ตอนที่ 5

บ้าน อลิซ

อลิน

"อลินจ๋าาา"เสียงน้าอลิซเอ่ยเรียกฉันในขณะที่ฉันกำลังเดินลงบันไดบ้านมา เสียงน้าอลิซดังมาจากในห้องครัว

"ขาาา"ฉันเอ่ยขานรับน้าอลิซ แล้วเดินเข้าไปหาเธอที่ห้องครัว บ้านนี้หลังใหญ่มาก แต่อยู่กันแค่ น้าอลิซอาเฮลพี่กัสฉันและแม่นมหนึ่งคนรวมแค่5คน เพราะน้าอลิซกับอาเฮลย้ายออกมาจากบ้านหลังใหญ่มาอยู่เป็นครอบครัว

"หอมจังเลยคะ"ฉันเอ่ยบอกน้าอลิซน้าอลิซทำกับข้าวอร่อยมาก

"หรอจ๊ะ หนูจะรีบไปเรียนรึป่าวลูก?"น้าอลิซเงยหน้าจากหมอกับข้าวมาถามฉันที่ยืนข้างๆเธอ

"ไม่รีบคะ หนูแค่เผื่อๆเวลาไว้นิดหน่อย"ฉันตอบน้าอลิซไป ฉันมีเรียนตั้ง10โมงแหนะ แต่ตอนนี้เพิ่งจะ8โมง ฉันจะต้องเผื่อเวลาในการเดิน ใช่แล้วล่ะฉันจะเดินไปที่ป้ายรถเมล์ที่ถนนใหญ่ ซึ่งมันห่างจากบ้านของน้าอลิซราวๆ2กิโลเมตร ฉันจะต้องเดินเท้าทุกวัน เพื่อไปขึ้นรถเมล์ ฉันไม่เคยขึ้นแท็กซี่เลยด้วยซำ้ประหยัดค่าใช้จ่ายไง

"อ่อ งั้นดีเลยจ๊ะ อยู่ทานข้าวกับม๊าก่อนน่ะ^_^"น้าอลิซยิ้มให้ฉันอย่างอบอุ่น ใช่แล้วล่ะเธอให้ฉันเรียกเธอว่าม๊า แต่ทำไงได้ล่ะ ฉันมันเป็นเด็กกาฝากหนิ ไม่ใช่ลูกของน้าอลิซอย่างพี่กัสหนิ

"อ้อ ได้คะม๊า"ฉันก็ยิ้มแหย่ๆไปให้น้าอลิซ ฉันวางกระเป๋าสะพายลงบนซิงค์ น้าอลิซเธอก็มองมาที่ฉัน และกระเป๋าสะพายหลังใบเก่าๆของฉัน เธอเดินเข้ามาหยิบดูทันที

"ทำไมหนูไม่ใช่กระเป๋าลูกที่ม๊าซื้อให้ละคะ?"น้าอลิซเธอถามฉันด้วยนำ้เสียงสงสัย เธอซื้อกระเป๋าแบรนด์ดังๆทั้งนั้นให้ฉัน แต่ละใบราคาเหยียบหกหลัก คนอย่างฉันไม่เหมาะกับของแพงๆพวกนั้นเลย

"หนู หนู ใบนี้ยังใช้ได้อยู่เลยหนิค่ะ"ฉันบอกน้าอลิซไป เธอก็มองไปที่กระเป๋าสะพายของฉันที่มันขาดมีแต่รอยประเต็มไปหมด

"ถ้าหนูไม่ใช้กระเป๋าที่ม๊าซื้อให้ ม๊าจะเอาไปเผาทิ้งให้หมดเลย"น้าอลิซพูดด้วยเชิงนำ้เสียงว่าเขาพูดจริง และน้าอลิซเธอก็ทำจริงๆด้วยเพราะเธอเคยทำมาแล้ว ฉันเลยต้องใช้ของที่น้าอลิซซื้อมาให้ฉัน