ตอนที่ 7

อลิน...

ผับ OOK

14:00น.

"เฮ้อออ ลองเสี่ยงดูว่ะ"ฉันเงยหน้าขึ้นมาจากหน้าจอโทรศัพท์เครื่องเก่าของฉัน ฉันใช้โทรศัพท์เครื่องนี้มาได้3ปีแล้ว มันเป็นโทรศัพท์ปุ่มกด น้าอลิซซื้อโทรศัพท์เครื่องแพงๆให้ฉันหลายเครื่องมาก แต่ฉันก็เอาเก็บไว้ในลิ้มชักอย่างดี ไม่เคยเอาออกมาใช้เลยสักครั้ง โทรศัพท์เครื่องปุ่มกดนี้ฉันเก็บเงินจากการทำงานที่ร้านอาหารแห่งหนึ่ง ฉันซื้อมาในราคาแค่1000บาทเอง ซึ่งมันใช้คุ้มมากเลย3ปีแล้วยังไม่พังเลย ฉันค่อยๆเปิดประตู เดินเข้าไปในผับของพี่กัสที่ตอนนี้ไม่มีคนเงียบมากเพราะผับยังไม่เปิด ฉันไม่เคยมาเที่ยวที่แบบนี้เลยสักครั้ง เหล้าก็ไม่เคยกินกินไม่เป็นด้วยซำ้ วันๆในหัวของฉันมีแต่เรื่องงานกับเรื่องเรียนแค่นั้นเอง

ตึกๆๆๆ

ฉันเดินขึ้นบันไดไปยังชั้นสาม ห้องทำงานของพี่กัสอยู่ชั้น3 ที่ฉันต้องมาที่นี้เพราะพี่กัสบอกฟ้าเพื่อนของฉันให้เธอไม่ต้องมาที่นี่แล้ว พี่กัสทำตามที่ฉันขอ และที่เขาให้ฉันมาที่นี้ พี่กัสจะต้องคิดอะไรไม่ดีกับฉันแน่ๆ

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

ฉันเคาะประตูไปด้วยมือที่สั่นเทา ฉันกลัวพี่กัสจังเลย เขาไม่เคยพูดดีๆกับฉันเลยสักครั้ง ฉันอยากจะมีพี่ชายที่แสนดีแบบพี่น้องคู่อื่นบ้าง แต่ทำไงได้ล่ะฉันไม่ใช่น้องสาวแท้ๆของพี่กัสหนิ

"เข้ามา!"เสียงของพี่กัสเอ่ยมาจากข้างใน

"เฮ้อออ อืมมม เฮ้ออ"ฉันหลับตาลงแล้วผ่อนลมถอนหายใจเข้าออก แล้วเอื้อมมือไปบิดลูกบิดเปิดประตูเข้าไป ก็พบกับพี่กัสที่ใส่เสื้อคลุมยาวสีเลือดหมูโชว์หน้าอกขาวๆและสร้อยเท่ๆที่เขาใส่ พี่กัสนั่งสูบบุหรี่อยู่บนโซฟาตัวที่หันหน้ามาทางฉันพอดี พี่กัสเมื่อเห็นว่าเป็นฉัน เขาก็กระตุกยิ้มมุมปากขึ้นมา ทำไมฉันรู้สึกกลัวๆเขาจัง

"หึ รักเพื่อนมากหรอ?"พี่กัสเอ่ยถามฉัน พร้อมกับเงยหน้าขึ้นไปพ้นควันบุหรี่

"หนูไม่อยากเห็นเพื่อนเสียใจ"ฉันยืนก้มหน้าตอบพี่กัส ฉันสงสารฟ้า บ้านของฟ้าไม่ค่อยมีเงินเท่าไรฟ้าก็เรียนไม่ค่อยเก่ง แต่แปลกทำไมฟ้าได้ทุนเรียนที่มหาลัยที่ค่าเทอมแพงที่สุดก็ไม่รู้

"ถอดเสื้อผ้าออกสิ"พี่กัสมองมาที่ฉัน แล้วเขาก็เอ่ยบอกฉันด้วยนำ้เสียงเรียบๆ

"ค่ะ?"ฉันเอ่ยขึ้นอย่างตกใจ ทำไมฉันต้องถอดเสื้อผ้าด้วยล่ะ