บทที่ 116 วิญญาณไม่สลาย

บทที่ 116 วิญญาณไม่สลาย

โจวลี่ซือลูบคางสักพัก จากนั้นก็ดีดนิ้วดังเปาะ “แน่นอนก็ต้องชอบแบบเสี่ยวเฟิงอย่างนี้สิ! เชื่อฟัง พี่ห้าชอบที่สุดเลย!”

โจวลี่ซือพูดเสร็จก็อดยื่นมือไปหยิกใบหน้ารูปไข่ของเนี่ยเฟิงไม่ได้ สมัยเด็กเธอชอบทำแบบนี้ที่สุด เพราะสมัยเด็กเนี่ยเฟิงหน้าตาเหมือนหยกแกะสลัก น่ารับจริงๆ

ทว่าพอเนี่ยเฟิงโตขึ้น เห็นได้ชัดว่าไม่มีรสสัมผัสเช่นนี้อีกแล้ว โจวลี่ซืออดถอนใจไม่ได้

“พี่ห้า ขึ้นรถก่อนค่อยว่ากันเถอะ!”

เนี่ยเฟิงพาโจวลี่ซือขึ้นรถไป

หลังจากรถขับออกไป เนี่ยเฟิงจึงถามขึ้นว่า: “ผมนึกว่าวันนี้พี่จะงานยุ่งเสียอีก นึกไม่ถึงว่าจะเลิกงานแล้ว?”

“อย่าพูดถึงเลย วันนี้เดิมทีต้องบินอีกที่ แต่นึกไม่ถึงว่าหมอนี่จะไปขอประธานกรรมการให้ฉันหยุด ฉันล่ะนึกไม่ถึงจริงๆ มันน่าโมโหนัก!”

โจวลี่ซือทุบกระจกรถด้วยความโกรธ

“พี่ห้าอย่าโกรธเลย อย่าออกแรงเยอะอย่างนั้น เดี๋ยวกระจกรถจะแตก รถคันนี้เป็นสกู๊ตเตอร์ไฟฟ้าของพี่ใหญ่เขานะ”

โจวลี่ซือละอายเก็บมือเข้ามา “โธ่เอ๊ย รำคาญใจจริงๆ! หมอนี่ทำไมพูดแล้วไม่รู้เรื่องนะ ฉันก็บอกแล้วว่าไม่อยากคบกับเขา แล้วก็บอกไปแล้วว่าฉันมีแฟนหนุ่มแล้ว แต่เขาก็ยังเหมือนครีมหนังวัว เช็ดยังไงก็เช็ดไม่ออก!”

“ถ้าไงให้ผมไปสั่งสอนแทนพี่ก็แล้วกัน?”

โจวลี่ซือรีบส่ายหน้า “ช่างเถอะๆ ไว้เดี๋ยวฉันค่อยคิดหาทาง ว่าแต่ต่อไปนายต้องเป็นเป้ากันลูกดอกให้ฉันแล้ว”

เนี่ยเฟิงฉีกปากยิ้ม “เป็นเป้ากันลูกดอก...งั้นพี่ห้าต้องให้น้ำใจผมสักหน่อยไหม?”

“ดีนะ นายตัวแสบ ได้เวลาตอบแทนพี่ห้าแล้ว คิดไม่ถึงว่าจะเรียกเอารางวัลกับพี่ห้า?”

โจวลี่ซือยิ้มเยาะยกกำปั้นขึ้น “ระวังพี่จะต่อยเข้าให้!”

“พี่ห้าทำไม่ลงหรอก ผมรู้” เนี่ยเฟิงทำท่าได้ใจ “จริงสิพี่ห้า นี่เป็นบัตรประจำตัวที่พี่ใหญ่ให้เอามาให้ วันนี้ที่บ้านไม่มีใครอยู่ ถ้าไงเราไปกินข้าวกันดีไหม?”

“ได้ งั้นเราก็ไปกินข้าวกันเถอะ นายเพิ่งกลับมาไม่นาน ในที่แปลกตาแบบนี้……อืม งั้นเราไปกินชาบูกัน! ฉันกำลังหงุดหงิดอยู่พอดี กินชาบูจะได้ผ่อนคลายขึ้น!”

“ตามพี่ห้าทุกอย่างครับ”

พี่ห้าเป็นคนสวยมาก ดวงตาแอลมอน จมูกเป็นสัน ปากกระจับ แล้วผิวก็ขาวเหมือนดั่งหยก

เวลาเธอไม่ยิ้มก็เหมือนยิ้ม ดูมีมนุษยสัมพันธ์ที่ดี เป็นสไตล์ที่คนทุกเพศทุกวัยชอบ

เวลาเธอยิ้มขึ้นมาก็มีลักยิ้ม ช่างน่ารักมากทีเดียวเลย

โจวลี่ซือวางแผนการเดินทางเสร็จ ก็สั่งให้เนี่ยเฟิงขับตรงไป

เธอถอดชุดทำงานออก เผยให้เห็นเสื้อเชิ้ตที่อยู่ข้างใน รูปลักษณ์ที่ดูเข้มงวดลดลงไปถนัด

“นายช่วยงานน้องหกอยู่ไม่ใช่เหรอ? ทำวันนี้ถึงว่าง?”

“ทางพี่หกงานยุ่งมาก เลยให้ผมกลับมาพักก่อน”

“งานทางน้องหกต้องตรากตรำจริงๆ นายมาเป็นสจ๊วตที่นี่กับพี่ดีกว่า ใบหน้าอย่างนายมาเป็นสจ๊วตไม่มีปัญหาแน่นอน! ไว้ถึงเวลาพี่จะพูดกับทางเจ้านายเอง นายก็บินกับฉัน ถ้าชอบแอร์โฮสเตสคนไหนเข้าก็บอกกับพี่ ไว้พี่จะเป็นแม่สื่อแม่ชักให้!”

เนี่ยเฟิงฉีกยิ้ม “ผมชอบพี่ห้าเข้าจะทำอย่างไรดี?”