บทที่ 181 ถูกเปิดเผย

บทที่ 181 ถูกเปิดเผย

ยังจะมีสินค้าอีกหนึ่งเที่ยวที่จะมาถึงในค่ำคืนนี้ และในตอนนี้หยูจิงหงยังไม่สามารถทำให้ไก่ตื่นไปได้

เธอซ่อนตัวอยู่ข้างๆ อย่างระมัดระวัง แต่เธอไม่คิดว่าดูเหมือนเฉินลั่งจะสังเกตถึงอะไรบางอย่างในเวลานี้

เฉินลั่งเลียริมฝีปากของเขา ดวงตาของเขาทั้งคู่มองไปรอบๆ อย่างมีคมเล็กน้อย

“บอสคุณกำลังมองอะไรอยู่?”

“มีหนูวิ่งเข้ามาตัวหนึ่ง หรือว่าพวกคุณไม่ได้สังเกตเห็นเหรอ?”

ทันทีที่เถ้าแก่เฉินพูดแบบนี้ออกมา ทำให้หัวใจของหยูจิงหงเต้นระรัวขึ้นมาทันที เธอรู้ว่าอีกฝ่ายอาจจะกำลังเคาะภูเขาเพื่อขู่เสืออยู่ ดังนั้นจึงไม่ได้วางแผนที่จะวิ่งหนี และก็จะไม่แสดงตัวแต่อย่างใด มีเพียงตำแหน่งของเธอเท่านั้นที่สามารถมองเห็นอีกฝ่ายได้อย่างชัดเจน และฝ่ายตรงข้ามมองไม่เห็นเธอเพราะว่าเธออยู่ในตำแหน่งพิเศษสำหรับพลซุ่มยิง

แต่เดิมดวงตาของหยูจิงหงมีความสามารถในการมองทางที่ไกลอยู่แล้ว ดังนั้นจึงเป็นไปไม่ได้ที่เขาจะตรวจสอบสถานการณ์บนเรือสำราญจากระยะใกล้

“อะไรนะ? เป็นไปไม่ได้ ยังมีคนอื่นอยู่ที่นี่!”

หัวหน้าผู้รับเหมาผงะ และเขารีบไปตรวจดูรอบๆ แต่ไม่คาดคิดว่าจะถูกเฉินลั่งเตะล้มลง

“นี่คุณกำลังสงสัยผมอยู่หรือ?”

ผู้รับเหมาหัวสั่นเทาด้วยความตกใจ เขาไม่กล้าที่จะลุกขึ้นจากพื้น เขาจึงต้องคุกเข่าอยู่บนพื้นเพื่อขอความเมตตา “เถ้าแก่เฉิน ผมไม่ได้หมายความว่าสงสัยคุณเลย เพียงแต่ว่าวันนี้พนักงานทุกคนเซ็นชื่อออกหมดแล้ว เราก็ให้คนตรวจสอบเป็นพิเศษแล้ว และด้วยสถานการณ์ในบริเวณนี้เป็นไปไม่ได้ที่จะมีคนอยู่ที่นี่..........”

เฉินลั่งหัวเราะอย่างเย็นชา “ครั้งที่แล้วพวกคุณก็พูดเช่นนี้เหมือนกัน แต่ผลลัพธ์คือ มีกลุ่มคนที่ไม่ได้รับเชิญเข้ามากลุ่มหนึ่ง ถ้าไม่ใช่เพราะว่าผมพบเห็น เราจะยังคงยืนอยู่ที่นี่ได้หรือไม่?”

เฉินลั่งมองไปที่ผู้รับเหมาที่ตัวสั่นเหมือนร่อนแกลบ “ช่างมันเถอะ ยังไงผมก็ไม่ได้หวังอะไรจากคุณอยู่แล้ว คนอื่นๆ ฟังคำสั่ง และทำการค้นหาอย่างละเอียดทันที และจะต้องจับหนูตัวนั้นออกมาให้ได้!”

หยูจิงหงกัดฟันกรามหลัง หรือว่าจะยอมทิ้งโอกาสดีๆ เช่นนี้ไปแล้วหรือ? สินค้าของพวกจะเขามาถึงในคืนนี้ถ้างั้น.........ถ้างั้นเธอก็สามารถจับตัวเฉินลั่งได้ในคราวเดียว แต่ปัจจุบันมีเพียงกระสุนไม่มากที่มาถึงแล้ว แต่กระสุนพวกนี้ก็เพียงพอเฉินลั่งที่จะกินหนึ่งหม้อแล้ว

หยูจิงหงรีบเก็บปืน และเธอก็ลงไปจากตึกร้างที่อยู่ข้างๆ ทันที

แต่ในเวลานี้เฉินลั่งดูเหมือนจะตระหนักถึงบางสิ่งบางอย่างได้ และเห็นเพียงเขาชี้ไปในทิศทางของอาคารตึกร้าง “อยู่ตรงนั้น!”

หยูจิงหงแอบประหลาดใจเล็กน้อย ชายคนนี้เขาตระหนักถึงได้อย่างไร?!

“เร็วเข้า!”

ทีมงานของฝ่ายตรงข้ามรุมกันเข้ามา หยูจิงหงไม่เร่งรีบ และออกจากเส้นทางอพยพที่วางแผนไว้อย่างรวดเร็ว

แต่สิ่งที่ไม่คาดคิดก็คือ ข้างหลังของเธอมีกลุ่มคนของศัตรูตามมาด้วย ตอนนี้ก็เรียกได้ว่าโดนโจมตีทั้งหน้าทั้งหลังเลยทีเดียว!

ตอนที่หยูจิงหงซุ่มซ่อนอยู่ที่นี่ ก็ได้วางแผนเส้นทางอพยพไว้หลายเส้นทางแล้ว แต่แล้วยังไงคู่ต่อสู้ของเธอก็คือเฉินลั่งที่เจ้าเล่ห์

แต่ทั้งๆ ที่เธอก็มีการสำรวจมาก่อนถึงจะเลือกตำแหน่งปัจจุบันนี้...........หรือว่านี่คือเธออยู่ในกับดักของคนอื่นแล้วหรือ?

ในตอนนี้หยูจิงหงก็ไม่ได้คิดมากเกินไป เธอไม่ได้เร่งรีบ แม้ว่าเธอจะรู้ว่าเธอถูกปิดล้อมโดยผู้คนหลายร้อยคน แต่หยูจิงหงก็รีบหนีไปอย่างรวดเร็วโดยพึ่งพาอาศัยความได้เปรียบทางภูมิศาสตร์ของที่นี่

ในขณะที่เธอกำลังจะหนีไป ก็มีเงาสีดำโผล่ออกมา และปิดปากของหยูจิงหงไว้ทันที!

หยูจิงหงตกใจ และต่อต้านโดยจิตสำนึก แต่เธอไม่คาดคิดว่าอีกฝ่ายจะกระซิบอยู่ข้างๆ เธอ “พี่สองผมเอง”

หยูจิงหงรู้สึกประหลาดใจมากยิ่งขึ้น “เสี่ยวเฟิง?!”

“คุณไม่ต้องพูด ผู้ชายคนนั้นคงสงสัยคุณมานานแล้ว ตามผมมา”

เนี่ยเฟิงนำทางอยู่ข้างหน้า และทั้งสองก็เดินผ่านอาคารร้างอยู่ในความมืด จากนั้นก็มุดเข้าไปในอาคารโรงงานที่อยู่ด้านข้าง

ที่นี่คืออาคารโรงงานที่มีการขนถ่ายสินค้าที่ท่าเรือ และมีตู้คอนเทนเนอร์จำนวนมากอยู่ภายใน

ทันทีที่เนี่ยเฟิงและหยูจิงหงเพิ่งก้าวเข้าไป และก็ได้ยินเสียงฝีก้าวเท้าจำนวนมากวิ่งเข้ามาตามหลัง

“ค้นหาให้ทั่ว! พวกเขาต้องเข้ามาแล้วแน่ๆ!”