บทที่ 940 ในที่สุดก็พบกัน

เธอสามารถรับประกันได้ว่าตอนนี้มีคนตายอยู่ข้างนอกอย่างแน่นอน

เสียงกรีดร้องเหล่านั้น เสียงของกระสุนถูกยิงทีละนัด ทำให้คนฟังคนหัวลุก ใจสั่นไปหมด

ตอนนี้ สิ่งที่เธอกังวลมากที่สุดคือความปลอดภัยของนัทธี

ไม่รู้ว่าตอนนี้นัทธีจะเป็นอะไรหรือเปล่า

เมื่อฟังข้อกล่าวหาของวารุณี รอยยิ้มของนิรุตติ์ก็ยังคงอยู่เหมือนเดิมไม่เปลี่ยน "มีคนของฉันแล้วยังไง คนพวกนั้นเอาเงินของฉัน ก็ต้องฟังคำสั่งฉัน ต้องทำทุกอย่างเพื่อฉัน ต้องเอาชีวิตมาให้ฉัน นี่เป็นสิ่งที่สมควรแล้วไม่ใช่หรอ แถมพวกเขาก็รู้ดีว่าพวกเขาต้องยอมทิ้งชีวิต พวกเขาต้องตายเท่านั้น คนที่บ้านของพวกเขาถึงจะได้เงิน ที่จริงแล้วพวกเขาก็ยิ้มอยู่"

"นาย..." วารุณีพูดไม่ออกเพราะคำพูดที่เหมือนจะดีของเขา

นิรุตติ์สัมผัสใบหน้าของเธอ "วารุณี เธอว่าตอนนี้นัทธีจะเป็นยังไงบ้าง เขาจะถูกยิงมั้ย เขาจะยังมีชีวิตอยู่หรือตายไปแล้ว"

คำว่าตายกระตุ้นวารุณีอย่างมาก

เธอมองเขาด้วยดวงตาสีแดงฉาน "หุบปาก ไม่ต้องพูดอะไรออกมาทั้งนั้น นัทธีไม่มีทางตาย เขาจะต้องปลอดภัย มีชีวิตรอด!"

"ไม่แน่นะ การต่อสู้ข้างนอกดุเดือดขนาดนี้ และกระสุนก็ไม่มีตา บางทีเขาอาจจะตายแล้วก็ได้" เสียงของนิรุตติ์ทำให้เธอรู้สึกหวาดกลัว

วารุณีตัวสั่น จ้องเขาเขม็ง

นิรุตติ์สัมผัสดวงตาของเธอ และปิดตาของเธอ "วารุณี ฉันไม่ชอบที่เธอมองฉันแบบนี้ ครั้งสุดท้ายที่เราพบกัน เธอใจดีกับฉันหน่อยไม่ได้หรอ เธอทำให้ฉันเสียใจจริงๆ"

วารุณีหันศีรษะอย่างแรง พยายามสะบัดมือออกจากตา

แต่นิรุตติ์กดเธอไว้แน่น ดังนั้นเธอจึงไม่สามารถกำจัดมันได้เลย

นิรุตติ์มองไปที่วารุณีด้วยอารมณ์มากมายในสายตาของเขา มีความรัก มีอาลัย และปล่อยวาง

ในที่สุดเขาก็ก้มลงจูบที่หลังมือของเขา

แน่นอนว่าสิ่งที่เขาต้องการจะจูบจริงๆคือดวงตาของเธอ

แต่เขารู้ดีว่าถ้าทำอย่างนั้น เธอจะไม่ชอบมัน

เจอกันครั้งสุดท้ายแล้ว เขาไม่อยากให้เธอรังเกียจ

ในขณะนี้ เสียงปืนด้านนอกหยุดลงแล้ว และบรรยากาศก็เงียบลงทันใด

ดูเหมือนว่าจะจบลงแล้ว

ทันทีหลังจากนั้น ม่านเต็นท์ก็ถูกยกขึ้นอีกครั้ง และคนที่เพิ่งเข้ามารายงานก็เข้ามาอีกครั้ง แต่ความแตกต่างคือ ตอนนี้ตัวเขาเต็มไปด้วยเลือด โดยเฉพาะบนไหล่ของเขา มีรูเลือด และเลือดก็ไหลออกมาเรื่อยๆ

มันเกิดจากการถูกยิงด้วยปืน

เมื่อคนคนนี้เข้ามา ร่างกายของเขาก็สั่นสะท้านอย่างรุนแรง และร่างกายก็ทรุดโทรมไปทั้งตัว

เขามองไปที่นิรุตติ์ และร้องไห้ด้วยความสิ้นหวัง "ลูกพี่ พวก...พวกเรา...คนของเราไม่มีแล้ว"

ความหมายก็คือ ยกเว้นพวกเขาสองคน คนอื่นตายหมดแล้ว

เมื่อได้ยินเช่นนี้ วารุณีรู้สึกหนาวไปทั้งตัว จึงรีบถามว่า "แล้วนัทธีล่ะ สามีของฉันอยู่ที่ไหน สามีของฉันสบายดีไหม"

แม้ว่าศัตรูอาจจะไม่บอกเธอ แต่เธอก็ยังอยากถาม

เธอต้องการทราบสถานการณ์ของนัทธีโดยเร็วที่สุด

แน่นอนว่าคนที่เข้ามาเพียงแค่เหลือบมองเธอ และไม่สนใจเธอ

นิรุตติ์เอามือออกจากดวงตาของวารุณี จากนั้นก็ก้มลงปลดเชือกที่ผูกเธอติดกับเก้าอี้ออก

เมื่อเป็นอย่างนี้วารุณีจึงสามารถออกจากเก้าอี้ได้ เธอลุกขึ้นจากเก้าอี้ เธอไม่ต้องผูกติดกับเก้าอี้อีกต่อไป

จากนั้นนิรุตติ์ก็ก้มลงอีกครั้ง และแก้เชือกที่ผูกไว้ที่ข้อเท้าของเธอออก

วารุณีมองลงไปที่การกระทำของเขา และถามอย่างระมัดระวัง "นิรุตติ์ คุณกำลังทำอะไรอยู่"

เขาจะปล่อยเธอหรอ

เป็นไปได้ยังไง!