บทที่ 118 สะกดรอยตาม

บทที่ 118 สะกดรอยตาม

โจวลี่ซือมาถึงโรงแรมก็เช็กอินเข้าพัก ก่อนเนี่ยเฟิงจะจากไปได้บอกกับโจวลี่ซือว่า: “พี่ห้า ถ้าหมอนั่นมาหาถึงที่ ให้รีบโทรหาผมทันที ผมจะรีบมาช่วย!”

“ได้ วางใจเถอะ ถ้าเกิดอะไรขึ้นพี่จะรีบบอกนาย เอาล่ะ รีบกลับไปเถอะ! วันนี้นายเหนื่อยแล้ว”

พอเนี่ยเฟิงออกไป ก็สั่งภารกิจไปที่สำนักมังกร “คุ้มครองโจวลี่ซือ แล้วก็สืบหาเบาะแสของซ่าวเจ๋”

เนี่ยเฟิงขับรถสกู๊ตเตอร์ไฟฟ้าของชิวมู่งเฉิงกลับไป

หลังจากขับรถออกไปไม่นาน เนี่ยเฟิงก็รู้สึกเหมือนมีใครตามมาอยู่ข้างหลัง ลางสังหรณ์ของเขาแม่นตลอด เขามองจากกระจกหลัง เจ้าของรถเป็นชายสวมหมวกแก๊ปเห็นใบหน้าไม่ชัดเจน และที่เบาะหลังรถก็มีชายหนุ่มนั่งอยู่สองสามคน สวมชุดดำกันหมด

ไม่ว่าเนี่ยเฟิงจะไปทางไหน พวกเขาก็ตามไป

ชักจะสนุกแล้วสิ

พอเนี่ยเฟิงเหลือบลูกตา เลี้ยวรถไปถนนใหญ่ที่ราบเรียบ เนื่องจากที่นี่ค่อนข้างลับตา จึงไม่ค่อยมีรถผ่าน บวกกับบริเวณนี้แทบจะเป็นรถใหญ่ที่วิ่ง จึงยิ่งไม่ใช่ทางคนสัญจร

เนี่ยเฟิงจงใจเลี้ยวรถมาที่นี่ เพื่อให้รถที่สะกดรอยตามเขามาสะดวกขึ้น พวกเขาอยากสะกดรอยตามเขาไม่ใช่เหรอ? ก็จะได้สมดังที่พวกเขาปรารถนา

ส่วนรถคันข้างหลังที่ตามเขามาตลอด ก็พบว่าตัวเองได้มาถึงที่ลับตา

“พี่ใหญ่ ไอ้ตัวแสบนั่นมันจะรู้ตัวแล้วหรือเปล่าว่าพวกเราตามรถมันมา?”

“งั้นไม่ยิ่งดีเหรอจะได้จัดการมันในที่ลับตา ที่นี่ไม่มีแม้แต่กล้องวงจรปิด สาวไม่ถึงที่มาของพวกเราแน่”

อีกฝ่ายยิ้มหึ “ว่าแต่ไอ้หมอนี่ก็ใจกล้าไม่เลว ทั้งที่รู้ว่ามีคนสะกดรอยตาม ก็ยังกล้ามาที่ลับตาแบบนี้”

“พี่รอง ยังไงผมก็รู้สึกไม่สบายใจ พี่ว่าในมือไอ้หมอนี่จะมีอาวุธหรือเปล่า?”

“กลัวอะไร? ในมือของพวกเราใช่ว่าไม่มี ไม่ต้องพูดแล้ว มันเลี้ยวไปข้างในแล้ว”

รถยนต์ของพวกเขาตามเข้าไป จากนั้นก็ถูกแสงไฟสาดมาที่หน้าจนลืมตาแทบไม่ขึ้น ที่แท้ในสุดซอย เนี่ยเฟิงได้จอดรถ แล้วก็เปิดไฟสูงหน้ารถไว้

พวกเขาต้องจอดรถอยู่ปากซอยอย่างเสียไม่ได้

“พวกนายตามฉันมาระยะหนึ่งแล้วสิ? มีอะไรก็รีบพูดมา ตามฉันมาเพื่อต้องการอะไร?”

อีกฝ่ายลงมาจากรถ หนึ่งในนั้นเอารูปถ่ายขึ้นมาเทียบสักพัก “ดูท่าทางนายก็คือเนี่ยเฟิงสินะ?”

“ใช่ ถูกต้อง ฉันก็คือเนี่ยเฟิง”

เนี่ยเฟิงพยักหน้าอย่างกล้าหาญ “แล้วยังไง?”

“ในเมื่อนายคือเนี่ยเฟิง งั้นก็……จงตายซะเถอะ!”

เห็นแค่หนึ่งในนั้นอยู่ๆ ก็ดูไม่จืด เห็นแต่ตัวและมือที่รวดเร็วของเขา ดูท่าทางเหมือนผ่านการฝึกฝนมา

เขายกกำปั้นขึ้นไปที่ใบหน้าของเนี่ยเฟิง! แต่นึกไม่ถึงว่ากำปั้นของเขาจะไม่โดนหน้าเนี่ยเฟิง!

นี่มันอะไรกัน!

“ความเร็วของนายได้แค่นี้เองเหรอ?”

เนี่ยเฟิงอดประชดออกมาไม่ได้ อีกฝ่ายยังไม่ทันตอบโต้ ก็ถูกเนี่ยเฟิงโจมตีจากทางด้านหลังแล้ว!

เขารู้สึกเจ็บที่ท้ายทอย หมดแรงไปชั่วพริบตา แล้วก็ล้มลงไปกองกับพื้น เจ็บจนไม่สามารถลุกขึ้นมาได้!

“พี่สาม!”

“ใครเป็นคนส่งพวกนายมา?”

เนี่ยเฟิงทำท่ายืดเส้นยืดสาย ข้อต่อของเขาดังกรอบแกรบ

“ไม่ต้องพูดมาก วันนี้เป็นวันตายของแก!”

พี่ใหญ่กับพี่รองชักปืนออกมา “ปังๆ” ยิงรัวติดกันไปหลายนัด!

ลูกกระสุนชนเข้ากับกำแพง ส่งประกายไฟสีทองระยิบระยับ

เนี่ยเฟิงใช้ขาเดียวเตะตัวเจ้าสามขึ้นจากพื้น สองคนนั้นเห็นเจ้าสามกลายเป็นโล่กันลูกศร ก็ได้แต่เก็บปืนลง

“ต่ำช้า! เก่งนักก็ดวลกันตัวต่อตัวสิ!”