ตอนที่ 2

ผมสงสัยจึงรีบถาม

“ใช่… พี่มีบิน… อีกห้าวันเจอกันนะ… ”

พี่ดาวตอบ…

ซึ่งผมก็เคยรู้มาว่าคนที่มีอาชีพเป็นสจ๊วดหรือแอร์โฮสเตสจะไม่มีวันหยุดเสาร์อาทิตย์หรือนักขัตฤกษ์แบบพนักงานออฟฟิศทั่วไป แต่จะทำงานและหยุดตามตารางเวลาของสายการบินที่สังกัด

“ว้า… เสียดายจังครับ… ”

ใจจริงผมอยากให้พี่สาวได้เที่ยวด้วยกัน

“ไม่เป็นไร… แค่ห้าวันเดี๋ยวพี่ก็กลับมาแล้ว”

พี่ดาวเอื้อมมือมาขยี้หัวผม

ตอนนั้นพี่แดนน์เดินกลับมาที่โต๊ะพอดี เราสามคนนั่งคุยกันต่อมาอีกครู่สั้นๆ ก็พากันกลับ

ในเวลาต่อมา

วันรุ่งขึ้น…

ผมรู้สึกอายจังที่นอนตื่นสาย พอเดินลงบันไดมาที่ชั้นล่าง กลิ่นหอมของอาหารที่โชยมาแตะจมูก เร่งเร้ากระตุ้นความอยากรู้ให้ผมต้องเดินตามมาถึงในครัว เห็นพี่แดนน์กำลังยืนทำอาหาร

“สวัสดีครับพี่แดนน์… ”

ผมกล่าวทักทายเมื่อชะโงกใบหน้าผ่านกรอบประตูเข้ามาในห้องครัว

พลันสายตาปะทะเข้ากับโครงร่างสูงใหญ่ กำลังยืนอยู่หน้าเตาทำอาหาร

“เสร็จแล้ว… หิวหรือยังน้องบอมม์… ”

พี่แดนน์หันมาส่งยิ้ม ผมยอมรับว่าหลงเสน่ห์พี่เขาเข้าอย่างจัง

“ครับ… ว้าว… น่ากินจัง”

ผมมองผัดสปาเกตตีในจาน

“หิวใช่ไหม… ”

“ครับ… ”

“งั้นก็จัดการเลย… ”

พี่แดนน์ถือจานมาวางลงบนโต๊ะ เรานั่งกินสปาเกตตีด้วยกัน

“อร่อยมากครับ… ”

ฝีมือของพี่เขยคนนี้ไม่ธรรมดาจนผมต้องเอ่ยชม

“เมนูง่ายๆ พี่พอทำได้… ”

พี่แดนน์ตอบ เอื้อมมือมารินน้ำใส่แก้วให้ผม

“ผัดสปาเกตตีก็ไม่ง่ายนะครับ… พี่แดนน์เรียนทำอาหารมาหรือครับ”

ผมสงสัย คนอะไรทั้งหล่อทั้งเก่ง

“พี่นั่งดูจากยูทูปน่ะ… ”

“เก่งจังครับ… ”

ผมชมจากใจจริง…