที่ 914 ไม่มีทางเป็นคู่รักคู่แค้น

แน่นอน ในใจรู้ว่านี้คือเรื่องอะไร แต่ว่าบนปาก กลับไม่สามารถตอบคำถามตามคำพูดของเธอได้

ไม่อย่างนั้น เธอก็น่าจะโกรธเขาแล้ว

“โอเค” นัทธีโอบกอดวารุณีไว้และพยักหน้า “ผมสัญญากับคุณ ผมจะไม่เป็นไร กลับมาหาพวกคุณอย่างสมบูรณ์”

“แบบนี้แหละถูกแล้ว” ได้ยินคำสัญญาจากผู้ชาย วารุณีถึงสบายใจ เเล้วยิ้ม

คนใช้ในที่มืดเห็นทั้งสองโอบกอดอยู่ด้วยกัน กลับไปดีกันเหมือนเดิมแล้ว ยิ้มอย่างมีความสุขและพยักหน้า แล้วก็ออกไปอย่างเงียบๆ ให้ที่ตรงนี้กับทั้งสองคน ไม่ไปรบกวน

แม้แต่ผู้มารุต ก็อยู่อย่างเงียบๆ อยู่ในรถไม่กล้าลงมา แล้วก็ไม่กล้าที่จะขับรถออกไป กลัวว่าตัวเองจะทำเสียงดัง ทำลายบรรยากาศระหว่างทั้งสองคน

ดังนั้น มารุตทำได้แค่นั่งอย่างเรียบร้อยในรถ เอามือถือออกมาคุยกับเชอรีน เอาเรื่องสงครามเย็นของทั้งสองคน ยังมีเรื่องที่ดีกัน พูดซุบซิบนินทากับเชอรีน

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเเค่ไหน นานถึงมีลมหนาวพัดมาอีกครั้ง

วารุณีทนไม่ไหวจนตัวสั่น

หลังจากนัทธีรับรู้ความรู้สึกแล้ว ก็ปล่อยเธอออก หลังจากนั้น ขมวดคิ้วเเล้วมองไปที่เธอ “ทำไมใส่เสื้อผ้าน้อยขนาดนี้ก็ออกมาเลย？”

“เพราะว่าอยากเจอคุณไง” วารุณีมองไปที่ผู้ชายแล้วพูด

ทันใดนั้นผู้ชายก็ไม่สามารถทำท่าทีเข้มงวดได้อีก หลังจากถอนหายใจออกมาเบาๆ ถอดเสื้อคลุมของตัวเองออกแล้วคลุมไปที่ตัวเธอ

ชุดสูทของผู้ชายยังมีความอุ่นจากร่างกายของเขาอยู่ หลังจากวารุณีใส่เข้าไปแล้ว ร่างกายก็อบอุ่นขึ้นมาทันที

นัทธีลากมือของเธอ จับเบาๆ และเดิน “มือยังเย็นอยู่เลย”

“อีกสักพักก็ไม่หนาวแล้ว” วารุณีพูดด้วยรอยยิ้ม

นัทธีกุมมือของเธออย่างแน่น “ไป เข้าไปข้างในก่อน”

“โอเค” วารุณีพยักหน้า

สองสามีภรรยาจับมือกันเดินเข้าไปในวิลล่า

ข้างในวิลล่าถูกกั้นออกจากลมหนาวข้างนอก ทันทีหลังจากที่เดินเข้าไป วารุณีก็ไม่รู้สึกหนาวแล้ว

เธอต้องการถอดเสื้อคลุมบนตัวออก ทว่าหลังจากที่นัทธีรับรู้ถึงท่าทางของเธอแล้ว รีบกดไหล่ของเธอทันที หยุดเธอไว้ “ใส่ไว้ อีกสักพักค่อยถอด ถอดตอนนี้เป็นหวัดได้ง่าย”

ผู้ชายพูดจริงจังเช่นนี้นี้แล้ว วารุณีจะขัดความหวังดีของเขาได้ยังไง ยิ่งไปกว่านั้นนี่คือเขาเป็นห่วงใยเธอ

ดังนั้น หลังจากวารุณียิ้มเเล้วยิ้มอีก เอามือออก ไม่ถอดเเล้ว

นัทธีเห็นดังนี้ จึงจะคลายไหล่ของเธอลงอย่างพอใจ ลากเธอไปนั่งลงที่โซฟา แล้วเรียกคนใช้มา

“คุณผู้ชาย มีคำสั่งอะไรไหมคะ？” คนรับใช้มายังด้านหน้าของทั้งสองคน มือทั้งสองข้างซ้อนกันที่หน้าท้องข้างหน้า ถามด้วยความเคารพ

นัทธีเปิดริมฝีปากบางๆ ออกคำสั่งเบาๆ “ต้มซุปขิงให้คุณผู้หญิงหน่อย”

“ห้ะ？ซุปขิงเหรอ？คนใช้ยังไม่ทันตอบกลับ วารุณีก็ได้พูดตัดบทคนใช้แล้ว

ใบหน้างดงามเล็กๆ ของเธอทำหน้าย่นขมวดคิ้ว เห็นได้ชัดว่าไม่อยากดื่มซุปขิงอะไรนั่นมากๆ

ทว่านัทธีกลับมองไปทางเธอด้วยสีหน้าเข้มงวด “ต้องดื่ม เมื่อกี้คุณอยู่ข้างนอกหนาวอยู่สักพัก ดื่มซุปขิงสักนิดจะทำให้ร่างกายของคุณอบอุ่น ดีสำหรับคุณ”

“แต่ว่า......”

วารุณียังไม่ทันได้พูดจบ มุ่งมั่นที่จะล้มเลิกความคิดของผู้ชายที่จะให้เธอดื่มซุปขิง