บทที่ 937 เริ่มการช่วยเหลือ

"นิรุตติ์!" นัทธีกำลิปสติกแน่นราวกับจะหักมันออกเป็นสองท่อน และขบฟันจนเสียงดังกรอด

ลีน่าได้ยินดังนั้นก็รีบถาม "คุณนัทธี คุณหมายความว่าวารุณีถูกนิรุตติ์ลักพาตัวไปหรอ"

นัทธีไม่ตอบ แต่ความหมายนั้นชัดเจนมาก นั่นคือเป็นเหมือนสิ่งที่เธอถาม

มีการต่อสู้กันระหว่างเขากับนิรุตติ์มาตลอด แต่เขาไม่รู้ว่านิรุตติ์จะโจมตีเมื่อไหร่ ดังนั้นเขาจึงคอยระวังอยู่เสมอ

เขายังวางแผนว่าถ้านิรุตติ์ไม่โจมตีสักที เขาจะโจมตีนิรุตติ์ก่อน หลังจากที่พิธีมอบรางวัลของวารุณีสิ้นสุดลง และได้ย้ายเธอไปยังที่ที่ปลอดภัยแล้ว

คาดไม่ถึงว่านิรุตติ์จะลงมือก่อนแถมยังเป็นวันนี้ ช่วงเวลาแบบนี้

ถ้ารู้อย่างนี้เขาคงไม่รีรอ และส่งวารุณีไปที่ปลอดภัยก่อน สำหรับงานประกาศรางวัล เขาสามารถใช้อำนาจเลื่อนงานประกาศรางวัลออกไปได้ไม่มีกำหนด

แต่หลังจากคิดทบทวนอยู่หลายครั้ง เขาก็ไม่ได้ทำในท้ายที่สุด

แต่การตัดสินใจของเขาเองที่ทำให้สถานการณ์ที่ไม่อาจยอมรับได้มากที่สุดเกิดขึ้นกับเขา!

ทันใดนั้นความรู้สึกผิดและการโทษตัวเองก็ประดังประเดเข้าใส่เขา นัทธีหันไปหากำแพงข้างๆและทุบกำปั้นเข้าใส่อย่างรุนแรง

ด้วยแรงมหาศาลทำให้มือของเขาแตก และเลือดไหลออกมาทันที แม้แต่มือของเขาก็ยังสั่นอย่างรุนแรงด้วยความเจ็บปวด

แต่เหมือนเขาจะไม่รู้สึกเจ็บปวดเลย ดวงตาสีแดงก่ำพร้อมจะทำลายทุกสิ่ง ซึ่งทำให้ผู้คนที่พบเห็นหวาดกลัว

เขาจะไม่มีวันปล่อยนิรุตติ์ไป เขาจะทำให้นิรุตติ์ตายแน่นอน แน่นอน!

"คุณนัทธี มือของคุณ…" ลีน่ามองมือที่เลือดออกของนัทธี และรีบหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาเพื่อจะพันแปลให้เขา

แต่นัทธีปฏิเสธ

ทันใดนั้นโทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้นอีกครั้ง

นัทธีใช้มือที่เปื้อนเลือดของเขาดึงโทรศัพท์ออกจากกระเป๋าเสื้อ และแนบไปที่หูของเขา "ตรวจเจอมั้ย"

"เจอครับคุณนัทธี ผมตรวจสอบกล้องวงจรปิดหลายตัวในสมาคม และก็เห็นนิรุตติ์อุ้มคนออกไปด้วย คนนั้นก็คือนายหญิง" อีกฝ่ายตอบกลับด้วยความเคารพ

"สืบหาต่อไป ติดต่อตำรวจในประเทศนี้ให้หาเบาะแสทั้งหมดที่นิรุตติ์ทิ้งไว้ระหว่างทาง และค้นหาเส้นทางหลบหนีของเขา!" นัทธีสั่งด้วยสีหน้าน่ากลัว

ปลายสายตอบ "ครับ"

"แล้วก็บอกแจ้งพงศกรให้รีบไปที่สมาคมและเรียกทุกคนมา ฉันอยากให้นิรุตติ์ตายโดยไม่มีที่ฝัง" นัทธี ถือโทรศัพท์แน่น น้ำเสียงของเขาเย็นชา

ลีน่าที่อยู่ฝั่งตรงข้ามตัวสั่นไปทั้งตัว

นี่คือนายใหญ่หรอ

แค่ประโยคเดียวทำให้เธอรู้สึกเหมือนจมอยู่ในนรกน้ำแข็ง

น่ากลัวจริงๆ!

หลังจากโทรศัพท์เสร็จ นัทธีก็วางโทรศัพท์ลงแล้วหันไปมองลีน่าซึ่งอยู่ฝั่งตรงข้าม "พิธีมอบรางวัลวันนี้มีแค่เธอแล้วที่ต้องขึ้นรับ ฉันจะไปทักทายผู้จัดงานทางโน้น แล้วบอกว่าวารุณีไม่สบายกะทันหัน ต้องให้เธอกับไปก่อน ฉะนั้นสำหรับรางวัลของเธอ

รบกวนเธอช่วยรับแทนด้วย และหน้าที่รับหน้าสื่อก็ฝากเธอด้วยเหมือนกัน"

"ไม่ต้องห่วง คุณนัทธี" ลีน่าตบหน้าอกของเธอและพูดอย่างจริงจังว่า "ฉันจัดการได้ จะไม่ให้ใครรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับวารุณีกันแน่"

นัทธีตอบรับเสียงเบา "หลังจากพิธีมอบรางวัลจบ เธอก็กลับไปกับบอดี้การ์ดที่ฉันทิ้งไว้ให้ อย่าไปไหนคนเดียว ถ้าเกิดอะไรขึ้นจะโทษฉันไม่ได้นะ"

แม้ว่าผู้หญิงคนนี้ไม่ได้เกี่ยวข้องกับความแค้นระหว่างพวกเขากับนิรุตติ์

แต่ผู้หญิงคนนี้สนิทกับพวกเขามาก ดังนั้นจึงเป็นเรื่องยากที่จะรับประกันว่านิรุตติ์จะไม่ดึงเธอเข้ามาด้วย