บทที่ 102 กับดัก

บทที่ 102 กับดัก

พวกเขาสองคนทำตัวอันธพาลหรือเกิน และอีกอย่างหนึ่งรถหรูที่ขับมาเป็นรถที่มีมูลค่า20กว่าล้าน พวกบอดี้การ์ดล้วนมีความเป็นห่วง

"ไม่ได้จริงๆก็ให้เจ้านายพวกคุณออกมาต้อนรับพวกเราละกัน ให้ไอ้หน้ากระ ออกมา!"

คนที่กล้าเรียกเจ้านายของพวกเขาว่าไอ้หน้ากระ นั้น ในนี้ไม่มากจริงๆ และพวกสองคนดูแล้วก็ราวกับว่าไม่กลัวใดๆ

"ให้พวกเขาเข้าไปเถอะ!"

เวลานี้ คนที่แต่งกายหรูหราเดินออกมา เนี่ยเฟิงมองไปแล้ว รู้สึกว่าไอ้เจ้านี่มีหน้าตาที่คล้ายคลึงกับฟางซื่อเหา

"คุณชายหลี่ คุณมาแล้ว!"

ผู้ชายที่ถูกเรียกว่าคุณชายหลี่พยักหน้า"โต๊ะที่ฉันตองนั้นเป็นยังไงบ้างแล้ว?"

"เหลือไว้ให้คุณครับ!"

คุณชายหลี่มองไปดูสองคนนี้ตาหนึ่ง โดยเฉพาะผู้หญิงคนนั้น ถูกใจเขาจริงๆ แม้ว่าไม่รู้พวกเขามาจากไหน แต่คนที่สามารถขับรถหรูเช่นนี้ได้ต้องไม่ธรรมดาแน่นอน

"หลังจากที่หลายคนเข้าไปแล้ว คุณชายหลี่ก็หัวเราะและพูดว่า"สวัสดี ฉันชื่อหลี่จื่อเทา เป็นลูกค้าที่มาบ่อย เห็นหน้าพวกคุณไม่ค่อยคุ้นเคย เหมือนไม่เคยเห็นเลย"

"พวกเราก็ไม่เคยเห็นคุณเช่นกัน คุณว่าคุณมาที่นี่บ่อย จริงหรือ?"

เย่หรูเสว่ทำปากมุ่ย ไอ้เจ้านี่เป็นหนึ่งในเป้าหมายของพวกเขา

เอกสารล้วนอยู่ในมือเย่หรูเสว่ ตอนที่มาเย่หรูเสว่ยังไม่ได้เอาให้เนี่ยเฟิงดู มัวแต่แต่งหน้าให้เนี่ยเฟิงอย่างเดียว

ครอบครัวของหลี่จื่อเทาทำธุรกิจส่งออก พี่ชายไม่แท้ของเขาชื่อฟางซื่อเหา

ตามจริงเย่หรูเสว่รู้สึกว่าคดีนี้มีควาเกี่ยวข้องกับพวกฟางซื่อเหา แต่คนที่ต้องตรวจสอบคนแรกเป็นหลี่จื่อเทา

"ผู้หญิงมี่มีนิสัยอย่างคุณ ฉันรู้สึกยากที่จะเห็น"

หลี่จื่อเทามองไปดูเลยหรูเสว่ด้วยความโลภ นี่ก็ไม่โทษเขา เพราะผู้หญิงที่สวยอย่างเย่หรูเสว่ ไม่ว่าเป็นใครล้วนจะให้ความสนใจ

เวลานี้ เนี่ยเฟิงกอดไหล่ของเย่หรูเสว่มา เป็นการแสดงความเป็นเจ้าของช"แน่นอนสิ เธอเป็นผู้หญิงของฉัน"

หลี่จื่อเทาเก็บสายตากลับมา มองไปทางเนี่ยเฟิง ไอ้เจ้านี่เห็นแล้วไม่คุ้นเคยเลย เขาไม่เคยเห็นคนนี้ และก็ไม่รู้จักเขา

"ยังไงเราก็ถือว่ารู้จักแล้ว นี่ก็ถือว่าบังเอิญมาก ไม่ทราบว่าพวกคุณสองคนชื่ออะไร?"

"คุณเรียกฉันว่าคุณชายเฟิงก็พอ เธอเป็นผู้หญิงของฉัน คุณสามารถเรียกเธอว่าพี่สะใภ้"

หลี่จื่อเทาหงายคิ้วขึ้นมา เขายังไม่เคยได้เห็นคนที่หยิ่งขนาดนั้น กล้าให้เขาเรียกเขาว่าคุณชายเฟิงในพื้นที่ของเขา?

นี่มันเอาเปรียบเขาไม่ใช่หรือ?

"ตามจริงพวกเราไม่ใช่คนของเมืองจินไห่ พวกเรามาจากเมืองข้างๆเมืองไห่โข่ว หลายวันนี้ล้วนมาเล่นที่นี่ แต่คาดไม่ถึงว่าบอดี้การ์ดสองคนนั้นยังทำเหมือนกับว่าไม่รู้จักพวกเรา น่าโมโหจริงๆ"

เย่หรูเสว่ทำตาขาว

"ถ้าทำให้ฉันโกรธขึ้นมาจริงๆ ฉันจะซื้อร้านนี้ลงมาทันที บ้านเรามีเรือสินค้าตั้งหลายร้อยลำ"

หลี่จื่อเทาตาสว่างขึ้นมา มีเรือสำเภาหลายร้อยลำ งั้นสองคนนี้ต้องเป็นคนรวยแน่นอน และยังขับรถมาเซราติที่มีมูลค่า20กว่าล้านอีก คิดดีๆแล้วก็ไม่ใช่ว่าเป็นไปไม่ได้

"บังเอิญชนาดนั้นเลยหรือ บ้านเราก็ทำการค้าส่งออกเช่นกัน ของเดินทางเรือเป็นประจำ คุณชายเฟิง บ้านคุณมีธุระใหญ่ขนาดนั้น ไม่ทราบว่าเป็นบริษัทอะไร?"

" ธุรกิจสายน้ำทางไกลแอนตาร์กติก เคยได้ยินไหม?"

เนี่ยเฟิงพูดออกมาโดยไม่ได้คิด

หลี่จื่อเทากระพริบตา"ผมเองเหมือนกบในกะลา"

"ไอ้บ้านนอก สิ่งนี้ยังไม่เคยได้ยินเลย"

เนี่ยเฟิงทำปากมุ่ย พูดโดยไม่ไว้หน้าใดๆ