บทที่ 191 คิดหาวิธีอื่น

บทที่ 191 คิดหาวิธีอื่น

"คุณอยากรู้หรือเปล่า? ถ้าอยากรู้ก็สามารถนับถือผมเป็นอาจารย์ได้นะ"

เนี่ยเฟิงแค่พูดล้อเล่นไปเท่านั้นแต่คิดไม่ถึงว่าโรเบิร์ตจะพูดอย่างนอบน้อมและจริงใจว่า

"ผมอยากรู้ว่าสุดท้ายแล้วคุณจะสามารถขุดเลือดคั่งที่กดทับเส้นประสาทในสมองของหล่อนได้อย่างไร เพราะทักษะทางการแพทย์ของคุณดีมาก ถ้าสามารถทำได้ ผมก็อยากจะนับถือคุณเป็นอาจารย์จริงๆนะครับ!"

พอโรเบิร์ตพูดจบ “ตูม” เสียงคุกเข่าลงกับพื้นก็ดังขึ้น "พวกคุณคนจีน เวลาที่จะคุกเข่าขอเป็นศิษย์ดูเหมือนว่าต้องคุกเข่าลง!"

เมื่อเนี่ยเฟิงมองไปที่โรเบิร์ตซึ่งอาจเป็นปู่ของเขาได้คุกเข่าลงให้ตัวเขา ทำให้เขาเหมือนรู้สึกว่าไม่รู้จะทำอย่างไรดี เขาจึงโบกมือและเชิญเขาให้ลุกขึ้น

“คุณโรเบิร์ตครับ คุณไม่จำเป็นต้องเคร่งเครียดขนาดนี้หรอก ผมแค่ล้อคุณเล่นเอง”

“แต่ผมไม่ได้ล้อเล่นนะครับ ผมอยากเรียนจริงๆ!”

ดวงตาสีฟ้าคู่นั้นของโรเบิร์ตเต็มไปด้วยความจริงใจ

“การแพทย์แผนจีนนั้นลึกซึ้งกว้างไกล ไม่ได้หมายความว่าอยากจะเรียนก็สามารถเรียนได้ง่ายๆแต่ในเมื่อคุณอยากเรียน ผมก็สามารถสอนคุณได้”

โรเบิร์ตได้ยินเนี่ยเฟิงพูดดังนั้นเขาก็ดีใจเหมือนอย่างเด็กๆขึ้นมาทันที "นี่คือเรื่องจริงใช่ไหมครับ"

"คุณบอกว่าคุณมีใจที่จะช่วยชีวิตผู้ที่กำลังจะตาย และเมื่อเห็นว่าคุณได้รับรางวัลโนเบลสาขาการแพทย์แล้ว งั้นผมจะสอนคุณก็ได้"

เดิมทีโรเบิร์ตมีตาราง งานต่อไปอยู่แล้ว แต่เพื่อที่จะสามารถเรียนรู้การแพทย์ที่ยอดเยี่ยมเมื่อครู่นั้นได้ ดังนั้นโรเบิร์ตจึงขอให้ผู้ช่วยของเขาช่วยเลื่อนตารางงานที่เหลือออกไป

เนี่ยเฟิงมองไปที่ฟางหัว และตู้ซงที่ตื่นเต้นอยู่นั้นไปแวบหนึ่ง เขาจึงก้าวไปข้างหน้าและบอกตู้ซงว่า "ภรรยาของคุณเพิ่งฟื้นเมื่อครู่นี้ และตอนนี้สภาพจิตใจของหล่อนยังไม่สู้ดีมาก ดังนั้นทางที่ดีคุณควรปล่อยให้หล่อนพักผ่อน และรอหลังจาก 3 วันผ่านไป อาการของภรรยาคุณก็จะดีขึ้นมาก เมื่อถึงตอนนั้นแค่ต้องบำรุงรักษาร่างกายหน่อยก็ได้แล้ว”

ตู้ซงพยักหน้าและมองไปที่ฟางหัวภรรยาของเขาอย่างน้ำตาคลอ ซึ่งฟางหัว ณ ตอนนี้ก็ดูเหมือนอ่อนระโหยโรยแรงเหลือเกิน หล่อนหลับตาลง และเผลอหลับไปอย่างมึนงง

หลังจากเดินออกจากห้องผู้ป่วยแล้ว ตู้ซงกุมตัวเองไว้แล้วโดนเตะ และเขาเองก็เจ็บท้องจนต้องก้มลงอย่างรวดเร็ว คุณเนี่ย เมื่อครู่เป็นผมเองที่เข้าใจคุณผิด ผมขอโทษครับ!"

"สถานการณ์เมื่อครู่ค่อนข้างฉุกเฉินดังนั้นผมจึงเตะคุณไปทีหนึ่งไม่งั้นคุณก็กลับไปตรวจสอบดูดีดีอีกครั้งสิครับ"

เนี่ยเฟิงเกรงว่าแรงเตะของตัวเองในครั้งนี้คงมากไปหน่อย หรือไม่บางทีกระดูกของอีกฝ่ายอาจร้าวไปเลยก็เป็นได้

ตู้ซงยิ้มและส่ายหัว "ไม่เป็นไรครับ คุณหมออัจฉริยะครับ ลูกเตะของคุณลูกนี้นี่ค่อนข้างคล่องเลยทีเดียว! แต่ผมก็ไม่เป็นอะไรเลยสักนิด!"

แม้ว่าคำพูดจะพูดไปอย่างนั้น แต่ตู้ซงก็ยังรู้สึกว่าเรื่องราวภายในของเขาพันกันจนเป็นกองและความเจ็บนั้นเรียกว่าการแสยะยิ้มด้วยความเจ็บปวด

แต่ก็สมน้ำหน้าตู้ซงแล้ว เพราะเมื่อครู่หลังจากที่เห็นอัตราการเต้นหัวใจคงที่ของฟางหัวแล้ว ตู้ซงก็รู้สึกรีบร้อนและยุ่งมากจนไม่สามารถจัดการอะไรได้มากขนาดนั้น ดังนั้นเขาจึงโถมตัวเข้าสู้กับเนี่ยเฟิงอย่างสุดชีวิต แต่คิดไม่ถึงว่าเนี่ยเฟิงจะสามารถช่วยเหลือผู้ป่วยให้กลับมาแข็งแรงดังเดิมได้

ตู้ซงจึงไม่สามารถจัดการอะไรได้ขนาดนั้น ดังนั้นจึงเห็นแต่เขาคุกเข่าแล้วมือยันกับพื้น พร้อมกับก้มศีรษะของเขาลงสามครั้งให้เนี่ยเฟิงอย่างฉับพลัน “คุณหมออัจฉริยะครับ ภรรยาของผมเป็นคนที่สำคัญที่สุดสำหรับผม หากไม่มีภรรยาผมคงไม่มีวันนี้ได้ วันนี้คุณช่วยชีวิตภรรยาผมแล้ว ผมก็ไม่รู้ว่าจะตอบแทนคุณอย่างไรดี!"

เนี่ยเฟิงได้แต่โบกมือ "ไม่ใช่เพื่อผมจะได้รับอะไรบางอย่างจากคุณ ถึงจะช่วยชีวิตภรรยาคุณ แต่เพราะผมรู้ ว่าการช่วยคนหนึ่งชีวิต ยิ่งกว่าสร้างเจดีย์เจ็ดชั้น และในขณะเดียวกันภรรยาของคุณก็ช่วยผมด้วย ซึ่งมันแน่นอนว่าจะต้องคอยออกมือช่วยเหลือกัน"

"แท้จริงแล้วเป็นพระโพธิสัตว์กวนซีหยินที่คอยช่วยเหลือความทุกข์ยากนี่เอง! ขอบคุณเป็นอย่างมากสำหรับพระคุณการช่วยชีวิตของคุณหมออัจฉริยะนะครับ!"

พอตู้ซงพูดจบก็อยากจะก้มหัวลงอีกครั้ง แต่เนี่ยเฟิงกลับโบกมือ “อายุคุณตอนนี้สามารถเป็นพ่อผมได้แล้วนะ ถ้ายังจะก้มหัวให้ผมอีก ผมอาจอายุสั้นไปอีกก็ได้นะครับ”

ตู้ซงแสยะยิ้มและลุกขึ้นจากพื้น เขากุมท้องพร้อมกับลูบท้องตัวเอง

เมื่อชิวซือมี่เห็นกลุ่มคนที่ปลาบปลื้มยินดีเป็นที่สุดนั้น ในใจหล่อนก็รู้สึกอิจฉาเป็นอย่างมาก มีสิทธิ์อะไรกัน เดิมทีคุณงามความดีนี้ควรเป็นของหล่อนถึงจะถูก! แต่ตอนนี้กลับตกอยู่กับตัวเนี่ยเฟิงและชิวมู่เฉิงสะงั้น!

ชิวซือมี่กัดฟันกรามตัวเอง ในใจคิดว่าตัวหล่อนเองไม่สามารถอยู่ที่นี่ต่อไปได้อีก ดังนั้นหล่อนจึงเช็ดฝ่าเท้าและอยากจะหนีไป

"ชิวซือมี่ เมื่อครู่เธอมีเจตนาอะไรกันแน่?"